اپوزیسیون پارلمانی
اپوزیسیون پارلمانی، نوعی مخالفت سیاسی با یک دولت تعیینشده، بهویژه در نظام پارلمانی مستقر در وستمینستر است. این مقاله، از اصطلاح دولت، به همان شکلی که در نظامهای پارلمانی استفاده میشود، استفاده میکند، یعنی به معنای قوه مجریه یا کابینه است، نه حکومت. در برخی کشورها، عنوان «اپوزیسیون رسمی»، به بزرگترین حزب سیاسی که در مجلس قانونگذاری در جناح مخالف قرار دارد، اعطا میشود و رهبر آن حزب، عنوان «رهبر اپوزیسیون» را به خود میگیرد.
در مجلسهایی که اکثریت نسبی آرا را دارند، جایی که تمایل به گرایش به دو حزب یا گروه حزبی اصلی، قوی است، نقشهای دولت و اپوزیسیون، میتوانند بهطور متوالی و متناوب، به دو گروه اصلی، داده شوند.
هرچه یک سیستم، به تناسب، نمایندهتر باشد، احتمال حضور چندین حزب سیاسی در اتاق مذاکرات پارلمان، بیشتر است. چنین سیستمهایی میتوانند احزاب «اپوزیسیون» متعددی را پرورش دهند که ممکن است اشتراکات کمی داشته باشند و تمایل کمی به تشکیل یک بلوک متحد مخالف دولت وقت، داشته باشند.
برخی از دموکراسیهای سازمانیافته که مدتهاست تحت سلطه یک جناح واحد بودهاند، اپوزیسیون پارلمانی خود را به نمادهای نمایشی، تقلیل میدهند. در برخی موارد، در کشورهای اقتدارگراتر، احزاب «اپوزیسیون» رام، توسط گروههای حاکم ایجاد میشوند تا تصوری از دموکراسی، ایجاد کنند.
برخی از مجلسهای قانونگذاری، به احزاب اپوزیسیون، اختیارات خاصی میدهند. در کانادا، بریتانیا و نیوزیلند، ۲۰ روز در سال به عنوان «روزهای اپوزیسیون» یا «روزهای تأمین»، کنار گذاشته میشوند که در طی آن، اپوزیسیون، میتواند دستور کار را تعیین کند.[۱] کانادا همچنین یک دوره پرسش و پاسخ دارد که در طی آن، اپوزیسیون (و پارلمان بهطور کلی)، میتوانند از وزیران دولت، سؤال بپرسد.
جستارهای وابسته
[ویرایش]- اپوزیسیون وفادار
- وفادارترین اپوزیسیون اعلیحضرت (بریتانیا)
- گروه طرفدار دموکراسی هنگ کنگ
- دولت سایه
- هسته قدرتمدار
- حزب ضد دولت
منابع
[ویرایش]- ↑ Fontana, David (2009). "Government in Opposition" (PDF). The Yale Law Journal. 119: 575.