اوتو دوم ویتلسباخ، دوک باواریا

اتو دوم
دوک باواریا کنت پفالتس راین
پیش از	لودویگ دوم (باواریای علیا و راین) هاینریش سیزدهم (باواریای سفلی)
زاده	۷ آوریل ۱۲۰۶ کلهایم
درگذشت	۲۹ نوامبر ۱۲۵۳ (در سن ۴۷ سالگی) لاندسهوت
خاکسپاری	سردابه کلیسای صومعه شایرن
همسر(ها)	اگنس پفالتس
فرزندان	لودویگ دوم، دوک بایرن هاینریش سیزدهم، دوک باواریا الیزابت باواریا، ملکه آلمان
پدر	لودویگ یکم، هرتسوگ بایرن
مادر	لودمیلا از بوهم

اوتو دوم ویتلسباخ، دوک باواریا (آلمانی: Otto II der Erlauchte, Herzog von Bayern, Pfalzgraf bei Rhein; ۷ آوریل ۱۲۰۶ – ۲۹ نوامبر ۱۲۵۳)، دوک باواریا و کنت پلاتینات راین از سال ۱۲۰۶ تا سال ۱۲۵۳ بود. او در سال ۱۲۴۸ میلادی به عنوان فرماندار در دوک‌نشین اتریش منصوب شد و بعدها از سال ۱۲۵۱ به عنوان آخرین فرماندار امپراتوری (Reichsgubernator) فعالیت کرد. اتو در مسیر توسعه جایگاه قدرت خود، از انقراض دیگر خاندان‌های حکومتی بهره برد؛ رویدادی که سبب شد نشان رسمی سفید و آبی نیز به خاندان او و ایالت باواریا منتقل شود. اندکی پس از مرگ او، تقسیمات سرزمینی باواریا در میان نوادگانش آغاز گردید.

زندگی‌نامه

نسب و سال‌های نخستین زندگی

اتو فرزند لودویگ اول (دوک باواریا) و لودمیلا از بوهِم (بیوه کنت آلبرت سوم از بوگن) بود. اتو در سن شش سالگی با اگنس پفالتس (درگذشته ۱۲۶۷ میلادی) نامزد شد؛ اگنس وارث منطقه «کنت‌نشین پفالتس‌ بای راین» (که بعدها به انتخابگرنشین پفالتس تبدیل شد) بود. پدر اتو این منطقه را در سال ۱۲۱۲ میلادی به عنوان ملک اقطاعی (سیورگال) دریافت کرده بود و تا زمان تشرف اتو به مقام شوالیه‌گری در سال ۱۲۲۸، اداره آن را بر عهده داشت. اتو در مقام «کنت پفالتس»، به عنوان نایب‌لسلطنه امپراتوری نیز فعالیت می‌کرد و جایگاه کلیدی در انتخاب پادشاه داشت. او در سال ۱۲۳۱ میلادی، پس از قتل پدرش، به عنوان دوک باواریا جانشین او شد. در پی این رویداد، مرکز دوک‌نشین از شهر کلهایم به لاندزهوت منتقل گردید.

دوک، کنت پفالتس و فرماندار امپراتوری

اتو در جریان نبرد با فریدریش اتریشی، در سال ۱۲۳۳ میلادی شهر ولز را تصرف کرد. این اقدام او را در تضاد با متحد فریدریش، یعنی شاه هاینریش (که علیه پدرش امپراتور فریدریش دوم شورش کرده بود) قرار داد؛ در جریان این درگیری، اتو ناچار شد پسرش لودویگ را به عنوان گروگان تسلیم کند. اتو در سال ۱۲۳۴ میلادی بار دیگر وارد منازعه شد؛ این بار برای تثبیت حقوق فئودالی خود با زالتسبورگ، رگنسبورگ، آوگسبورگ، تولتس، هوهن‌بورگ و فرایزینگ درگیر گردید. او تحت تاثیر آلبرت بهایم به پاپ نزدیک شد، اما این رویکرد به دشمنی‌های بیشتر با اسقف‌های متمایل به امپراتور انجامید و او در سال ۱۲۳۸ میلادی با بوهم علیه خاندان اشتاوفر متحد شد.

با افزایش تنش‌ها با شاه ونتسل اول (پادشاه بوهم)، بی‌اعتمادی به هاینریش راسپه چهارم (که بعدها به عنوان پادشاه رقیب مطرح شد) و همچنین هجوم مغول‌ها، اتو سرانجام دوباره به خاندان اشتاوفر نزدیک شد. پس از پایان اختلافات با امپراتور فریدریش دوم، اتو در سال ۱۲۴۱ میلادی به طور قطعی به جبهه اشتاوفر پیوست. دختر او، الیزابت، با پسر کوچک‌تر امپراتور فریدریش یعنی کنراد چهارم ازدواج کرد و همین امر سبب شد پاپ اتو را تکفیر (محروم از حیات کلیسایی) کند. با انقراض خاندان بابنبرگ در سال ۱۲۴۶ میلادی، اتو به فرمان خاندان اشتاوفر راهی اتریش شد تا با ادعاهای هرمان ششم (مارگراف بادن که با گرترود از بابنبرگ ازدواج کرده بود) مقابله کند. سرانجام امپراتور در سال ۱۲۴۸ میلادی اداره اتریش را به اتو واگذار کرد؛ اما او نتوانست در برابر پسر ونتسل (که بعدها با نام شاه اتوکار دوم بر بوهم حکومت کرد و در سال ۱۲۵۱ وارد اتریش شد) از این قلمرو دفاع کند. اتو در مقام کنت پفالتس راین، بر سر مالکیت منطقه لورش نیز برای مدتی طولانی با اسقف‌نشین اعظم ماینتس درگیری داشت.

شاه کنراد چهارم در ژوئن ۱۲۵۱ میلادی و در جریان مجمع امپراتوری در آوگسبورگ، پیش از آنکه برای تصاحب ارثیه خود در سیسیل به آنجا سفر کند، اجرای حکومت در امپراتوری را به اتو محول کرد؛ با این حکم، اتو به آخرین کسی تبدیل شد که در تاریخ به مقام «فرماندار کل امپراتوری» (Reichsgubernator) منصوب شده است. اتو در اواخر نوامبر ۱۲۵۳ میلادی، در حالی که هنوز در تکفیر کلیسا قرار داشت، به طور ناگهانی درگذشت و در صومعه بندیکتی شایرن به خاک سپرده شد. بعدها به یادبود او، لوحی در تالار مشاهیر وال‌ها‌لا در نزدیکی رگنسبورگ نصب گردید.

اهمیت دودمانی

در دوران حکومت اتو، قلمروهای خاندان‌های رو به انقراض اشراف همچون کنت‌های بوگن، کنت‌های آندکس و اورتنبرگرها به تصاحب خاندان ویتلسباخ درآمد. با مرگ راپوتو سوم از خاندان اورتنبرگ در سال ۱۲۴۸ میلادی، آخرین کنت رسمی پفالتس باواریا درگذشت و حقوق و دارایی‌های او با گذشت زمان به دوک‌های باواریا واگذار شد. با این حال، با انقراض کنت‌های آندکس پس از مرگ اتو از مرانیا در سال ۱۲۴۸، بخش جنوب غربی قلمرو سابق به باواریا بازنگشت، بلکه به کنت‌های تیرول رسید. پس از مرگ آلبرت (برادر ناتنی اتو)، با تصاحب املاک کنت‌های بوگن در سال ۱۲۴۲ میلادی، نشان لوزی سفید و آبی آن‌ها نیز به باواریا منتقل شد که تا به امروز به عنوان بخشی از نشان رسمی دولت ایالتی باواریا باقی مانده است. حقوق مالکیت و حاکمیت به‌دست‌آمده دیگر به عنوان ملک اقطاعی واگذار نشد، بلکه به کمک کارگزاران دوک (سازمان امور اداری) و از طریق یک سیستم اداری نوبنیاد تثبیت گردید. در دوران اتو دوم، پایه‌گذاری یک قانون‌گذاری یکپارچه آغاز شد؛ به طوری که ابتدا دفاتر اداری و سپس دادگاه‌های حفاظتی و اجرایی (Pflegegerichte) شکل گرفتند.

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Otto II, Duke of Bavaria». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۳ مارس ۲۰۱۹.