انگیزه (روانشناسی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

انگیزه (اَ زِ) (اِمر) باعث، سبب.[۱]

انگیزه (به انگلیسی: Stimulus) عبارت از یک عامل طبیعی است که جریان عملی را در موجود زنده دارای دستگاه حسی ایجاد می‌کند.

و مخصوصاً به پدیدارهای طبیعی‌یی اطلاق می‌شود که در حواس تأثیر می‌گذارند.

کار انگیزه عموماً ایجاد آگاهی است، مانند تحریکی که در اعصاب ایجاد می‌شود. سنجش شعور و آگاهی در این حالت به سنجش عوامل طبیعی آگاهی از قبیل صدا و نور و فشار و … بازمی‌گردد.

آگاهی به معنی خاص، به مجموع پدیدارهای طبیعی و فیزیولوژیکی ضروری برای ایجاد و احساس، اطلاق می‌شود و شامل سه بخش است:

  1. تأثیر در اعصاب
  2. انتقال این تأثیر به مغز
  3. عمل ذهنی مقارن ظهور احساس در نفس. انگیزه مترادف مؤثر و محرّض است. .[۲]

انگیزه به عنوان نیروی محرک، در پس سر همة فعالیت‌های فردی تعریف می‌شود.

همچنین رابطه معنادار و مثبتی بین پیشرفت تحصیلی و انگیزه پیشرفت و منبع کنترل و خودپنداره وجود دارد.[۳][۴]

منابع[ویرایش]

  1. محمد معین، فرهنگ فارسی معین، مدخل
  2. جمیل صلیبا - منوچهر صانعی دره‌بیدی، فرهنگ فلسفی، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۶ ص ۶۱۴–۶۱۵
  3. اسکات تی. رابیدیو (Scot T.Rabideau)، تأثیر انگیزه بر پیشرفت رفتار افراد؛ (هاراکویز، بارون، کارتر، لئووالیوت، 1997).
  4. اسداله خدیوی؛ افسانه وکیلی‌مفاخری، رابطه بین انگیزه پیشرفت، منبع کنترل، خودپنداره و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان سال اول متوسطه نواحی پنج‌گانه تبریز، فصلنامه آموزش و ارزشیابی، دوره ۴، شماره ۱۳ بهار ۱۳۹۰ صفحه ۴۵–۶۶