انستیتو پاستور ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

انستیتو پاستور ایران مؤسسه‌ای تحقیقاتی تولیدی و آموزشی است که با هدف تأمین بهداشت و سلامت جامعه در سال ۱۲۹۹ تأسیس شده‌است.

در آن زمان ضرورت تأسیس موسسه‌ای علمی که بتواند در زمینه بیماری‌های واگیر فعالیت داشته و قادر به تولید برخی از واکسن‌ها باشد احساس می‌شد. بر این اساس در تاریخ ۲۳ اکتبر ۱۹۱۹ میلادی (۱۲۹۸ شمسی) مذاکرات لازم بین هیئت‌های ایرانی و فرانسوی در انستیتو پاستور پاریس صورت گرفت در ۲۳ اکتبر ۱۹۱۹ هیئت ایرانی با امیل رو -رئیس انستیتو پاستور پاریس- ملاقات کرده و در تاریخ ۲۰ ژانویه ۱۹۲۰ میلادی (۱۲۹۹ شمسی) قرارداد همکاری بین دو کشور به امضا رسید. از این زمان فعالیت رسمی انستیتو پاستور ایران آغاز شد و دکتر ژوزف منار فرانسوی از سوی امیل رو برای ریاست انستیتو پاستور ایران برگزیده شد که این فعالیت به لحاظ کمی و کیفی همچنان در حال گسترش است.[۱]

تاریخچه[ویرایش]

در دوران نخست‌وزیری عبدالحسین میرزا فرمانفرما در سال ۱۲۹۹، وی قطعه زمینی به مساحت ۲٫۲ هکتار از اموال شخصی‌اش را به انستیتو پاستور ایران وقف کرد.[۲] ساختمان مرکزی انستیتو پاستور بر روی همان زمین بنا شده است.

محصول[ویرایش]

محصول تخصصی انستیتو پاستور ایران، انواعِ واکسن‌ها، از جمله واکسن هاری، و همچنین انواع فراورده‌های تزریقی، مانند سرم‌ها، و سایر انواع فراورده‌های بیولوژیک می‌باشد.

ریاست[ویرایش]

دکتر صبار فرمانفرماییان از سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۶ ریاست انستیتو پاستور ایران را برعهده داشت.

در تاریخ ۲۸ شهریور سال ۱۳۹۲، مصطفی قانعی با حکم وزیر بهداشت به سمت رئیس انستیتو پاستور ایران و سرپرست معاونت تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت، مشاور وزیر و دبیر شورای فناوری سلامت منصوب شد.

پانویس[ویرایش]

  1. قدسی، تاریخچه انستیتو پاستور ایران، ص14-18.
  2. «موقوفات انستیتو پاستور ایران»(فارسی)‎. انستیتو پاستور ایران. بازبینی‌شده در ۱ مرداد ۱۳۹۰. 

منابع[ویرایش]

  • تاریخنامه انستیتو پاستورایران

پیوند به بیرون[ویرایش]