انتخابات پارلمان اروپا (۲۰۱۹)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۱۹
اتحادیه اروپا
۲۰۱۴ →
۲۳–۲۶ مه ۲۰۱۹[۱][۲]
← ۲۰۲۴

تمام ۷۵۱ کرسی پارلمان اروپا
۳۷۶ کرسی موردنیاز اکثریت
  حزب نخست حزب دوم حزب سوم
  (Manfred Weber) EPP Summit, 19 October 2017 (37534170170) (cropped).jpg 08. Frans Timmermans (7581827152) (cropped).jpg Guy Verhofstadt die 30 Martis 2012.jpg
رهبر مانفرد وبر فرانس تیمرمن خی ورهوفستات
اتحاد/فهرست EPF S&D ALDE
حوزهٔ انتخابات رهبر آلمان هلند Belgium (Dutch-speaking college)
انتخابات پیش ۲۲۱ کرسی ۱۹۱ کرسی ۶۷ کرسی
کرسی‌های پیش ۲۱۷ ۱۸۷ ۶۸
کرسی‌های به‌دست‌آمده ۱۷۹ ۱۵۰ ۱۰۷
تغییر کرسی‌ها Red Arrow Down.svg۳۸ Red Arrow Down.svg۳۷ Green Arrow Up Darker.svg۳۹

  حزب چهارم حزب پنجم حزب ششم
  Eickhout, Bas-9750 (cropped).jpg Ska Keller (10851856583).jpg JanZahradil.jpg Nicolas Bay 07 (cropped).jpg
رهبر باس اکهوت
اسکا کلر
یان زهرادیل نیکولاس بی (در تصویر)
مارسل دی گراف
اتحاد/فهرست Greens–European Free Alliance ECR ENF
حوزهٔ انتخابات رهبر هلند
آلمان
جمهوری چک فرانسه
هلند
انتخابات پیش ۵۰ کرسی ۷۰ کرسی N/A
کرسی‌های پیش ۵۲ ۷۶ ۳۶
کرسی‌های به‌دست‌آمده ۷۰ ۵۸ ۵۸
تغییر کرسی‌ها Green Arrow Up Darker.svg۱۸ Red Arrow Down.svg۱۸ Green Arrow Up Darker.svg۲۲

  حزب هفتم حزب هشتم
  Nigel Farage (45718080574) (cropped).jpg 2019-04-13 Violeta Tomic by Olaf Kosinsky-0548 (cropped).jpg Nico Cué. Parteitag Die Linke Bonn, 2019 (cropped).jpg
رهبر نایجل فراژ[۳] ویولتا تومیچ
نیکو کوئه
اتحاد/فهرست EFDD EUL–NGL
حوزهٔ انتخابات رهبر جنوب شرقی انگلستان اسلوونی
Belgium (French-speaking college)
انتخابات پیش ۴۸ کرسی ۵۲ کرسی
کرسی‌های پیش ۴۱ ۵۲
کرسی‌های به‌دست‌آمده ۵۶ ۳۸
تغییر کرسی‌ها Green Arrow Up Darker.svg۱۵ Red Arrow Down.svg۱۴

رئیس کمیسیون اروپا پیش از انتخابات

ژان کلود یونکر
EPP

رئیس کمیسیون اروپا برگزیده

اعلام‌نشده

انتخابات پارلمان اروپا (۲۰۱۹) (انگلیسی: European Parliament election, 2019) بین ۲۳ تا ۲۶ مه ۲۰۱۹ برگزار شد و نهمین انتخابات پارلمانی از اولین انتخابات مستقیم سال ۱۹۷۹ بود. در مجموع ۷۵۱ عضو پارلمان بیش از ۵۱۲ میلیون نفر را از ۲۸ کشور عضو نمایندگی می‌کنند.

در ۲۶ مه ۲۰۱۹ در جریان انتخابات پارلمان اروپا (۲۰۱۹) فراکسیون حزب مردم اروپا به رهبری مانفرد وبر بیشترین کرسی‌های پارلمان اروپا را به دست آورد، وی به عنوان جانشین احتمالی ژان کلود یونکر رئیس فعلی کمیسیون اروپا برگزیده شد.[۴][۵]

در انتخابات پارلمان اروپا (۲۰۱۹) همچنین، راست میانه و چپ میانه کرسی‌های خود را از دست دادند، حال آنکه لیبرال‌ها، راست افراطی و احزاب سبز و منطقه‌ای بیشترین میزان کرسی را به‌دست آوردند[۶]

کاندیداهای پیشرو[ویرایش]

فرایند کاندیداهای پیشرو برای اولین بار در سال ۲۰۱۴ مورد استفاده قرار گرفت که با حضور برخی از آنان در شورا مخالفت شد. آینده این روند نامشخص است، اما پارلمان تلاش کرده‌است ادامه این روند تضمین پیدا کند و احزاب اطمینان حاصل کنند که نامزدهای آنان در انتخابات شرکت می‌کنند. در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۸، کمیته امور قانون اساسی متنی را تصویب کرد که نشان می‌دهد فرایند کاندیداهای پیشرو نمی‌تواند لغو شود و پارلمان آماده است «تا نمایندگانی که پیش از برگزاری انتخابات پارلمان اروپا کاندید پیشرو نشوند رد کند.»[۷]

فراکسیون حزب مردم اروپا[ویرایش]

ژان کلود یونکر، نخست‌وزیر سابق لوکزامبورگ، رئیس پیشین حزب، اظهار داشت که او به عنوان ریاست حزب در انتخاب دوم نخواهد بود.[۸]

میشل بارنیر، مذاکره کننده ارشد اتحادیه اروپا، یک کاندید قوی محسوب می‌شود. او در انتخابات، گفتگوهای روند خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا را به عنوان مذاکره کننده اصلی اروپا به اتمام خواهد رساند. او قبلاً عضو کمیسیون بازار داخلی و وزیر مالی فرانسه بود.[۹][۱۰]

یورکی کاتاینن (کمیساریای مشاغل، رشد، سرمایه‌گذاری و رقابت پذیری، کمیسیون قبلی امور اقتصادی و امور مالی و نخست‌وزیر فنلاند)

حزب سوسیالیست‌های اروپایی[ویرایش]

نامزد قبلی PES، مارتین شولتس، پارلمان اروپا را ترک کرده‌است تا حزب سوسیالیست آلمان را رهبری کند.

پیرموسکویسی (کمیساریای امور اقتصادی و مالی، وزیر دارایی قبلی فرانسه) علاقه‌مند به این موضوع شده‌است.[۱۱][۱۲]

فرانس تیمرمانس (معاون کمیسیون اروپا، و وزیر امور خارجه پیشین هلند) به عنوان پست مورد نظر ذکر شده‌است، و در تلاش است تا انتخاب شود.

فدریکا موگرینی (نماینده عالی اتحادیه اروپا)

هله تورنینگ-اشمیت (نخست‌وزیر سابق دانمارک) در سال ۲۰۱۴ قویترین مدافع بود و دوباره پیشنهاد شده‌است.[۱۳][۹]

اتحاد لیبرال‌ها و دموکرات‌ها[ویرایش]

سیلوی گولارد (معاون بانک مرکزی فرانسه، وزیر سابق فرانسوی خدمات مسلح و MEP)

مارگرتی وستاگر (کمیساریای مسابقه، وزیر پیشنهادی اقتصاد و امور داخلی دانمارک)

سیسیلیا مالمستروم (کمیساریای تجارت، کمیسیونر قبلی کمیسیون امور داخلی و وزیر امور خارجه سوئد)[۱۴][۱۰][۹]

هانس فان بالن (رئیس اتحاد حزب لیبرال‌ها و دموکرات‌ها برای اروپا، MEP و رئیس قبلی حزب لیبرال بین‌المللی)

منابع[ویرایش]

  1. "European elections: 23-26 May 2019". European Parliament. Archived from the original on 25 February 2019. Retrieved 11 March 2019.
  2. Preliminary date which can be changed by the Council of the European Union. The European Parliament wants the elections to take place on 23–26 May 2019.
  3. "Nigel Farage". Efddgroup.eu. Archived from the original on 14 January 2017. Retrieved 29 November 2016.
  4. https://www.japantimes.co.jp/news/2019/05/27/world/politics-diplomacy-world/eu-center-right-claims-european-commission-presidency/
  5. EU's center-right candidate for Commission chair says ready to compromise
  6. Smith, Alexander (27 May 2019). "European Parliament elections: 5 takeaways from the results". NBC News. Retrieved 27 May 2019.
  7. Spitzenkandidat system here to stay, MEPs warn capitals, EU Observer 23 January 2018
  8. EU chief Jean-Claude Juncker 'will not seek second term', BBC 11 February 2017
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ Race is on for Commission president in 2019, Politico 13 February 2017
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ The race to succeed Juncker begins, Euractiv 17 January 2018
  11. Moscovici has designs on European Commission presidency
  12. Replacing Juncker: A centre-left struggle
  13. Danish PM: EU top job speculation ‘disturbs my work’
  14. Macron ♥ Vestager