انتخابات مجلس ایران (زمستان ۱۳۳۹)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
انتخابات دوبارهٔ بیستمین دورهٔ مجلس شورای ملی

۱۳۳۹ →
بهمن ۱۳۳۹
← ۱۳۴۲

همهٔ ۲۰۰ کرسی مجلس شورای ملی
۱۰۱ کرسی موردنیاز اکثریت
  حزب نخست حزب دوم حزب سوم
  Manuchehr Eghbal.jpg Asadollah Alam.jpg Allah-Yar Saleh.jpg
رهبر منوچهر اقبال اسدالله علم الله یار صالح
حزب حزب ملّیون حزب مردم جبهه ملی
کرسی‌های به‌دست‌آمده ۷۵ ۶۵ ۱
تغییر کرسی‌ها ۴ ۲۹ ۱
درصد کرسی

نخست‌وزیر پیش از انتخابات

جعفر شریف امامی
مستقل

نخست‌وزیر برگزیده

علی امینی
مستقل

انتخابات پارلمانی مجلس بیستم ایران در سال ۱۳۳۹ پس از لغو انتخابات چند ماه گذشته توسط شاه برگزار شد.[۱]در این انتخابات حزب ملّیون با کسب ۷۵ کرسی از ۲۰۰ کرسی مجلس پیروز شد.

در این انتخابات به زور مانع از مبارزه نامزدهای جبهه ملی مانند برومند در اصفهان شده بودند.[۲] در میان اپوزیسیون تنها الله یار صالح توانست یک کرسی زادگاه خود کاشان را برنده شود.[۳]

نتایج[ویرایش]

حزب رای % کرسی +/–
حزب ملّیون ۷۵
حزب مردم ۶۵ +۲۹
مستقل ۳۲ +۱۲
احزاب دیگر ۲۸ +۱۹
رای های نامعتبر
مجموع ۲۰۰ +۶۴
منبع: Nohlen et al.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Nohlen, Dieter; Grotz, Florian; Hartmann, Christof (2001). "Iran". Elections in Asia: A Data Handbook. I. Oxford University Press. p. 68, 73. ISBN 0-19-924958-X.
  2. Houchang E. Chehabi (1990). Iranian Politics and Religious Modernism: The Liberation Movement of Iran Under the Shah and Khomeini. I.B.Tauris. p. 152. ISBN 1850431981.
  3. Maziar, Behrooz (2000). Rebels With A Cause: The Failure of the Left in Iran. I.B.Tauris. p. 171. ISBN 1860646301.
1961 Iranian legislative election
State flag of Iran (1933–1964).svg
← 1960 January 1961[1] 1963 →

All 200 seats to the National Consultative Assembly
  First party Second party Third party
  Manouchehr Eghbal.jpg Assadollah Alam.jpg Allah-Yar Saleh.jpg
Leader Manouchehr Eghbal Asadollah Alam Allahyar Saleh
Party Party of Nationalists People's Party
Alliance National Front
Seats won 69≈75 64≈65 1

Prime Minister before election

Jafar Sharif-Emami
Independent

Elected Prime Minister

Ali Amini
Independent

Parliamentary elections were held in Iran in 1961, after the elections the previous year had been annulled by the Shah.[2] The result was a victory for the Party of Nationalists, which won majority of the seats.[2]

National Front candidates had been forcibly prevented from campaigning, such as Boroumand in Isfahan.[3] Among opposition, only Allahyar Saleh was able to win a seat in his native Kashan.[4]

Results

Chehabi (1990)

Party Seats (%)
Party of Nationalists 45
People's Party 35
Independents 20
Source: Chehabi[5]

Nohlen et al. (2001)

Party Seats
Party of Nationalists 75
People's Party 65
Independents 32
Others 28
Total 200
Source: Nohlen et al.[2]

Mehrdad (1980) and Zonis (2015)

Party Seats
Party of Nationalists 69
People's Party 64
Iran Party 1
Independents 31
Total 165
Source: Mehrdad[6] and Zonis[7]

References

  1. ^ گاهنامه پنجاه سال شاهنشاهی پهلوی [Chronology of the fifty-year Pahlavi Kingship] (in Persian). 3. Paris: Soheil Press. 1986. p. 1137.
  2. ^ a b c Nohlen, Dieter; Grotz, Florian; Hartmann, Christof (2001). "Iran". Elections in Asia: A Data Handbook. I. Oxford University Press. pp. 68, 73. ISBN 0-19-924958-X.
  3. ^ Houchang E. Chehabi (1990). Iranian Politics and Religious Modernism: The Liberation Movement of Iran Under the Shah and Khomeini. I.B.Tauris. p. 152. ISBN 1850431981.
  4. ^ Maziar, Behrooz (2000). Rebels With A Cause: The Failure of the Left in Iran. I.B.Tauris. p. 171. ISBN 1860646301.
  5. ^ Houchang E. Chehabi (1990). Iranian Politics and Religious Modernism: The Liberation Movement of Iran Under the Shah and Khomeini. I.B.Tauris. p. 152. ISBN 1850431981. When the election results were announced, the Melliyun party had obtained about 45 percent, and the Mardom party 35 percent of Majles seats, with the rest going to independents. In Teheran, pro-Amini independents had gained six out of fifteen seats, but Amini himself had not run. Nationalist candidates running individually, like Borumand in Isfahan, had been forcibly prevented from campaigning, with one exception: in Kashan, Saleh ran unopposed and was elected.
  6. ^ Mehrdad, Hormoz (1980). Political orientations and the style of intergroup leadership interactions: the case of Iranian political parties (PDF) (PhD thesis). Ohio State University. p. 280. osu1487090992443849.
  7. ^ Zonis, Marvin (2015). Political Elite of Iran. Princeton University Press. p. 71. ISBN 9781400868803. The Melliyun led with sixty-nine seats, the Mardom had sixty-four. But with neither party holding a majority, the votes of the thirty-two independents also elected would be decisive. And among the thirty-two was the name of Allahyar Saleh, the leader of the Iran party, the intellectual wing of the National Front.