نقشه نتایج انتخابات ریاست جمهوری. سبز نشاندهندهٔ ایالات برندهٔ جفرسون، نارنجی نشاندهندهٔ ایالات برندهٔ آدامز و خاکستری نشاندهنده مناطق رای نداده است. اعداد نشاندهندهٔ تعداد آرای گزینندگان اختصاص داده شده به هر ایالت است.
انتخابات ریاستجمهوری ایالات متحده آمریکا (۱۸۰۰)، که از آن با نام انقلاب ۱۸۰۰ نیز یاد میشود[۲][۳]، ۴امین انتخابات ریاستجمهوری بود که از تاریخ جمعه، ۳۱ اکتبر، تا چهارشنبه، ۶ دسامبر ۱۸۰۰ میلادی برگزار شد. در این انتخابات، معاون رئیسجمهور توماس جفرسون رییسجمهور جان آدامز را شکست داد. این انتخابات یک انتخابات حزبی بود که پس از آن حزب فدرالیست جای خود را به حزب دموکرات-جمهوریخواه داد.
در انتخابات ریاستجمهوری سال ۱۸۰۰ میلادی، آمریکا شاهد یکی از پرتنشترین رقابتهای سیاسی تاریخ خود بود. دو حزب اصلی آن زمان، یعنی فدرالیستها به رهبری رئیسجمهور وقت جان آدامز و جمهوریخواهان دموکرات به رهبری توماس جفرسون، بهطور بیسابقهای رودرروی هم قرار گرفتند. طبق قانون اساسی اولیهٔ آمریکا، هر رأیدهنده در مجمع انتخاباتی باید به دو نفر رأی میداد، بدون تفکیک میان رئیسجمهور و معاون. در نتیجه، هنگامی که آرای الکترال شمرده شد، جفرسون و همحزبیاش آرون بِر هر دو دقیقاً ۷۳ رأی الکترال به دست آوردند − آدامز و همحزبیاش چارلز پینکنی بهترتیب ۶۵ و ۶۴ رأی. تساوی میان جفرسون و بِر موجب شد که نتیجه طبق قانون به مجلس نمایندگان واگذار شود تا در یک رأیگیری ویژه برنده را مشخص کند. این مرحله که در ژانویه تا فوریه ۱۸۰۱ برگزار شد، در تاریخ با عنوان Contingent Election of 1801 یا «انتخابات مشروطهٔ ۱۸۰۱» شناخته میشود. مجلس که در آن زمان هنوز در کنترل حزب فدرالیست بود، طی ۳۶ دور رأیگیری پیاپی نتوانست تصمیم بگیرد؛ فدرالیستها میکوشیدند بِر را بهجای جفرسون برگزینند تا حزب رقیب را تضعیف کنند. سرانجام با میانجیگری و نفوذ الکساندر همیلتون – که گرچه از مخالفان جفرسون بود اما او را از نظر اخلاقی شایستهتر از بِر میدانست – چند ایالت رأی ممتنع دادند و در دور سیوهفتم جفرسون پیروز اعلام شد و در ۴ مارس ۱۸۰۱ بهعنوان سومین رئیسجمهور ایالات متحده سوگند یاد کرد. این بحران سیاسی که از دل «انتخابات ۱۸۰۰» برخاست و با «انتخابات مشروطه ۱۸۰۱» پایان یافت، ضعفهای جدی قانون اساسی اولیه را آشکار کرد. پیامد آن تصویب متمم دوازدهم قانون اساسی (۱۸۰۴) بود.[۴][۵][۶]
