ام‌وهب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از ام وهب)
ام‌وهب
درگذشتعاشورای ۶۱ ه‍. ق
کربلا، عراق
شناخته‌شده برایحضور در نبرد کربلا
مخالف(ها)بنی امیه
دیناسلام

اُم‌وهب، تنها زنی که در روز عاشورا در کربلا در یاری حسین بن علی کشته شد.[۱]

زندگی‌نامه[ویرایش]

ام وهب (هانیه) دختر عبد از تیره نمر بن قاسط بود که با همسرش عبدالله بن عمیر بن عباس بن عبد قیس بن عُلیم بن جناب کلبی عُلیمی، کنار چاه جُعد در محله بنی همدان در کوفه زندگی می‌کرد.[۲]

نقش در نبرد کربلا[ویرایش]

ام وهب پس از مجروح شدن همسرش، عبدالله، عمودی برداشت و می‌خواست به جنگ برود اما حسین بن علی به او اجازه نداد.[۳] او نزد شوهر خود رفت و گفت: «پدر و مادرم به فدایت! در راه این خاندان پاک جهاد کن و لحظه‌ای آرام نگیر.»

عبدالله بار دیگر به میدان رفت و پس از هلاکت چند نفر در ۱اثر حمله گروهی از سپاه عمرسعد با ضربه هانی بن ثبیت حضرمی بر خاک افتاد و کشته شد.

اُم‌وهب خود را بر سر پیکر شوهرش رساند و چهره او را با دست از خاک و خون پاک کرد و گفت: «عبدالله! بهشت بر تو گوارا باد. از خدایی که بهشت را بر تو ارزانی داشت، می‌خواهم مرا نیز در آنجا مصاحب تو گرداند.»

شمر به یکی از غلامانش به نام رستم دستور داد که این بانو را بکشد و او عمودی بر سر ام‌وهب کوبید و در کنار شوهرش در ۲۰ سالگی کشته شد.[۴][۵]

منابع[ویرایش]

  1. انساب الاشراف، بلاذری، احمد بن یحیی، احمد بن محمد، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: 1996– 2000 م. ج3، ص197؛ تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمد بن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: 1382– 1387ه‍.ق / 1962 – 1967 م. ج5، ص446؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، عزّالدین علی بن احمد بن ابی الکرم، تحقیق مکتبة اتراث، بیروت: 1385- 1386 ه‍. ق. ج4، ص68-69، 202؛ البدایه و النهایه، ابن کثیر الدمشقی، عماد الدین اسماعیل بن عمر، قاهره: 1932 م. ج8، ص181-182؛ نهایه الارب فی معرفه انساب العرب، قلقشندی، احمدبن علی، بیروت: 1405 ه‍.ق / 1984 م، ج7، ص187؛ تنقیح المقال فی احوال الرجال، مامقانی، شیخ عبدالله، نجف: المطبعه الحیریه، 1352 ه‍. ق. ج2، ص201؛ اعلام النساء المؤمنات، کحاله، عمر رضا، بیروت: مؤسسأالرساله، 1397 ه‍. ق. ج5، ص292؛ بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، 1362 ش. ج44، ص320، ج45، ص17؛ انصار الحسین (ع)، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، 1387 ش. ص84.
  2. طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۳۸۷ق، ج۵، ص۴۲۹–۴۳۰.
  3. ابن‌اثیر، الکامل، ۱۳۸۵ق، ج۴، ص۶۶؛ طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۳۸۷ق، ج۵، ص۴۳۰.
  4. طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۳۸۷ق، ج۵، ص۴۳۸.
  5. مرضیه محمدزاده، شهیدان جاوید، نشر بصیرت، ص 307-310.