ام ایمن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
Fatimah Calligraphy.png
زندگی
نام‌ها و القاب · زندگی زناشویی · اختلاف مالی فاطمه و عباس با خلافت · خطبه فدکیه · رویداد خانهٔ فاطمه · درگذشت
در قرآن
سوره انسان · سوره قدر · سوره کوثر · آیه مباهله · آیات نور · آیه تطهیر · آیه مودت
جای‌ها
در مکهمحله بنی‌هاشم · شعب ابی‌طالب
در مدینهبقیع · بیت‌الاحزان · درخت کنار · روضه نبوی · سقیفه · مسجد النبی
در شمال حجازفدک
افراد
خانوادهمحمد · خدیجه · علی
فرزندانحسن · حسین · زینب · ام‌کلثوم · محسن
همراهانفضه · ام ایمن · اسماء  · سلمان
دیگرانقنفذ · مغیره · عمر · ابوبکر
آثار
خطبه فدکیه · خطبه عیادت · دعای نور · مصحف فاطمه · لوح فاطمه
مرتبط
تسبیحات فاطمه · رویداد مباهله · ایام فاطمیه

ام ایمن (عربی:اُمِّ اَیمَن) با نام اصلی برکة بنت ثعلبه بن عمرو بن حصن بن مالک بن سلمة بن عمرو بن نعمان و با کنیه ام‌الظباء زنی اهل حبشه بود که قبل از اسلام کنیز آمنه بنت وهب مادر پیامبر اسلام و پس از مرگ او کنیز خود پیامبر بود تا آنکه محمد او را آزاد کرد.

زندگی[ویرایش]

ارتباط وی با پیامبر اسلام[ویرایش]

ام ایمن از زنان صحابی، در دوران جاهلیت کنیز آمنه بنت وهب بود. پس از فوت آمنه، وی به پیامبر اسلام به ارث رسید.[۱][۲] پس از مرگ آمنه در ابواء[۳] وی مسئولیت نگهداری از محمد را تا بزرگ شدنش بر عهده گرفت.[۲] عبدالمطلب به وی گفته بود از پسرم غفلت نکن، اهل کتاب گمان می‌کنند که او پیامبر این امت است.[۴] پیامبر اسلام بسیار او را دوست داشت و درباره او فرمود: «ام ایمن امی بعد امی.» یعنی «بعد از مادرم ام ایمن مادر من است.»[۵]

ازدواج‌ها و فرزندان[ویرایش]

پیامبر پس از ازدواج با خدیجه او را آزاد کرد. در ابتدا او با عبید بن زید خزرجی ازدواج کرد که ایمن حاصل این ازدواج بود. پس از درگذشت عبید بن زید خزرجی، با زید بن حارثه پسرخوانده پیامبر اسلام ازدواج کرد که حاصل این ازدواج اسامه بن زید بود.[۱]

ارتباط با اسلام[ویرایش]

او از نخستین گروندگان به اسلام بود و بعدها به مدینه هجرت کرد.[۲] گفته شده‌است که او از مهاجرین به حبشه نیز بوده‌است.[۶]

ام ایمن در دو جنگ احد و خیبر نیز حضور دشته است.[۷] پیامبر اسلام از وی به عنوان یکی از زنان اهل بهشت یاد کرده‌است. او به همراه علی ابن ابی طالب تنها کسانی بودند که در قضیه فدک شهادت دادند که پیامبر فدک را به فاطمه زهرا بخشیده است.[۸]

درگذشت[ویرایش]

در برخی منابع آمده‌است که وی پنج ماه پس از رحلت پیامبر اسلام فوت کرده‌است اما در برخی دیگر آمده‌است که وی تا زمان خلافت عثمان زنده بوده‌است.[۹]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ابن سعد، محمد. الطبقات الکبری جلد 8. بیروت: دارصادر. صص. ۲۲۳. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «الطبقات الکبری» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ بلاذری، احمد. انساب الاشراف جلد 1. قاهره. صص. ۹۶. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «انساب الاشراف» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «انساب الاشراف» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. ابن قتیبه، عبدالله. المعارف. قاهره: به کوشش ثروت عکاشه. صص. ۱۵۰.
  4. ابن کثیر. البدایة والنهایة، جلد2. بیروت: دار احیاء التراث العربی. صص. ۳۴۳.
  5. العسقلانی، ابن حجر، تحقيق علی محمد البجاوی. الإصابة في تمييز الصحابة جلد 8. دار نهضة مصر للطبع والنشر، قاهره. صص. ۱۶۹.
  6. ابن اثیر، علی. اسدالغابة، جلد 5. صص. ۵۶۷.
  7. واقدی، محمد، به کوشش مارسدن جونز. المغازی. لندن.
  8. الطبرسی. الاحتجاج جلد 1. النجف الاشرف: دارالنعمان. صص. ۱۲۱،۱۲۲.
  9. طبرانی، سلیمان. المعجم الکبیر. به کوشش حمدی عبدالمجید سلفی.
Barakah bint Tha'alaba
Spouse(s)Ubayd ibn Zayd, Zayd ibn Harithah
ChildrenAyman ibn Ubayd (son) Usama ibn Zayd (son)
Parent(s)Tha'alaba ibn Amr

Barakah bint Tha'alaba (Arabic: بَـرَكَـة‎), commonly known by her kunya Umm Ayman (Arabic: أمّ أيمن‎), was an early Muslim and companion of the Islamic prophet Muhammad.

She was an Abyssinian slave of Muhammad's parents, Abdullah ibn Abdul-Muttalib and Aminah bint Wahb. Following the death of Aminah, Barakah helped to raise Muhammad in the household of his grandfather, Abdul-Muttalib ibn Hashim. Muhammad later freed her from slavery, but she continued to serve Muhammad and his family. She was an early convert to Islam, and was present at the important battles of Uhud and Khaybar.

Following her freedom Muhammad also arranged her marriages, first to Ubayd ibn Zayd of the Banu Khazraj, with whom she had a son, Ayman ibn Ubayd, giving her the kunya Umm Ayman (meaning mother of Ayman). She was later married to the adopted son of Muhammad, Zayd ibn Harithah. Her son with Zayd, Usama ibn Zayd, served as a commander in the early Muslim army and led the Expedition of Usama bin Zayd into the Byzantine Empire.

Background

Barakah was the daughter of Tha'alaba bin Amr, an Abyssinian.[1] She served as a slave in the household of Abdullah ibn Abdul-Muttalib and Aminah bint Wahb. She became Muhammad's slave after the death of Aminah.[2]

Muhammad's childhood

Following Aminah's death in Al-Abwa, Barakah looked after Muhammad, and moved with him to the household of his grandfather Abdul-Muttalib ibn Hashim in Mecca, where she served him during his childhood [3] and afterwards,[4] in his adulthood. [5]

According to Ibn Kathir, Abdul-Muttalib ibn Hashim, Muhammad's paternal grandfather, had told Barakah not to neglect his grandson, especially as many of the Ahl al-Kiṫâb (Arabic: أَهـل الـكِـتـاب‎, People of the Book) predicted that he would be a prophet of the nation.[6]

Marriages and children

When Muhammad married Khadija, he arranged for Barakah's freedom and marriage to a Khazrajite companion named Ubayd ibn Zaid. Through this marriage, Barakah bore a son named Ayman, and thus she was known as "Umm Ayman" ("Mother of Ayman").[7] Ubayd was killed fighting in the Battle of Khaybar.[8] Ayman ibn Ubayd was later killed fighting in the Battle of Hunayn.[9]

Muhammad's adopted son Zayd ibn Harithah later married Barakah. They had a son named Usama who appointed as an army leader by Muhammad and led the successful Expedition of Usama bin Zayd into the Byzantine Empire.[10]

Migration

After Muhammad declared his Prophethood, Umm Ayman became one of his first followers. Later, she migrated to Medina.[11]

Participation in battles

Umm Ayman was present at the Battle of Uhud. She fetched water for the soldiers and helped treat the injured. She also accompanied Muhammad in the Battle of Khaybar.[12]

In the battle of Uhud, many men ran away toward Medina after rumor of the death of Muhammad. Umm Ayman sprinkled dust on the face of some fugitives, gave them a spindle and told them: "give me your sword and [you] spin spindle." Then she went toward the battlefield along with several women.[13] Subsequently, she was injured by an arrow which Hebban bin Araqa, an enemy soldier, shot at her.[14]

Relationships with other early Muslims

Muhammad was fond of Umm Ayman, even calling her sister.[15] Several hadiths describe Muhammad's esteem for her.[16] He visited Umm Ayman at her house, and after him, Caliphs Abu Bakr and Umar did the same.[17] In some hadith sources there is a heaven about the virtues of Umm Ayman.[18] She is also praised in Shi'ite sources.[19]

A few hadith have been narrated from her.[20] Those such as Anas ibn Malik, Abu Yazid Madani and Hanash bin Abdullah San'any have narrated from her.[21]

Death

The exact date of Umm Ayman's death is not clear. Some have suggested that she died approximately five months after Muhammad's death.[22] But according to ibn Sa'd,[23] she was alive in the early days of the caliphate of Uthman.[24]

See also

References

  1. ^ Zuhri, p 177; al-Tabarani, vol. 25, p. 86
  2. ^ Ibn Sa`d, vol. 8, p. 223; Baladhuri, vol.1, p. 96
  3. ^ Ibn Qutaybah, p. 150
  4. ^ Baladhuri, vol.1, p.472
  5. ^ Ibn Hajar, al-Ithaba, vol.8, p. 380
  6. ^ ibn Kathir, al-Bidayah wa al-Nihayah, vol. 2, p. 343
  7. ^ Ibn Sa`d, vol. 8, p. 223; Ibn Sa`d, vol. 4, p. 61
  8. ^ Sadeqi Ardestani, Ahmad (1998). Zanane daneshmand wa ravi hadith=the learned and narratar women‌. Qom. p. 3.
  9. ^ mahallati, vol.2, p. 26
  10. ^ Baladhuri, vol.1, p.96
  11. ^ Baladhuri, vol. 1, p. 269
  12. ^ Al-Waqidi, vol.1, p. 241, 250, vol.2, p. 685; Ibn Sa`d, vol. 8, p. 225; Baladhuri, vol. 1, p.
  13. ^ Bahr al-Ulum, MuhammadAli, translate by Muhammad Ali Amini,(1979), Woman of early Islam, Hekmat
  14. ^ Ibn Athir, Ali (2009). al-Kamil fi al-Tarikh. vol. 2. Beirut: Dar Ihya al-Turath al-Arabi. p. 160.
  15. ^ Ibn Sa`d, vol. 8, p. 223
  16. ^ Ibn Sa`d, vol. 8, p. 223-226; Al-Dhahabi, vol. 2, p. 224
  17. ^ Muslim ibn al-Hajjaj, vol. 2, p. 1907; Ibn Majah, vol. 2, p. 523-524; ibn Abd al-Birr, vol. 4, p. 1794
  18. ^ Muslim ibn al-Hajjaj, vol. 2, p. 1907-1908
  19. ^ Al-Kulayni, vol. 2, p. 405; Ibn Babawayh, p. 76
  20. ^ Ahmad ibn Hanbal, vol. 2, p. 421; al-Tabarani, vol. 25, p. 87-91; Ibn Majah, vol. 2, p. 1107
  21. ^ Ibn Hajar, vol. 12, p. 459
  22. ^ al-Tabarani, vol. 25, p. 86; quoted from Zuhri
  23. ^ Ibn Sa`d, vol. 8, p. 226
  24. ^ al-Tabarani, vol. 25, p. 86; Al-Dhahabi, vol.2, p. 227

Bibliography

  • Ibn al-Athir, Ali (1948). Usd al-ghaba fi ma`rifat al-sahaba. Cairo.
  • Ibn Babawayh, Muhammad (1980). Amali. Beirut.
  • Ibn Hajar Al-Asqalani, Ahmad (1909). Tahzib Al-Tahzib. Hyderabad Deccan.
  • Ibn Sa`d, Mohammed. al-Tabaqat al-Kubra. Dar Sader.
  • ibn Abd al-Birr, Yusuf (1960). al-Isti‘ab, recherch by Ali Mohammad Bejavi. Cairo.
  • Ibn Qutaybah, Abdullah (1969). al-Ma'arif, research by Therwat Akasheh. Cairo.
  • ibn Kathir, Abdullah (1988). al-Bidayah wa al-Nihayah, research by Ali Shiri. Dar Ihya al-Turath al-Arabi.
  • Ibn Majah, Muhammad (1981). Sunan. Istanbul.
  • ibn Hanbal, Ahmad (1981). Musnad. Cairo.
  • Baladhuri, Ahmad (1959). Ansab al Ashraf, research by Muhammad Hamidullah. Cairo.
  • Al-Dhahabi, Ahmad (1986). Seir Alam Al-Nubala, research by Shu’aib al-Arnaou and others. Beirut.
  • Zuhri, Abdullah (1981). al-maghzi al-nabawiyya, research by Soheil Zakar. Dar al-fikr.
  • al-Tabarani, Sulayman (1981). Al-Mujam al-Kabir, research of Hamdi Abdul-Majid Salafi. Baghdad.
  • al-Tabarsi (1966). Al-Ihtijaj, vol. 1. Dar ol-no'man.
  • Al-Kulayni, Muhammad (1980). al-Kafi, Revised by Ali Akbar Ghaffariy. Beirut.
  • ibn al-Hajjaj, Muslim (1980). Sahih, annotator: Muhammad Fuad ‘Abd al-Baqi. Istanbul.
  • Al-Waqidi, Muhammad (1966). al-Maghazi, research by Marsden, Johns. London.
  • Mahallati, Zabihollah (1979). al-rayahin al-sharia. Hekmat.