اعلان استقلال کوزوو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
قوم های کوزوو در سال ۲۰۰۵

اعلان استقلال کوزوو، کاری است که نهاد موقت دولت خود خوانده انجمن کوزوو در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۸۶ ( ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ ) به انجام رساند؛ و بر پایه آن استقلال کوزوو از صربستان را بروز دادند. این دومین ادعای استقلال نهادهای قدرت سیاسی آلبانیائی‌های کوزوو است؛ نخستین آن‌ها در ۷ سپتامبر ۱۹۹۰ روی داد. بر خلاف ادعای نخستین که تنها از سوی آلبانی به رسمیت شناخته شد، ادعای دوم را بیش‌تر کشورهای اتحادیه اروپا و ایالات متحده به رسمیت شناخته‌اند.

شرح[ویرایش]

پارلمان کوزوو با تصویب اعلامیه استقلال و جدائی این استان از صربستان، کوزوو را کشوری مستقل، دمکراتیک و حاکم بر سرنوشت خود اعلام کرده است.

بروزنامه (اعلانیه) استقلال در جلسه فوق‌العاده یکشنبه انجمن (پارلمان) به تصویب رسید که با سخنان هاشم تاچی نخست وزیر آغاز بکار کرده بود.

تاچی گفت: کوزوو از این پس با افتخار مسیر استقلال و آزادی را طی میکند.

هنگامی که تاچی بروزنامه استقلال را برای نمایندگان می خواند، دهها هزار آلبانیائی تبار با فریادهای شادی، در خیابانهای اطراف ساختمان پارلمان جمع شده بودند.

جکوب کراسنیکی رئیس انجمن گفت دولت جدید دولتی متعهد به دمکراسی و همکاری با جامعه بین‌المللی است.

واکنش جهانی[ویرایش]

نقشه‌ای از کشورهایی که استقلال کوزوو را به رسمیت شناخته‌اند      کوزوو      کشورهایی که استقلال کوزوو را به رسمیت می‌شناسند      کشورهایی که استقلال کوزوو را به رسمیت نمی‌شناسند

آمریکا[ویرایش]

بوش گفت: آمریکا به همکاری با متحدین خود برای اطمینان از بروز نکردن خشونت در کوزوو ادامه میدهد. وی همچنین گفت: از آمادگی و خواست دولت مستقر در پریشتینا برای حراست و حفاظت از حقوق اقلیت صرب در کوزوو دلگرم شده است.

صربستان[ویرایش]

صربستان با استقلال کوزوو مخالف است و این ناحیه را با نام استان خودمختار کوزوو و متوهیا، بخشی از خاک خود می‌داند. در بلگراد، وجیسلو کوزتونیکا نخست وزیر صربستان، در یک سخنرانی تلویزیونی کوزوو را یک کشور کاذب خواند. وی گفت بروز استقلال برای کوزو تخلف و نقض معیارهای بین‌المللی است.

روسیه[ویرایش]

روسیه متحد صربستان، قبلاً گفته است خواستار مشورتهای فوری در شورای امنیت سازمان ملل متحد میشود. بلگراد و مسکو هر دو استدلال میکنند که استقلال کوزوو می‌تواند به شکل گرفتن جنبش‌های جدائی خواه در نقاط دیگر اروپا منجر شود .

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]