اعتیاد در ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اعتیاد در ایران موضوعی است که سال‌ها مورد توجه حکومت ایران و کارشناسان بوده‌است. طبق آمار رسمی ۱۳۹۲خورشیدی و به گفته رسول خضری نماینده مجلس حداقل ۱۰ میلیون نفر از ۷۵/۱ میلیون نفر از مردم ایران (۱۳ درصد) درگیر مواد مخدر هستند.[۱]

اراضی کشت تریاک

تاریخچه[ویرایش]

صفویان[ویرایش]

مصرف مواد مخدر در ایران از دوره صفویان و با رواج یافتن کشت خشخاش گسترش یافت.[۲] تا زمان پادشاهی شاه طهماسب یکم، مصرف بنگ (شاه‌دانهتریاک و حشیش در ایران به‌عنوان یک هنجار پذیرفته شده بود و در میان مردم، در قهوه‌خانه‌ها و در دربار پادشاهی صفوی رواج داشت.[۳][۲] پس از شاه طهماسب، شاه عباس بزرگ دست به اقداماتی برای محدود کردن مصرف تریاک در ایران زد. او در سال ۱۰۰۵ هجری قمری (۹۷۶ خورشیدی) فرمان ترک تریاک را صادر کرد. با این وجود کشت خشخاش در آن زمان هم در ایران ادامه یافت.[۳]

قاجاریان[ویرایش]

در دوره قاجاریان تولید و مصرف مواد مخدر در ایران افزایش یافت و حکومت هم از آن حمایت می‌کرد.[۲] کشت خشخاش در ۱۸ استان ایران انجام می‌شد و هفت نوع تریاک در ایران وجود داشت.[۳] در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار، اعتیاد به‌عنوان یک پدیده در ایران وجود داشت. در همان زمان صادرات تریاک یکی از منابع درآمدهای ارزی ایران بود.[۳] در دوره صفوی تریاک، بیشتر به صورت خوراکی مصرف می‌شد[۲] و تریاک‌کِشی به شیوه امروزی در دوره قاجار شکل گرفته‌است. پس از پیروزی جنبش مشروطه ایران در سال ۱۳۲۴ قمری (۱۲۸۵ خورشیدی)، حکومت ایران برای مبارزه با مواد مخدر، زیر فشارهای داخلی و خارجی قرار گرفت. در نتیجه «قانون تحدید تریاک» به تصویب مجلس شورای ملی رسید.[۴][۵] ولی به دلیل وابستگی حکومت به درآمدهای ناشی از فروش مواد مخدر، مبارزه با مواد مخدر با جدیت انجام نمی‌شد.[۳]

دودمان پهلوی[ویرایش]

کشت و فروش تریاک توسط حکومت تا سال ۱۳۲۰ خورشیدی و خروج رضاشاه از ایران ادامه داشته‌است. در سال ۱۳۳۱ خورشیدی «قانون منع تهیه و خرید و فروش و مصرف نوشابه‌های الکلی و تریاک و مشتقات آن» توسط مجلس شورای ملی تصویب شد. دولت در سال ۱۳۲۴ خورشیدی «لایحه منع کشت خشخاش» را به مجلس شورای ملی ارائه کرد که در همان سال تصویب شد. این قانون علاوه بر منع کشت خشخاش معتادان را ملزم می‌کرد در مدت شش ماه اقدام به ترک مصرف مواد مخدر کنند. در سال ۱۳۴۷ خورشیدی، دولت «قانون کشت محدود خشخاش و صدور تریاک» را به تصویب مجلس رساند.[۳]

جمهوری اسلامی[ویرایش]

پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، قوانین کیفری برای مبارزه با مواد مخدر تصویب و کشت خشخاش در ایران متوقف شد.[۲] قانون کنونی برخورد با مواد مخدر در سال ۱۳۶۷ در و ۴۵ ماده تصویب شد.[۶] هم‌اکنون قاچاق مواد مخدر در ایران، می‌تواند منجر به اعدام شود.[۷] حدود ۷۰ درصد اعدام‌ها در ایران مربوط به جرایم مواد مخدر است.[۶] اما با توجه به شکست سیاست تشدید مجازات، برای کاهش مجازات به کمتر از اعدام، در ۲۵ تیر ۱۳۹۶ افزودن یک ماده به قانون کنونی تصویب شد.[۸][۹] همچنین بحث‌هایی برای توزیع مواد مخدر رقیق شده مانند متادون از سوی دولت مطرح شده‌است.[۱۰]

یک بی‌خانمان در نیشابور، خراسان؛ احتمالاً به اعتیاد دچار است.

مواد مصرفی[ویرایش]

مواد مورد استفاده متعدد در ایران شامل تریاک و مشتقات آن همچون هروئین و همین‌طور حشیش می‌شود.[۱۱][۱۲] همچنین مواد صنعتی مانند شیشه و کراک به علت قیمت پایین‌ترشان نسبت به مواد سنتی، در ایران شایع شده‌است. تریاک برعکس هروئین و حشیش مورد تحریم روحانیون شیعه نیست.[۱۲] حدود ۵۲ درصد معتادان، تریاک و حدود ۴۸ درصد موادی مانند هروئین و شیشه مصرف می‌کنند. مصرف هروئین، شیشه و ماده روانگردان گُل در حال افزایش است.[۱۱]

آمار معتادان[ویرایش]

کل جامعه[ویرایش]

در بهمن ۱۳۹۶ تعداد کل معتادان بیش از ۲/۵ میلیون نفر اعلام شد.[۱۱] ۱۷ درصد مردم تمایل به مصرف مواد مخدر دارند که از این تعداد ۵ درصد، مصرف‌کننده بوده و ۱۲ درصد دیگر نیز در صورت عدم قطع ارتباط مصرف‌کننده با قاچاقچیان و نبود مدیریت مناسب بازار عرضه و تقاضا به سوی مصرف مواد مخدر کشیده می‌شوند.[۱۳]

زنان[ویرایش]

مصرف دخانیات بین دخترها بیشتر شده و گُل بیشترین مصرف را بین دختران ایرانی دارد.[۱۱]

دانشگاه‌ها[ویرایش]

در پژوهش «زمینه‌یابی اعتیاد» که توسط دفتر مطالعات فرهنگی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران در سال تحصیلی ۸۲–۱۳۸۱ روی نمونه‌ای متشکل از ۵٬۳۲۱ دانشجو در ۲۱ دانشگاه تحت پوشش وزارت علوم گرفت، ۵۸۶ نفر یعنی حدود ۱۱ درصد دانشجویان به صورت حرفه‌ای از از مواد مخدر استفاده می‌کردند.[۱۴]

افغانستان[ویرایش]

همجوار بودن اراضی کشت تریاک در افغانستان با خاک ایران تأثیر محسوسی بر میزان و آمار اعتیاد در ایران داشته‌است.[۱۵]

راه‌کارها[ویرایش]

  1. بهبود نظارت بر مرزهای ایران به ویژه مرز بین ایران و افغانستان از طریق دیوارکشی، مین‌گذاری (نظیر میدان مین مرز ازبکستان-تاجیکستان) و افزایش پادگان‌های نظارتی
  2. کاهش نرخ بیکاری
  3. تبلیغ و آگاه‌سازی مردم در زمینه مواد اعتیادآور به صورت پایه و در آموزش و پرورش
  4. مبارزه با فساد در نیروی انتظامی
  5. برخورد قاطع با عوامل توزیع و فروش مواد اعتیادآور

قانونی کردن مواد مخدر غیر صنعتی، یک راه‌حل برای کنترل مصرف مواد مخدر در ایران است. به این معنی که فروش مواد مخدر به هر شخص، به میزان معینی محدود شود.[۱۶]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «۱۰ میلیون ایرانی درگیر اعتیاد هستند». همشهری آنلاین. ۲۰ شهریور ۱۳۹۲. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ علی غنجی. «تاریخچه موادمخدر در ایران جغرافیای اجتماعی- اقتصادی و سیاسی مواد مخدر- بخش اول». مگ ایران. روزنامه کیهان، ۲۷ فروردین ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۲۹ بهمن ۱۳۹۶. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ سید صمد آقامیری و محمود سرگزی زاده. «مواد مخدر در ایران و جهان». مگ ایران. روزنامه رسالت، ۲۸ خرداد ۱۳۸۵. بازبینی‌شده در ۲۹ بهمن ۱۳۹۶. 
  4. مدنی قهفرخی، سعید. اعتیاد در ایران. نشر ثالث، ۱۳۹۰. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۳۸۰۶۵۴۵. 
  5. سعید مدنی قهفرخی-پژوهشگر مسائل اجتماعی. «ناکجا آباد توزیع دولتی مواد مخدر». بی‌بی‌سی فارسی. ۳ مرداد ۱۳۹۶. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ «مجلس ایران کلیات طرح تخفیف اعدام محکومان مواد مخدر را تصویب کرد». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۵ تیر ۱۳۹۶. 
  7. MM. ««ایران برای حذف مجازات اعدام از جرائم مواد مخدر تلاش کند»». دویچه‌وله. ۲۶ آذر ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در ۲۹ بهمن ۱۳۹۶. 
  8. شهرام کیانی-روزنامه‌نگار. «تخفیف اعدام محکومان مواد مخدر، جمع کردن بحران یا حل مسئله؟». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۷ مرداد ۱۳۹۶. 
  9. «قانون جدید مبارزه با مواد مخدر در ایران از ۲۳ آبان اجرایی می‌شود». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۰ ابان ۱۳۹۶. 
  10. «مراجع تصمیم‌‌گیرنده در ایران 'با توزیع مواد مخدر رقیق بین معتادان موافقند'». بی‌بی‌سی فارسی. ۳۰ تیر ۱۳۹۶. 
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ ۱۱٫۳ «هشدار وزارت بهداشت در مورد افزایش اعتیاد در ایران». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۳ بهمن ۱۳۹۶. 
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ محمدی، مجید. «چهار روند مخرب در تحولات اعتیاد در جامعهٔ ایران». رادیو فردا. ۱۹ تیر ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۲۹ بهمن ۱۳۹۶. 
  13. «طرح توزیع مواد مخدر دولتی در ایران 'شامل همه معتادان نمی‌شود'». بی‌بی‌سی فارسی. ۱ مرداد ۱۳۹۶. 
  14. «'رشد آمار معتادان حرفه‌ای در دانشگاه‌های ایران'». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۶ خرداد ۱۳۸۷. 
  15. Lionel Beehner. “Afghanistan’s Role in Iran’s Drug Problem”. Council on Foreign Relations. 13 September 2006. 
  16. «قانونی کردن مواد مخدر غیرصنعتی، یک راه حل برای معضل مواد مخدر در ایران». رادیو بین‌المللی فرانسه. ۶ تیر ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۲۹ بهمن ۱۳۹۶. 

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]