اصل طرد شق ثالث

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از اصل طرد ثالث)

اصل طرد شق ثالث (به انگلیسی: principle of excluded middle) (به لاتین: tertium non datur) یا قانون طرد شق ثالث (the law of excluded middle) حکم می‌کند که برای هر گزاره، یا خود گزاره صحیح است یا نقیض آن. این اصل در کنار اصل امتناع تناقض و اصل هویت یکی از قوانین سه‌گانه‌ی تفکر است. با این حال، هیچگونه نظام منطقی بر اساس این اصول شکل نگرفته است. با استفاده از روش نمادگذاری می‌توان آن را اینگونه بازآرائی کرد که اصل طرد شق میانی می‌گوید هر گزاره به صورت p ⋁ ~ p باید درست باشد؛ به عبارت دیگر این گزاره یک توتولوژی است[۱].

منابع

  1. Tomassi, Paul (1999). Logic. Routledge. p. 124.

پیوند به بیرون