اصل طرد ثالث

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

اصل طرد ثالث (principle of excluded middle) یا قانون طرد شق ثالث (the law of excluded middle) حکم می‌کند که برای هر گزاره، یا خود گزاره صحیح است یا نقیض آن. این اصل در کنار اصل امتناع تناقض و اصل هویت یکی از قوانین سه‌گانه‌ی تفکر است. با این حال، هیچگونه نظام منطقی بر اساس این اصول شکل نگرفته است. با استفاده از روش نمادگذاری می‌توان آن را اینگونه بازآرائی کرد که اصل طرد شق میانی می‌گوید هر گزاره به صورت p ⋁ ~ p باید درست باشد؛ بعبارت دیگر این گزاره یک توتولوژی است[۱].

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

  1. Tomassi, Paul (1999). Logic. Routledge. p. 124.