اصحاب کسا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
شیعه
Hadith Ali.svg
درگاه تشیع
عقاید
فروعنمازروزهخمسزکاتحججهادامر به معروفنهی از منکرتولیتبری
عقاید برجستهمهدویت: غیبت (غیبت صغرا، غیبت کبراانتظار، ظهور و رجعتبداشفاعت و توسلتقیهعصمتمرجعیت، حوزه علمیه و تقلیدولایت فقیهمتعهشهادت ثالثهجانشینی محمدنظام حقوقی
شخصیت‌ها
چهارده معصوممحمدعلیفاطمهحسنحسینسجادباقرصادقکاظمرضاجواد (تقی) • هادی (نقی) • حسن (عسکری) • مهدی
صحابهسلمان فارسیمقداد بن اسودمیثم تمارابوذر غفاریعمار یاسربلال حبشیجعفر بن ابی‌طالبمالک اشترمحمد بن ابوبکرعقیلعثمان بن حنیفکمیل بن زیاداویس قرنیابوایوب انصاریجابر بن عبدالله انصاریابن‌عباسابن مسعودابوطالبحمزهیاسرعثمان بن مظعونعبدالله بن جعفرخباب بن ارتاسامة بن زیدخزیمة بن ثابتمصعب بن عمیرمالک بن نویرهزید بن حارثه
زنان: فاطمه بنت اسدحلیمهزینبام کلثوم بنت علیاسماء بنت عمیسام ایمنصفیه بنت عبدالمطلبسمیه
رجال و علماکشته‌شدگان کربلافهرست رجال حدیث شیعهاصحاب اجماعروحانیان شیعهعالمان شیعهمراجع تقلید
مکان‌های متبرک
مکه و مسجدالحراممدینه، مسجد النبی و بقیعبیت‌المقدس و مسجدالاقصینجف، حرم علی بن ابی‌طالب و مسجد کوفهکربلا و حرم حسین بن علیکاظمین و حرم کاظمینسامرا و حرم عسکریینمشهد و حرم علی بن موسی الرضا
دمشق و زینبیهقم و حرم فاطمه معصومهشیراز و شاه‌چراغکاشمر و حمزه بن حمزه بن موسی بن جعفر امامزاده سید مرتضی و آرامگاه سید حسن مدرسآستانه اشرفیه و سید جلال‌الدین اشرفری و حرم شاه عبدالعظیم
مسجدامامزادهحسینیه
روزهای مقدس
عید فطرعید قربان (عید اضحی)عید غدیر خممحرّم (سوگواری محرمتاسوعا، عاشورا و اربعین) • عید مبعثمیلاد پیامبر • تولد ائمه • ایام فاطمیه
رویدادها
رویداد مباهلهرویداد غدیر خمسقیفه بنی‌ساعدهفدکرویداد خانه فاطمه زهراقتل عثمانجنگ جملنبرد صفیننبرد نهروانواقعه کربلامؤتمر علماء بغدادحدیث ثقلیناصحاب کساآیه تطهیرشیعه‌کُشی
کتاب‌ها
قرآننهج‌البلاغهصحیفه سجادیه
کتب اربعه: الاستبصاراصول کافیتهذیب الاحکاممن لایحضره الفقیه
مصحف فاطمهمصحف علیاسرار آل محمد
وسائل‌الشیعهبحارالانوارالغدیرمفاتیح‌الجنان
تفسیر مجمع‌البیانتفسیر المیزانکتب شیعه
شاخه‌ها
دوازده‌امامی (اثنی‌عشری)اسماعیلیهزیدیهغلاهواقفیه
منابع اجتهاد
کتاب (قرآن)سنت (روایات پیامبر و ائمه)عقلاجماع

اصحاب کسا عبارت اند از محمد پیامبر مسلمانان، علی، فاطمه، حسن و حسین که آیهٔ "انما یرید اﷲ لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرأ ":[۱]«همانا خداوند می‌خواهد تا ناپاکی و گناه را از شما اهل بیت دور کند و شما را کاملاً پاک و طاهر گرداند.» دربارهٔ آنان است.[۲] ابوسعید خدری از پیامبر مسلمانان روایت کرد که این آیه دربارهٔ پنج تن است: خودم، علی، فاطمه، حسن و حسین است.[۳]

Ahlebeyt.JPG

ریشه اصطلاح از دیدگاه تاریخی[ویرایش]

به بگفته فرانسیس ادواردز پیترز، استاد بازنشسته دانشگاه نیویورک در رشته اسلام و خاور میانه‌شناسی، در پیش از اسلام و در اوایل اسلام، اهل بیت لقب قریش بود و منظور بیت همان خانه کعبه در مکه بود. این کاربرد بعدها تحت شعاع تعبیری قرار گرفت که باری سیاسی داشت و در مورد آیه ۳۳ سی و سومین سوره قران (احزاب) نقل می‌شد. سرچشمه این تعبیر بعد از کشته شدن عثمان و اوایل دوران اموی، همزمان با شروع علی با۲۵ سال تأخیر است. در تعبیر فوق منظور از اهل بیت خانواده پیامبر و به‌طور خاص علی، فاطمه، حسن و حسین است. بگفته پیتر، بدنبال این تعبیر احادیثی به نقل از محمد در مورد این آیه رواج یافت از جمله حدیث پنج تن آل عبا.[۴]

به نوشته لئورا وچا ولیری در دانشنامه اسلام، آیات پیش از این در مورد دستور العمل‌هایی برای زنان پیامبر است و افعال و ضمایر به صورت جمع مؤنث هستند؛ ولی در این آیه که خطاب به اهل خانه است، ضمایر به صورت جمع مذکر هستند؛ بنابراین گفته شده که دیگر بحث زنان پیامبر مطرح نیست، یا حداقل صرفاً آن‌ها نیستند. پس این آیه به چه کسی بر می‌گردد؟ عبارت اهل بیت فقط می‌تواند معنی «خانواده پیامبر» را بدهد. این امتیاز به‌طور طبیعی به همه خویشاوندان محمد منتهی می‌شود، چه آن‌هایی که در قبیله او بودند، چه انصار و در واقع همه جامعه؛ ولی داستانی وجود دارد که در بسیاری از احادیث آمده‌است. بنابراین روایت، محمد عبای خود را در موقعیت‌های گوناگون (از جمله رویداد مباهله) بر روی نوه‌هایش حسن و حسین، دخترش فاطمه و دامادش علی افکند؛ و بدین ترتیب، این پنج تن هستند که عنوان اصحاب کسا به آن‌ها داده می‌شود. تلاش‌هایی صورت گرفته تا زنان پیامبر را هم به این گروه اضافه کنند؛ ولی عموماً شمار افرادی که واجد این امتیاز هستند محدود به پنج است.[۵]

مقصود از اصحاب کسا در دیدگاه اسلامی[ویرایش]

دربارهٔ مصادیق اهل بیت اشاره شده در آیه تطهیر میان راویان اختلاف نظر هست. برخی از آنان همسران محمد[۶] و برخی دیگر همه نزدیکان وی، از آل عباس و آل عقیل و آل جعفر و آل علی را مشمول این عنوان شمرده‌اند،[۷] اما بیشتر ایشان اصطلاح اهل بیت را در این آیه منحصر به اصحاب کسا دانسته‌اند.

تعداد احادیث وارد شده توسط گروه اخیر از ۷۰ متجاوز است که از آن شمار نزدیک به ۴۰ حدیث به روایت اهل سنت و از طریق ام سلمه، عایشه، ابوسعید خدری، ابن‌عباس، عبدالله بن جعفر، علی بن ابی‌طالب، حسن بن علی و دیگران و بیش از ۳۰ حدیث از راویان امامی و از طریق علی بن ابی‌طالب، سجاد، باقر، صادق، رضا (امامان شیعه) ام سلمه، ابوذر غفاری و چند تن دیگر نقل شده‌است.[۸] از دیدگاه طباطبایی و طبرسی منظور از اراده در آیه مورد بحث، اراده تکوینی است، از آنرو که ارادهٔ تشریعی خداوند در این باب همه افراد بشر را شامل می‌شود و جای اختصاص در آن نیست.[۹]

آنچه بیش از همه موجب شده‌است که برخی از مفسرین، اهل بیت را به همسران محمد تفسیر کنند،[۶] خطاب صدر آیه به همسران محمد، و نیز وقوع آن در میان آیاتی است که طی آن‌ها همسران محمد مخاطب واقع شده‌اند. اما بگفته طباطبایی روایات وارده در این باب حاکی از آنست که این آیه جداگانه نازل گشته، و به فرمان محمد، یا بعد از درگذشت او و در هنگام جمع قرآن، در میان آن آیات قرار داده شده‌است.[۱۰] تغییر صیغه خطاب از مؤنث به مذکر نیز مؤید همین معناست.

فخر رازی از دانشمندان بزرگ اهل سنت، در تفسیر کبیر خود می‌نویسد: «بدون شک، تعلق و نزدیکی فاطمه و علی و حسن و حسین به رسول‌الله محکم ترینِ تعلقات بوده‌است. پس مطمئناً ایشان آل محمد هستند… و روایت کرده صاحب کشاف که هنگامی این آیه نازل شد، سؤال شد یا رسول‌الله، نزدیکان تو که مودتشان بر ما واجب است چه کسانی هستند؟ پس فرمود «علی و فاطمه و دو پسرش». پس ثابت شد که این چهار، اقارب و نزدیکان نبی هستند و هنگامی که این ثابت شد، پس واجب است که ایشان (علی و فاطمه و حسن و حسین) مخصوص به بیشترین تعظیم و بزرگداشت باشند… ... و لذا دعای «اللهم صل علی محمد و آله و ارحم محمد و آل محمد» به عنوان خاتمه تشهد در نماز جعل شده و در حق کسی غیر ایشان، آل یافت نمی‌شود. پس همه این‌ها دلالت می‌کند که حب آل محمد واجب است.»[۱۱]

جارالله زمخشری از دانشمندان بزرگ اهل سنت، در کتاب تفسیر کشاف به فضیلت اصحاب کسا (کسانی که در روز مباهله همراه پیامبر بودند) اشاره کرده‌است.[۱۲][۱۳]

دیدگاه شیعه[ویرایش]

اصحاب کسا یا آل کسا، عنوانی است که شیعیان برای محمد، علی، فاطمه و دو فرزند آنان حسن و حسین به کار می‌رود و از آنان به آل عبا و پنج تن نیز تعبیر می‌شود. مأخذ این عنوان روایتی است که به حدیث کسا معروف است و در منابع حدیث فریقین از طرق بسیار نقل شده‌است.

حدیث کساء[ویرایش]

اصل حدیث کساء از متواترات شیعه و سنی است، اما این‌که کدام نقل معتبر است، مورد اختلاف است.

اکنون حدیث کساء مشهور در بین شیعه همان حدیثی است که در پایان کتاب مفاتیح‌الجنان از جابر بن عبدالله انصاری از فاطمه زهرا آمده و به یقین جزء این کتاب نبوده و توسط ناشرین به آن اضافه شده‌است.

اعتبار این نقل در بین بزرگان شیعه مورد اختلاف بوده و جمعی از آن‌ها اعتبار آن را نپذیرفته‌اند. علامه سید مرتضی عسکری، محمد ری‌شهری، علی ریاحی نبی و بسیاری دیگر ضمن تأکید بر صحت اصل حدیث کسا، از جمله مخالفین اعتبار حدیث کساء مذکور در پایان مفاتیح‌الجنان هستند.[۱۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • ابن حنبل، احمد، مسند، مصر، ۱۳۱۳ق؛ حاکم، محمد، المستدرک علی الصحیحین، بیروت، ۱۳۹۸ق.
  • طباطبائی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، ۱۹۷۳م.
    طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، بیروت، مکتبه الحیاه؛ طبری، محمدبن جریر، تفسیر، بیروت، ۱۴۰۰ق.
  • کلینی، محمدبن یعقوب، اصول کافی، به کوشش حمدباقر بهبودی و علی‌اکبر غفاری، تهران، ۱۳۸۳ق، ۲/۷۲.
  • مسلم، ابوالحسین، صحیح، بیروت، ۱۳۹۲ق.

پانویس[ویرایش]

  1. (قرآن ۳۳/۳۳)
  2. Algar, “Āl-e ʿAbā”, Encyclopædia Iranica.
  3. «لغت‌نامه دهخدا». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۷ ژوئن ۲۰۱۸.
  4. A Reader on classical Islam By Francis E. Peters, Prinston University, 1994, Page 131-1
  5. Veccia Vaglieri, “Fāṭima”, EI2.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ (طبرسی، ۵/۱۳۷)
  7. (مسلم، ۱۵/۱۸۰)
  8. (احمدبن حنبل، ۶/۲۹۸، ۳۰۴؛ طبرسی، ۵/۱۳۷؛ طباطبائی، ۱۶/۳۱۰)
  9. (طبرسی، ۵/۱۳۹؛ طباطبایی، ۱۶/۳۱۲–۳۱۳)
  10. (طباطبائی، ۱۶/۳۱۱–۳۱۲)
  11. متن اصلی: آل محمد - صلی الله علیه وسلم - هم الذین یؤول أمرهم إلیه، فکل من کان أمرهم إلیه أشد وأکمل کانوا هم الآل، ولا شک أن فاطمة وعلیا والحسن والحسین کان التعلق بینهم وبین رسول‌الله - صلی الله علیه وسلم - أشد التعلقات، وهذا کالمعلوم بالنقل المتواتر، فوجب أن یکونوا هم الآل،... وروی صاحب «الکشاف» أنه لما نزلت هذه الآیة، قیل: یا رسول‌الله، من قرابتک هؤلاء الذین وجبت علینا مودتهم؟ فقال: علی وفاطمة وابناهما. فثبت أن هؤلاء الأربعة أقارب النبی - صلی الله علیه وسلم - وإذا ثبت هذا وجب أن یکونوا مخصوصین بمزید التعظیم… أن الدعاء للآل منصب عظیم، ولذلک جعل هذا الدعاء خاتمة التشهد فی الصلاة، وهو قوله: اللهم صل علی محمد وعلی آل محمد وارحم محمدا وآل محمد، وهذا التعظیم لم یوجد فی حق غیر الآل، فکل ذلک یدل علی أن حب آل محمد واجب. (تفسیر الکبیر، فخررازی، ج27، ص166: دار احیاء التراث العربی، بیروت)
  12. جارالله، زمخشری، الکشاف عن حقایق غوامض التنزیل و عیون الاقاویل فی وجوه التاویل،1/193، قطع رحلی، دارالمعرفه، بیروت
  13. «اهل بیت در تفسیر کشاف». پایگاه امام علی علیه اسلام.
  14. «پژوهشی دربارهٔ حدیث کساء». سایت جامع فرهنگی مذهبی شهید آوینی.

منابع[ویرایش]

  • Algar, Hamid (1984). "Āl-e ʿAbā". In Yarshater, Ehsan. Encyclopædia Iranica. Fasc. 7. I. New York: Bibliotheca Persica Press. p. 742.
  • Daftary, Farhad (2008). "Ahl al-Kisāʾ". In Fleet, K.; Krämer, G.; Matringe, D.; Nawas, J.; Rowson, E. Encyclopaedia of Islam. 4 (3nd ed.). Leiden: Brill.
  • Tritton, Arthur T. (1960). "Ahl al-Kisāʾ". In Lewis, B.; Pellat, Ch.; Schacht, J. Encyclopaedia of Islam. 1 (2nd ed.). Leiden: E. J. Brill. p. 264.
  • Veccia Vaglieri, Laura (1965). "Fāṭima". In Lewis, B.; Pellat, Ch.; Schacht, J. Encyclopaedia of Islam. 2 (2nd ed.). Leiden: E. J. Brill. pp. 841–850.

Ahl al-Kisa' (Arabic: أَهْل ٱلْكِسَاء‎, ʾAhl al-Kisāʾ), or the People of the Cloak, are the Islamic prophet Muhammad; his daughter Fatimah; his cousin and son-in-law Ali; and his two grandsons Hassan and Husayn.[1]

They are also called Aal al-Aba (Arabic: آل ٱلْعَبَاءʾĀl al-ʿAbāʾ) and in Persian Panj-Tan (Persian: پنج تن‎), meaning the Five. The origin of this belief is found in the Hadith of the Event of the Cloak and the Hadith of Mubahala. This hadith is graded authentic by Shia Muslims and Sunnis, however many Sunnis plead a different interpretation.

It is one of the foundations of the Shia conception of the Imamah, which states that patrilineal descendants of Muhammad's daughter have a special divine spiritual leadership over the Muslim community. The Ahl al-Kisa, along with their descendants, the Imams, form the Shia definition of Ahl al-Bayt, the "People of the House," or the family of Muhammad.

The three larger branches of Shia Islam differ on the nature of the Ahl al-Kisa and the Imams. The two largest branches, the mainstream Twelvers and the Ismailis, consider them to be in a state of ismah, or infallibility: a belief originating from the verse of purification in the Quran.

In contrast, the third branch, the Zaidis, view them only as political figures with the duty to lead revolts against corrupt rulers and governments.

Hadith of the Cloak

Panjtan.jpg

The Hadith of the Cloak (Arabic: حديث الكساءHadith-e-Kisa) refers to the Ahl al-Kisa. The hadith is an account of an incident where Muhammad gathered Hassan, Husayn, Ali, and Fatimah under his cloak. This is referred to in several hadiths, including within Sahih Muslim, where Muhammad is quoted as saying Ahl al-Bayt, or the People of the House, from the second part of verse of purification (ayat ul-tahir).[further explanation needed].[1]

This hadith is central to the Shia beliefs. For the Shia, it is the basis of the doctrine that the leader of the Muslims should be purified (per Quran 33:33) and from that particular direct line of descendants of Muhammad through Fatimah and Ali that have thus been purified by God. It also serves as the majority Shia doctrine that this line of descendants are infallible, pure, and sinless (ma`suum). The Shia believe that the hadith shows that Muhammad, Fatima, Ali, Hasan, and Husayn are the only members of the Ahl al-Bayt.

Generally, Sunnis also accept the spiritual significance of the event of purification as exalted in the Quran and elaborated upon by Saheeh Hadith (see below), but do not subscribe to the political authority that the Shia infer from this belief.

A hadith attributed to 'A'isha reports:[citation needed]

that God's Apostle (may peace be upon him) went out one morning wearing a striped cloak of the black camel's hair that there came Hasan b. 'Ali. He wrapped him under it, then came Husain and he wrapped him under it along with the other one (Hasan). Then came Fatima and he took her under it, then came 'Ali and he also took him under it and then said: God desires to take away any uncleanliness from you, O people of the household, and purify you (thorough purifying)"

Sunnis tend to view this as Sahih and have included it in Sahih Muslim[2]


Summary of the arguments

Context

Certain Sunni scholars hold that the wives of Muhammad were included in the second part of the verse 33:33, since they are addressed in the beginning of verse 33:33. They reject the notion that the end of this verse would be a stand-alone blessing, meant exclusively for Muhammad, Ali, Fatima, Hasan and Husain, as they have in mind the context of the verse as a whole and the one preceding it.[citation needed] Albeit, most Sunni would accept the Sahih hadith and concur with the Shia that the special privilege is conferred on the five.

The Shia counter-argument is that the verse itself says "only," implying that the blessing of this merit is exclusive to a single group and one other than the wives, i.e. God desires to keep away the uncleanness from "only" you, "O people of the House," and not from anyone else, and this is why the six stern commandments of the other verses are given to the wives, because they are not protected and must act accordingly; the "people of the house", on the other hand, need no such instructions. The Shia also point out that the rhetoric changes to a masculine tone in the final part of the verse whereas it was feminine before that.[citation needed]

Gender

The Shia also argue that the first part of the verse addresses a person or group in the feminine gender, while the second part addresses in the masculine gender, meaning that at least one person in the group is a male.

As Laudian Professor of Arabic at the University of Oxford, Wilfred Madelung made the following observation on the verse of purification:

Who are the 'people of the house' here? The pronoun referring to them is in the masculine plural, while the preceding part of the verse is in the feminine plural. This change of gender has evidently contributed to the birth of various accounts of a legendary character, attaching the latter part of the verse to the five People of the Mantle (ahl al-kisā'): Muhammad, 'Ali, Fātima, Hasan and Husayn. In spite of the obvious Shia significance, the great majority of the reports quoted by al-Tabari in his commentary on this verse support this interpretation."[3]

According to Laura Veccia Vaglieri in Encyclopaedia of Islam[4]

A verse of the Ḳurʾān (XXXIII, 33) says: “God wishes only to remove from you the uncleanness, O People of the House” (Ahl al-bayt [q.v.]). The preceding verses contain instructions to the wives of the Prophet, and there the verbs and pronouns are in the feminine plural; but in this verse, addressed to the People of the House, the pronouns are in the masculine plural. Thus, it has been said, it is no longer a question of the Prophet’s wives, or of them alone. To whom then does it refer? The expression Ahl al-bayt can only mean “Family of the Prophet”. The privilege accorded by God to the latter (originally entirely spiritual, but later not merely so) naturally led all the relatives of Muḥammad—those nearest to him, those belonging to the collateral branches of the family, and beyond this such groups of the community as the Anṣār, or indeed the whole of the community—to claim a place in the Ahl al-bayt. But there is a story given in many traditions according to which Muḥammad sheltered under his cloak (or under a covering or under a sort of tent), in varying circumstances ¶ (including the occasion when he was preparing for the mubāhala ), his grandchildren al-Ḥasan and al-Ḥusayn, his daughter Fāṭima and his son-in-law ʿAlī; and so it is these five who are given the title Ahl al-kisāʾ [q.v.] or “People of the Mantle”. Efforts have been made to include among the latter Muḥammad’s wives; in general however the number of the privileged is limited to these five.

The Incident of Mubahala

According to the Sunni hadith collections, it is narrated that during the 9th through the 10th year after hijra, an Arab Christian envoy from Najran (currently in northern Yemen and partly in Saudi Arabia) came to the Muhammad to argue which of the two parties erred in its doctrine concerning Jesus (Quran 3:61). Muhammad offered to do the Arabic tradition known as Mubahala, where each conflicting party should cover themselves, and together all parties ask God sincerely to destroy and inflict with curses on the lying party and their families. Muhammad, to prove to them that he was a prophet, brought his daughter Fatimah and his surviving grandchildren, Hasan and Hussain, and Ali ibn Abi Talib and came back to the Christians and said this is my family (ahl) and covered himself and his family with a cloak.[5]

The Shia believe this authentic hadith proves whom the Qur'an is referring to when it mentions the Ahl al-Bayt which includes only Ali, Fatimah, and their descendants.[6] Meanwhile, most Sunni sources are in agreement with Shia belief saying that only the Ahl al-Kisa, Muhammad, his daughter Fatimah and his two grandsons, Hasan and Husayn, and Ali ibn Abi Talib, participated the occasion - none of his wives, other grandchildren or sons-in-law were selected.[7]

Shia view

The Shia celebrate this event as Eid-e Mubahala. This hadith provides the background for the "purification verse" or ayah al-tatheer from surah Al-Ahzab in the Quran whereby God explicitly identified the Ahlul Bayt:

And abide quietly in your homes, and do not flaunt your charms as they used to flaunt them in the old days of pagan ignorance; and be constant in prayer, and render the purifying dues, and pay heed unto God and His Apostle: God wishes to remove all filth and impurity from you, O People of the House of the Prophet, and to render you utterly free of all pollution. (33:33)[8]

The tradition about this hadith goes from different sources to Fatimah, the daughter of Muhammad. She narrated that once her father visited her home, he had fever and was not feeling well, he asked for a Yemeni cloak which Fatimah brought to him and folded it around him. Later he was joined in that Yemeni cloak by his grandsons Hassan and Husayn, who were followed by their father Ali, who was cousin and son-in-law of Muhammad. Finally, Fatimah asked the permission to enter that cloak. When all five of them joined together under the cloak, Muhammad narrated the Quranic verse 33:33 to those under the cloak that all five of them are chosen ones, and he further stated that he wants from God to keep all impurities out of reach and away from all of us. Muhammad then prayed to God to declare all five of them as his Ahl al-Bayt and keep away the Najasat (impurities). At that request, God immediately sent Gabriel to reveal to Muhammad that all the five under the cloak are dearest and closest to God and they are Tahir (purest of the pure) without any traces of impurities.[9]

Political application

The hadith of the cloak and the purification verse was utilized at various times by the Ahl al-Bayt to assert their beliefs to political and spiritual leadership of the Muslim community. For example, at the gathering that was convened after the death of Umar in 644 to select a caliph, Ali made the following argument: "Is there any among us apart from myself concerning whom the "purification verse" was revealed?" When they answered "no" he proceeded: "The People of the House are overflowing with abundant virtue, for the Quran says, 'God wishes to remove all filth and impurity from you O House of the Prophet, and to render you utterly free of pollution.' (33:33) God has therefore removed from us all evil, outer and inner, and placed us firmly on the path of truth and righteousness."[10]

Sunni view

Some Sunni scholars remark that the "purification verse" was revealed concerning five people: Muhammad, Ali, Fatimah, Hassan and Husayn.[11] Others maintain that the "purification verse" cannot refer to the inerrancy of the Imams because the context in which it occurs relates to the wives of Muhammad and necessitates that it, too, should refer to them, or that at the very least they cannot be excluded from the category it addresses. If it were to imply inerrancy, then the wives of Muhammad would also have to be inerrant, a belief that Sunni scholars do not hold. Shia scholars, however, do believe in the infallibility of Muhammad.[citation needed] Ibn Kathir in his tafsir of the relevant verse says "the [Sunni] scholars are unanimously agreed that [Muhammad's wives] were the reason for revelation in this case...but others may be included by way of generalization."[12]

Nevertheless, according to the Sunni historian al-Tabari, the term ahl al-bayt refers to ‘Ali, Fatima, Hasan, and Husayn. In reference to verse 33:33, L. Veccia Vaglieri, in her Encyclopedia of Islam article entitled "Fatima", writes:

[…] the preceding verses contain instructions to the wives of Muhammed, and there the verbs and pronouns are in the feminine plural; but in this verse, addressed to the People of the House, the pronouns are in the masculine plural. Thus, it has been said, it is no longer a question of Muhammed’s wives, or of them alone…. The expression Ahl al-bayt can only mean “Family of the Prophet”.

See also

Notes

  1. ^ a b H. Algar, “Al-E Aba,” Encyclopædia Iranica, I/7, p. 742; an updated version is available online at http://www.iranicaonline.org/articles/al-e-aba-the-family-of-the-cloak-i (accessed on 14 May 2014).
  2. ^ Sahih Muslim, 031:5955
  3. ^ Madelung, The Succession to Muhammad, p. 14-15.[1]
  4. ^ "Fāṭima." Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Edited by: P. Bearman, Th. Bianquis, C.E. Bosworth, E. van Donzel, W.P. Heinrichs. Brill Online, 2014. Reference. 08 April 2014
  5. ^ Sahih Muslim, Chapter of virtues of companions, section of virtues of Ali, 1980 Edition Pub. in Saudi Arabia, Arabic version, v4, p1871, the end of tradition #32 and Sahih al-Tirmidhi, v5, p654
  6. ^ S.M.H Tabataba'i, al Mizan fi tafsir al-Quran, p. 311 Beirut 1973
  7. ^ Muhammad ibn Jarir al-Tabari. Tafsir al-Tabari vol. XXII. pp. 5–7.
  8. ^ A portion of this Surah sums up the lessons of the Battle of the Trench and must have been revealed some time after that battle (Shawwal, five years after Hijrah) The marriage with Zainab is referred to in verse 37 also took place in the same year
  9. ^ Sahih Muslim, Chapter of virtues of companions, section of the virtues of the Ahlul-Bayt of the Prophet, 1980 Edition Pub. in Saudi Arabia, Arabic version, v4, p1883, Tradition #61
  10. ^ al-Bahrani, Ghayat al-Marum, p.295
  11. ^ al-Bahrani, Ghayat al-Marum, p. 126:al-Suyuti, al-Durr al-Manthur, Vol. V, p.199; Ahmad ibn Hanbal, al Musnad, Vol. I, p.331; Fakhr al-Din al-Razi, al-Tafsir al-Kabir, Vol. I, p.783; Ibn Hajar, al-Sawa'iq p.85
  12. ^ Tafsir Ibn Kathir. IslamKotob. p. 126.

External links

Shia

Sunni