اس‌ان ۱۹۸۷ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
اس‌ان ۱۹۸۷ای
Composite image of Supernova 1987A.jpg
Remnant of SN 1987A seen in light overlays of different spectra. آرایه میلیمتری بزرگ آتاکاما data (ستاره‌شناسی رادیویی، in red) shows newly formed dust in the center of the remnant. تلسکوپ فضایی هابل (visible, in green) and تلسکوپ فضایی چاندرا (X-ray, in blue) data show the expanding shock wave.
نامگزینی‌های دیگرSN 1987A، AAVSO 0534-69، INTREF 262، SNR 1987A، SNR B0535-69.3، [BMD2010] SNR J0535.5-6916
گونهٔ رویدادابرنواختر ویرایش این در ویکی‌داده
Spectral classType II (peculiar)
تاریخ۲۴ فوریه ۱۹۸۷ (۲۳:۰۰ ساعت هماهنگ جهانی)
رصدخانه لاس کامپاناس
صورت فلکیماهی زرین
بعد05h 35m 28.03s
میل‏ 11.79″ 16′ ‎−69°
مبدأمبدأ (ستاره‌شناسی)
مختصات کهکشانیG279.7-31.9
فاصله۱۶۷٬۸۸۵ سال نوری (۵۱٫۴۷۴ کیلوپارسک)
میزبانابر ماژلانی بزرگ
ProgenitorSanduleak -69° ۲۰۲
Progenitor typeB3 supergiant
رنگ (B-V)+۰٫۰۸۵
Notable featuresClosest recorded supernova since invention of telescope
اوج قدر ظاهری+۲٫۹
صفحهٔ انبار Related media on Wikimedia Commons

اس ان ۱۹۸۷ای (به انگلیسی: SN 1987A) آخرین ابرنواختری بود که توسط بشر با چشم غیر مسلح رصد شد. یان شلتون، اخترشناسی که در رصدخانه لاس کامپاناس کار می‌کرد، این ابرنواختر را در سال ۱۹۸۷ در ابر ماژلانی بزرگ کشف کرد.

سه و نیم سال پس از انفجار SN1987A؛ منجم‌ها با استفاده از تلسکوپ هابل؛ تصاویرجدیدی از این ابرنواختر را به دست آوردند.

تصاویر نشان می‌دهند که حلقه‌ای از گاز در حال تابیدن دور ستاره منفجر شده است.

بعد از اینکه تلسکوپ هابل در سال ۱۹۹۴ تعمیر شددوباره SN1987Aمشاهده شد و این بار در اطراف آن سه حلقه نورانی دیده شد.

این حلقه‌ها اثری از هیدروژن غنی شده اتمسفر بیرونی هستند که حدود ۲۰۰۰۰ سال قبل توسط بادهای ستاره‌ای از ستاره اجدادی؛ وقتی که یک ابرغول قرمز بوده، خارج شده است.

این گاز منتشر شده به شکل یک ساعت شنی است؛ چون در سرتاسر خط استوای آن انتشار گاز مسدود شده است.