اسکیزوفرنی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

روان‌گسیختگی
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصصروان‌پزشکی، روان‌شناسی بالینی
آی‌سی‌دی-۱۰F20
آی‌سی‌دی-9-CM295
اُمیم۱۸۱۵۰۰
دادگان بیماری‌ها11890
مدلاین پلاس000928
ئی‌مدیسینmed/۲۰۷۲ emerg/520
پیشنت پلاساسکیزوفرنی
سمپF03.700.750
لباس گلدوزی شده توسط یک مبتلا به اسکیزوفرنی

روان‌گسیختگی،[۱] اسکیزوفرنی یا شیزوفرنی (به انگلیسی: Schizophrenia) یک بیماری روانی است که با رفتار و گفتار غیرعادی و کاهش توانایی درک واقعیت نمایان می‌شود.[۲] ناتوانایی در اندیشیدن، عاطفهٔ ضعیف، انجام رفتارهای نامعقول و ناتوانی در درک واقعیت از ویژگی‌های بارز آن است.[۳] نشانه‌های دیگر ممکن است باورهای نادرست، آشفتگی اندیشه، شنیدن صداهایی که وجود ندارند، کاهش تعامل اجتماعی ، ابراز نکردن عاطفه و بی‌انگیزگی باشد. کسانی که دچار به اسکیزوفرنی اند اغلب دارای مشکلات بهداشت روان دیگری مانند اضطراب، افسردگی یا اختلالات مصرف مواد هستند.[۴] علائم معمولاً به تدریج بروز می‌یابد، در بزرگسالی شروع می‌شود و در بسیاری موارد هرگز برطرف نمی‌شود.[۵][۶]

عوامل محیطی و وراثتی در بروز اسکیزوفرنی دخیل اند .[۷] عوامل محیطی احتمالی شامل پرورش یافتن در شهر، استفاده از ماری‌جوآنا در دوران نوجوانی، برخی عفونتها، سن والدین فرد و تغذیه نامناسب در دوران بارداری است.[۸] عوامل ژنتیکی شامل انواع مختلف ژنتیکی رایج و نادر است.[۹] تشخیص مبتنی بر رفتار مشاهده شده، تجارب و گزارشهای مربوط به سایر افراد آشنا با فرد است. در هنگام تشخیص، فرهنگ فرد نیز باید در نظر گرفته شود. از سال ۲۰۱۳، هیچ آزمون عینی وجود ندارد.[۶] اسکیزوفرنی به معنای «شخصیت شکافته» یا اختلال تجزیه هویت نیست، شرایطی که اغلب با آن در ادراک عامه اشتباه گرفته می‌شود.[۱۰]

پایه اصلی درمان، داروهای ضد روانپریشی به همراه مشاوره، آموزش شغلی و توانبخشی اجتماعی است.[۲][۷] هنوز روشن نیست که داروهای ضد روان پریشی معمول یا غیر معمول بهتر هستند.[۱۱] در کسانی که با سایر داروهای ضد روانپزشکی بهبود نمی‌یابند، ممکن است کلوزاپین تجویز شود. در شرایط جدی تر که خطر برای خود شخص و دیگران وجود دارد، ممکن است بستری شدن در بیمارستان لازم باشد، اگرچه اقامت در بیمارستان در حال حاضر کوتاه‌تر و کمتر از گذشته‌است.[۱۲]

حدود ۰٫۳ تا ۰٫۷ از مردم در طول زندگی خود تحت تأثیر اسکیزوفرنی قرار دارند.[۱۳] در سال ۲۰۱۳، حدود ۲۳٫۶ میلیون مورد در سطح جهان وجود داشته‌است.[۱۴] مردان بیشتر مبتلا می‌شوند و سن شروع آن در مردان به‌طور متوسط زودتر از زنان است.[۲] حدود ۲۰٪ از افراد سرانجام خوب عمل می‌کنند و تعداد معدودی نیز کاملاً بهبود می‌یابند.[۶] حدود ۵۰٪ دچار نقص مادام العمر هستند.[۱۵] مشکلات اجتماعی مانند بیکاری طولانی مدت، فقر و بی خانمانی شایع است.[۱۶] متوسط امید به زندگی افراد مبتلا به این اختلال ۱۰–۲۵ سال کمتر از جمعیت عمومی است.[۱۷] این پیامد افزایش مشکلات سلامت جسمی و میزان خودکشی بالاتر (حدود ۵٪) است.[۱۸] در سال ۲۰۱۵، تخمین زده می‌شود ۱۷۰۰۰ نفر در سراسر جهان در اثر رفتاری که مربوط به اسکیزوفرنی یا ناشی از آن است جان خود را از دست داده‌اند.[۱۹] بیشتر روانپزشکان و روانشناسان به آن سرطان خاموش نیز می‌گویند[نیازمند منبع] روانگسیختگی وخیم‌ترین و شدیدترین بیماری روان‌شناختی است و معمولاً خود را به گونه ای از توهمات شنیداری، توهم‌های جنون آمیز یا عجیب و غریب، یا تکلم و تفکر آشفته نشان می‌دهد، و با اختلال در عملکرد اجتماعی یا شغلی قابل توجهی همراه است و فرد را از همه جوانب زندگی عقب می‌اندازد. آغاز نشانه‌ها و علائم معمولاً در دوران نوجوانی رخ می‌دهد، بدین معنی که نوجوانی سن ابتلا به اسکیزوفرنی است که با یک شیوع در طول زندگی جهانی در حدود ۰٫۳–۰٫۷٪.[۱۳] تشخیص بر اساس مشاهدهٔ رفتار و تجارب گزارش‌شدهٔ بیمار است. روانپزشکان و روانشناسان آن را نوعی جنون می‌دانند. به باور بسیاری از رواندرمانگران فرد مبتلا به اسکیزوفرنی دارای هذیان‌ها و توهمات بسیاری از جمله توهم‌های شنیداری و دیداری است. توهم کاپگراس نمونه ای بارز از توهمات فرد روانگسیخته است.

به نظر می‌رسد ژنتیک، محیط اولیه، نوروبیولوژی، و فرایندهای روانی و اجتماعی از عوامل مهم مؤثر باشند؛ ۴۰ درصد از بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی چپ دست بوده‌اند. به نظر می‌رسد برخی از مواد مخدر تفریحی و داروها باعث ایجاد یا بدتر شدن علایم می‌شوند. پژوهش حاضر بر روی نقش نوروبیولوژی متمرکز شده‌است، اگر چه هیچ علت ارگانیک مجزایی یافت نشد. ترکیب بسیار محتمل علائم بحث‌هایی را در مورد اینکه آیا تشخیص نشان دهندهٔ یک اختلال واحد است یا تعدادی از سندرم‌های گسسته، برانگیخته شده‌است. با وجود اینکه ریشه لغت در یونانی skhizein (σχίζειν، «گسستن») و phrēn, phren- (φρήν, φρεν-؛ «ذهن») است، اسکیزوفرنی به معنی «ذهن گسیخته» نیست و همانند اختلال تجزیهٔ هویت نیست - که به عنوان «اختلال شخصیت چندگانه» یا «هویت پریشی» نیز شناخته می‌شود - شرایطی که اغلب در ادراک عمومی با آن اشتباه گرفته می‌شود.[۱۰]

نقطه اتکای درمان، داروهای ضد جنون است، که عمدتاً فعالیت گیرنده دوپامین (و گاهی اوقات سروتونین) را سرکوب می‌کنند. روان‌درمانی و توان بخشی حرفه‌ای و اجتماعی نیز در درمان مهم هستند. در موارد جدی‌تر - که امکان ایجاد خطر برای شخص بیمار و دیگران وجود دارد - ممکن است به بستری اجباری نیاز باشد، اگر چه ماندن در بیمارستان در حال حاضر کوتاه‌تر و کمتر از آن چیزی است که زمانی مرسوم بود.[۱۲]

اختلال عمدتاً ادراک را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما معمولاً به مشکلات مزمن در رفتار و احساسات نیز می‌انجامد. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در معرض شرایط اضافی (همراه بیماری) هستند، از جمله افسردگی اساسی و اختلال اضطراب؛ احتمال سوء مصرف مواد مخدر در طول زندگی تقریباً ۵۰٪ است.[۴] مشکلات اجتماعی از قبیل بیکاری طولانی مدت، فقر و بی‌خانمانی، شایع هستند. امید به زندگی متوسط افراد مبتلا به این اختلال به دلیل افزایش مشکلات سلامت جسمی و نرخ خودکشی بالاتر (حدود ۵٪) ۱۲ تا ۱۵ سال کمتر از کسانی که مبتلا به آن نیستند.[۱۳]

علائم[ویرایش]

فرد مبتلا به اسکیزوفرنی حاد که در مرحله فعال ممکن است دچار توهم‌هایی شود (که اغلب به صورت شنیدن صداها گزارش شده‌است)، خیالات (اغلب عجیب و غریب یا سرکوب‌گرانه در طبیعت) و آشفتگی فکری و کلامی هستند. مورد دوم ممکن است از دست دادن قطار اندیشه، تا جملات نظم در معنی، تا تناقض شناخته شده به عنوان آشفته گویی در موارد حاد متغیر باشد. گوشه‌گیری اجتماعی، نامرتبی لباس و بهداشت، و از دست دادن انگیزه و قضاوت تماماً موارد عادی موجود در اسکیزوفرنی هستند.[۲۰] اغلب الگوی قابل مشاهده‌ای از مشکل عاطفی وجود دارد، برای مثال عدم پاسخگویی به محرک‌ها.[۲۱] اختلال در شناخت اجتماعی با اسکیزوفرنی مرتبط است،[۲۲] همچنین علائم پارانویا؛ انزوای اجتماعی به‌طور معمول اتفاق می‌افتد.[۲۳] همچنین معمولاً مشکلات در کار و حافظهٔ بلند مدت، توجه، عملکرد اجرایی، و سرعت پردازش رخ می‌دهد.[۱۳] در یک زیرگروه غیر معمول، فرد ممکن است تا حد زیادی ساکت باشد، در وضعیت‌های حرکتی عجیب و غریب، یا در جلوه‌های بی‌موردی از اضطراب قرار بگیرد، که همهٔ این‌ها نشانه‌هایی از جنون جوانی هستند.[۲۴]

اواخر نوجوانی و اوایل دوران بلوغ، دوره‌های اوج شروع بیماری اسکیزوفرنی است،[۱۳] که سال‌های بحرانی توسعهٔ اجتماعی و حرفه‌ای یک نوجوان است.[۲۵] در ۴۰٪ از مردان و ۲۳٪ از زنان مبتلا به اسکیزوفرنی، این مهم قبل از سن ۱۹ سالگی خود را نمایان می‌کند.[۲۶] برای به حداقل رساندن گستردگی اختلال مرتبط با اسکیزوفرنی، به تازگی کار بسیاری برای شناسایی و درمان مرحلهٔ علائم اولیه (قبل از شروع) بیماری به انجام رسیده‌است، که تا ۳۰ ماه قبل از شروع علائم قابل تشخیص است.[۲۵] کسانی که بیماری اسکیزوفرنی آن‌ها در حال پیشرفت است ممکن است علائم گذرا یا خود محدودگری روانی[۲۷] و علائم نامعین کناره‌گیری از اجتماع، تحریک پذیری، بی‌قراری،[۲۸] و عدم مهارت حرکتی[۲۹] را در طول مرحلهٔ ابتدایی بیماری تجربه کنند.

طبقه‌بندی اشنایدری[ویرایش]

در اوایل قرن بیستم، روانپزشک کورت اشنایدر علائم روان‌پریشی را که وی فکر می‌کرد اسکیزوفرنی را از سایر اختلالات روانی مجزا می‌کند فهرست‌بندی کرد. این‌ها به نام «علائم درجه اول» یا علائم درجه اول اشنایدر معروفند. آن‌ها عبارتند از: کنترل هذیان توسط نیروی خارجی، اعتقاد به این که افکار به درون ذهن شخص وارد می‌شوند یا برگرفته از ذهن شخص هستند؛ اعتقاد به این که افکار شخص به افراد دیگر اشاعه می‌یابند، و شنیدن صداهای وهم‌آوری که منتقد افکار یا اعمال شخص یا آمیزشی از صداهای وهم‌آور دیگر باشند.[۳۰] اگر چه آن‌ها به‌طور قابل توجهی به معیارهای تشخیصی کنونی کمک کرده‌اند، اما ویژگی علائم درجه اول بحث‌برانگیز هستند. از بررسی مطالعات تشخیصی انجام شده بین سال‌های ۱۹۷۰ و ۲۰۰۵ درمی‌یابیم که آن‌ها مجاز به تأیید یا رد ادعای اشنایدر نیستند، و پیشنهاد شده‌است که علائم درجه اول باید، تأکیدی بر بازبینی سیستم‌های شناختی آینده باشند.[۳۱]

علائم مثبت و منفی[ویرایش]

اسکیزوفرنی اغلب با واژه‌های علائم مثبت و منفی (فقدان) شرح داده می‌شود.[۳۲] علائم مثبت، آن‌هایی هستند که اکثر افراد به‌طور عادی تجربه نمی‌کنند، اما در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی موجود هستند. آن‌ها می‌توانند شامل هذیان، اختلال افکاری و گفتاری، و توهم لمسی، شنوایی، بصری، بویایی و چشایی باشند، و معمولاً به عنوان جلوه‌ای از جنون در نظر گرفته شوند.[۳۳] به‌طور معمول توهمات نیز مرتبط با محتوای مقولهٔ خیال هستند.[۳۴] عموماً علائم مثبت خوب به دارو پاسخ می‌دهند.[۳۴] علائم منفی فقدانی از پاسخ‌های عاطفی طبیعی یا سایر فرایندهای فکری هستند، و کمتر به دارو پاسخ می‌دهند.[۲۰] آن‌ها معمولاً شامل یکنواختی عاطفی یا کمبود عاطفه و احساس، فقر بیان (عجز گویایی)، ناتوانی در تجربهٔ خوشی و لذت (فقدان لذت)، عدم تمایل به تشکیل روابط (بی‌اعتنایی اجتماعی)، و فقدان انگیزه (فقدان اراده) و همچنین در برخی از حالات، بیمار دارای پژواک کلامی (تکرار کلمات پرسشگر به خود) است. تحقیقات نشان می‌دهد که نشانه‌های منفی نسبت به علائم مثبت بیشترین تأثیر را در کیفیت زندگی ضعیف، ناتوانی عملکردی، و بار مسئولیتی که بر دوش دیگران است دارند.[۳۵] اغلب افراد با علائم منفی برجسته دارای سابقهٔ ناموزونی قبل از شروع بیماری هستند، و اغلب پاسخ به دارو محدود است.[۲۰][۳۶]

علل[ویرایش]

ترکیبی از ژنتیک و عوامل زیست‌محیطی در پیشرفت اسکیزوفرنی ایفای نقش می‌کنند.[۱۳][۱۰] افراد با سابقه خانوادگی اسکیزوفرنی که از جنون گذرا یا خود محدودگری رنج می‌برند به احتمال ۲۰–۴۰٪ بیماریشان یک سال بعد مشخص می‌شود.[۳۷]

ژنتیک[ویرایش]

برآورد قابلیت به ارث بردن به دلیل مشکل بودن جدا کردن اثرات ژنتیکی و زیست‌محیطی متفاوت است.[۳۸] بزرگترین خطر برای پیشرفت اسکیزوفرنی داشتن یک فامیل درجه اول مبتلا به این بیماری است (درصد خطر ۶٫۵٪ است)؛ بیش از ۴۰٪ از دوقلوهای همسان کسانی که مبتلا به اسکیزوفرنی هستند نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرند.[۱۰] این احتمال وجود دارد که بسیاری از ژن‌ها، آمیزشی از هر یک از اثر کوچک و ناشناخته انتقالی و ظاهری ناشناخته باشند.[۱۰] کاندیداهای احتمالی زیاد پیشنهاد شده‌اند، از جمله تغییرات تعداد کپی خاص، NOTCH4 و مکان ژن پروتئین هیستون.[۳۹] تعداد ارتباط به وسعت ژنوم مانند پروتئین انگشتی روی ۸۰۴A نیز مرتبط شده‌اند.[۴۰] به نظر می‌رسد همپوشانی قابل توجهی در ژنتیک اسکیزوفرنی وجود دارد و اختلال دوقطبی[۴۱] با فرض یک مبنای ارثی، یک سؤال از روانشناسی تکاملی این است که چرا ژن‌هایی که احتمال جنون تکامل یافته را افزایش می‌دهند، با در نظر گرفتن شرایط، از دیدگاه تکاملی ناسازگارانه هستند. یک تئوری به نقش ژن‌های دخیل در تکامل زبانی و طبیعت انسان اشاره دارد، اما تا به امروز چنین ایده‌هایی کمی بیش از ایده‌های نظری موجود در طبیعت به قوت خود باقی هستند.[۴۲][۴۳]

در ژوئیهٔ ۲۰۱۴ دانشمندان موفق شدند هشتاد و سه ژن جدید را که در بیماری اسکیزوفرنی نقش دارند شناسایی کنند.[۴۴] بیشتر این ژن‌ها در انتقال پیام‌های شیمیایی در مغز نقش دارند و برخی دیگر نیز بر سیستم ایمنی بدن تأثیر می‌گذارند. این پژوهش ژنتیکی بودن این بیماری را ثابت کرد.[۴۵]

محیط زیست[ویرایش]

عوامل زیست‌محیطی مرتبط با پیشرفت اسکیزوفرنی عبارتند از: محیط زندگی، مصرف مواد مخدر و عوامل استرس زای قبل از تولد.[۱۳] به نظر می‌رسد سبک و شیوه تربیتی والدین اثر عمده‌ای ندارد، گر چه افرادی که از حمایت والدین برخوردارند از موقعیت بهتری نسبت به افرادی که والدینی انتقادی یا خصمانه دارند برخوردار هستند.[۱۰] زندگی در یک محیط شهری در دوران کودکی یا بلوغ به‌طور مداوم با افزایش خطر ابتلاء به اسکیزوفرنی توسط یکی از دو عامل ذکر شده،[۱۳][۱۰] حتی پس از در نظر گرفتن مصرف مواد مخدر، گروه قومی، و اندازه و وسعت گروه اجتماعی همراه است.[۴۶] از عوامل دیگری که نقش مهمی را ایفا می‌کنند عبارتند از: انزوای اجتماعی و مهاجرت مرتبط با سختی‌های اجتماعی، تبعیض نژادی، اختلال در خانواده، بیکاری، و کمبود شرایط مسکن.[۱۰][۴۷]

سوء مصرف مواد مخدر[ویرایش]

شماری از مواد مخدر که باعث رشد و پیشرفت اسکیزوفرنی می‌شوند، عبارتند از: ماری جواناحشیشکوکائین، و آمفتامین و ال اس دی.[۱۰] حدود نیمی از کسانی که مبتلا به اسکیزوفرنی هستند بیش از حد مواد مخدر و / یا الکل مصرف می‌کنند.[۴۸] نقش حشیش می‌تواند علی باشد،[۴۹] اما داروها و مواد دیگر ممکن است تنها به عنوان مکانیسم‌هایی سازگار برای مقابله با افسردگی، اضطراب، خستگی، و تنهایی مصرف شوند.[۴۸][۵۰]

ماری جوانا با افزایش تعلق میزان مصرف با خطر پیشرفت یک اختلال روانی مرتبط[۵۱] که استفاده مکرر با دو برابر خطر ابتلاء به جنون و اسکیزوفرنی مرتبط است.[۵۰][۵۲] حال آنکه برشمردن مصرف حشیش به عنوان عامل مؤثر بر ابتلاء به اسکیزوفرنی توسط خیلی‌ها قابل قبول است،[۵۳] همچنان مورد بحث است.[۳۹][۵۴] آمفتامین، کوکائین، و به میزان کمتر الکل، می‌توانند منجر به جنونی که بسیار شبیه به اسکیزوفرنی است شوند.[۱۰][۵۵] اگر چه به‌طور کلی علت بیماری تصور نمی‌شود، اما افراد مبتلا به اسکیزوفرنی نیکوتین بسیار بیشتری نسبت به جمعیت عمومی مصرف می‌کنند.[۵۶]

حدود ۹۰٪ بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی به نیکوتین وابستگی دارند. نیکوتین گذشته از افزایش مرگ و میر مرتبط با سیگار، سبب کاهش غلظت خونی برخی داروهای ضدروان‌پریشی می‌شود. گفته شده که شیوع بالای مصرف سیگار در این بیماران دست‌کم تا حدودی مربوط به ناهنجاری‌های گیرنده‌های نیکوتینی مغز است.[۵۷]

فصل تولد[ویرایش]

افرادی که بعدها دچار اسکیزوفرنی می‌شوند، بیشتر در زمستان و اوایل بهار متولد شده‌اند و کمتر در اواخر بهار و تابستان به دنیا آمده‌اند. در نیمکره شمالی از جمله در آمریکا، افراد مبتلا، بیشتر در ماه‌های دی (ژانویه) تا فروردین (آوریل) و در نیمکره جنوبی اغلب در ماه‌های خرداد (ژوئن) تا شهریور (سپتامبر) متولد شده‌اند. برای توضیح این مشاهده، فرضیه‌های گوناگونی را ارائه کرده‌اند. از جمله این فرضیه که نوعی عوامل خطرساز در کار است که مختص این فصل‌ها است؛ عاملی نظیر ویروس یا تغییر فصلی برنامه غذایی. فرضیه دیگر این است که افرادی که استعداد وراثتی برای ابتلا به اسکیزوفرنی دارند، از برتری زیستی بیشتری برای بقا در برابر صدمات مختص این فصل برخوردارند.[۵۷]

عوامل رشد و پیشرفت[ویرایش]

عواملی مانند فقدان اکسیژن خون و عفونت، یا استرس و سوء تغذیه مادر در دوران رشد جنین، ممکن است اندکی خطر ابتلا به اسکیزوفرنی را در مراحل بعدی زندگی افزایش دهند.[۱۳] به احتمال زیاد افراد مبتلا به اسکیزوفرنی ممکن است در فصل زمستان یا فصل بهار (حداقل در نیمکره شمالی) متولد شده باشند، که ممکن است ناشی از قرار گرفتن زیاد در معرض ویروس در رحم باشد.[۱۰] این اختلاف حدود ۵ تا ۸٪ است.[۵۸]

مکانیسم‌ها[ویرایش]

تلاش‌های چندی برای توضیح ارتباط بین تغییر عملکرد مغز و اسکیزوفرنی به مرحله عمل رسیده‌است.[۱۳] یکی از شایع‌ترین آن‌ها فرضیه دوپامین است، که نسبت خصیصه‌های جنون به تفسیر ذهن معیوب از احتراق ناقص نورون‌های دوپامینرژیک است.[۱۳]

روانی[ویرایش]

بسیاری از مکانیسم‌های روانی در توسعه و بقای اسکیزوفرنی درگیر هستند. انحرافات شناختی در افرادی که مطلع از خطر هستند یا کسانی که در معرض خطر هستند، به ویژه هنگامی که تحت فشار یا در موقعیت‌های گیج‌کننده‌ای هستند قابل تشخیص است.[۵۹] برخی از ویژگی‌های شناختی ممکن است منعکس‌کننده فقدان‌های عصب‌شناسی عمومی از جمله از دست دادن حافظه باشند، حال آن که ویژگی‌های دیگر ممکن است مربوط به مسائل خاص و تجربیات باشند.[۶۰][۶۱]

علی‌رغم نمایان شدن فقدان عاطفه، یافته‌های اخیر نشان می‌دهد که بسیاری از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی از لحاظ عاطفی، خصوصاً به محرک‌های استرس زا یا منفی پاسخگو هستند، و این گونه است که حساسیت ممکن است سبب بروز آسیب‌پذیری نسبت به اختلال و علائم شود.[۶۲][۶۳] برخی از شواهد نشان می‌دهد که محتوای باورهای پنداری و تجارب روانی می‌تواند منعکس‌کننده علل عاطفی اختلال باشند، و همچنین نشان می‌دهد که چگونه تعبیر شخص از چنین تجربه‌هایی می‌تواند در شناخت علائم تأثیرگذار باشد.[۶۴][۶۵][۶۶] استفاده از «رفتارهای مطمئن» برای جلوگیری از تهدیدات فرضی ممکن است کمکی برای توهم مزمن باشد.[۶۷] اکثر شواهد مرتبط با نقش مکانیسم‌های روانی ناشی از اثرات روان درمانی‌ها روی علائم اسکیزوفرنی است.[۶۸]

عصب‌شناسی[ویرایش]

اسکیزوفرنی بسته به تفاوت‌های ظریف موجود در ساختار مغز است، که در ۴۰ تا ۵۰٪ موارد و در شیمی مغز در حالات جنونی حاد یافت می‌شود.[۱۳] بررسی‌های برگرفته از تست روان‌شناسی عصبی و تکنولوژی‌های تصویربرداری از مغز مانند FMRI و PET برای بررسی تفاوت‌های اجرایی در فعالیت مغز نشان دهنده تفاوت‌هایی هستند که به نظر می‌رسد اغلب در لب قدامی مغز هیپوکامپ‌ها و لب گیجگاهی رخ می‌دهند.[۶۹] کاهش حجم مغز، کوچک‌تر از آنچه در کسانی که مبتلا به بیماری آلزایمر هستند بافت می‌شود، در مناطقی از قشر پیشانی و لب‌های گیجگاهی گزارش شده‌اند. معلوم نیست که آیا این تغییرات حجمی تدریجی هستند یا قبل از شروع بیماری به وجود می‌آیند.[۷۰] این تفاوت‌ها به فقدان شناخت عصبی مرتبط اند که اغلب ابتلاء به اسکیزوفرنی را به همراه دارند.[۷۱] از آنجا که مدارهای عصبی متغیرند، متناوباً پیشنهاد شده‌است که اسکیزوفرنی را باید به عنوان مجموعه‌ای از اختلالات گسترده عصب تصور کرد.[۷۲]

توجه خاصی نسبت به عملکرد دوپامین در مسیر mesolimbic مغز شده‌است. توجهات بیش از حد منتج شده از یافته‌های تصادفی است که phenothiazine مواد مخدر، که مسدودکننده عملکرد دوپامین است، می‌تواند علائم روان پریشی را کاهش دهد. این واقعیت وجود دارد که آمفتامین‌ها، که منجر به آزاد شدن دوپامین می‌شوند، ممکن است علائم روان پریشی در اسکیزوفرنی را تشدید کنند.[۷۳] فرضیه مؤثر دوپامین اسکیزوفرنی پیشنهاد می‌کند که فعال‌سازی بیش از حد گیرنده‌های D۲ علت (علائم مثبت) اسکیزوفرنی بود. اگر چه حدود ۲۰ سال این فرضیه بر اساس اثر مسدودکننده D۲ مشترک در تمام داروهای ضد روان پریشی بنا شد، اما تا اواسط دهه نود که PET و بررسی‌های تصویربرداری مقطع‌نگاری رایانه‌ای تک‌فوتونی شواهد پشتیبان را تأمین می‌کردند اثری از آن نبود. فرضیه دوپامین در حال حاضر، تا حدودی تنها به دلیل اینکه تجویز داروهای ضد روان پریشی جدید (تجویز داروی داروهای ضد روان پریشی نامنظم) می‌توانند مؤثر تر از تجویز داروهای قدیمی (تجویز دارو داروهای ضد روان پریشی معمولی) باشند ساده تصور می‌شود، اما عملکرد سروتونین نیز مؤثر واقع می‌شود و ممکن است اندکی کمتر از دوپامین اثر مسدودکننده داشته باشد.[۷۴]

انتقال‌دهندهٔ عصبی گلوتامات و کاهش عملکرد گیرنده گلوتامات NMDA در اسکیزوفرنی نیز مورد توجه قرار گرفته‌است، بیشتر به دلیل کاهش غیرطبیعی سطح گیرنده‌های گلوتامات یافت شده در مغزهای پس از مرگ کسانی که مبتلا به اسکیزوفرنی هستند،[۷۵] و کشف اینکه داروهای مسدودکننده گلوتامات مانند پنسیلین و کتامین می‌توانند مقلد علائم و مسائل شناختی مرتبط با این حالت باشند.[۷۶] کاهش عملکرد گلوتامات به عملکرد ضعیف آزمون الزامی لپ قدامی مغز و عملکرد هیپوکامپ مرتبط است، و گلوتامات می‌تواند در عملکرد دوپامین، که هر دو در اسکیزوفرنی دخیل شده‌اند تأثیرگذار باشد، واسطه مهم (و احتمالاً عملی) نقش مسیرهای گلوتامات در این حالت پیشنهاد می‌شوند.[۷۷] اما علائم مثبت نسبت به تجویز داروی glutamatergic پاسخگو نیستند.[۷۸]

تشخیص[ویرایش]

جان نش، یکریاضیدان اهل ایالات متحده و برنده مشترک جایزهٔ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۴ است، که از اسکیزوفرنی رنج می‌برد. زندگی وی، موضوع فیلم «ذهن زیبا» برنده جایزه اسکار در سال ۲۰۰۱ قرار گرفت.

اسکیزوفرنی یا بر اساس دو معیارهای انجمن روان پزشکی آمریکا «راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی»، نسخه DSM-IV-TR، یا سازمان بهداشت جهانی طبقه‌بندی آماری بین‌المللی از بیماری‌ها و مشکلات مرتبط با سلامت، ICD-۱۰ تشخیص داده می‌شود.[۱۳] این معیارها از تجارب گزارش شده شخص، گزارش اختلال رفتاری، به دنبال یک ارزیابی بالینی توسط یک متخصص سلامت روانی استفاده می‌کنند. نشانه‌های مرتبط با اسکیزوفرنی به‌طور پی در پی در جامعه رخ می‌دهد و بسیار سخت می‌شود به اسکیزوفرنی پی برد.[۱۰] تا سال ۲۰۰۹ هیچ آزمون عینی وجود نداشت.[۱۳]

معیارها[ویرایش]

معیارهای ICD-۱۰ به‌طور معمول در کشورهای اروپایی مورد استفاده قرار می‌گیرند، حال آنکه معیارهای DSM-IV-TR در ایالات متحده آمریکا و سایر نقاط جهان مورد استفاده قرار می‌گیرند، و در مطالعات پژوهشی متداول هستند. معیارهای ICD-۱۰ تأکید بیشتری بر علائم درجه اول اشنایدری دارند. در عمل، تشابه بین دو سیستم بالا است.[۷۹]

با توجه به نسخه تجدید نظر شده چهارم «راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی» (DSM-IV-TR)، برای تشخیص ابتلا به اسکیزوفرنی، سه معیار مشخص باید در نظر گرفته شود:[۸۰]

  1. علائم مشخصه: دو یا چند مورد زیر، که هر یک برای مدت طولانی در طول یک دوره یک‌ماهه وجود دارند (یا کمتر، در صورتی که علائم صرفه نظر از درمان باشند).
    • توهمات
    • وهم و خیالات
    • سخنان آشفته، که جلوه‌ای از اختلال در تفکر رسمی است.
    • رفتار به شدت آشفته (مانند نامناسب لباس پوشیدن، اغلب گریه کردن) یا رفتار جنون جوانی
    • علائم منفی: تحت تأثیر کم توجهی عاطفی (فقدان یا کمبود در پاسخ عاطفی) قرار گرفتن، عجز گویایی (فقدان یا کمبود در گفتار)، یا نداشتن اختیار و اراده (فقدان یا کمبود انگیزه).
    اگر توهم‌ها عجیب و غریب تشخیص داده شوند، یا یک صدای آمیخته با صحبت‌های بیمار هم‌زمان با انجام گرفتن اعمال بیمار یا شنیدن دو یا چند صدا که در حال گفتگو با یکدیگر هستند را توهم شنیداری بحساب بیاوریم، تنها علائم بالا کاربرد دارند. ملاک اختلال در سخن زمانی قابل مشاهده است که به اندازه کافی به‌طور قابل ملاحظه اختلال در ارتباطات شدید باشد.
  2. اختلال در عملکرد اجتماعی یا شغلی: برای مدت قابل توجهی از زمان شروع اختلال، یک یا چند منطقه عمده از عملکرد مانند کار، روابط بین فردی، یا مراقبت از خود، به‌طور قابل توجهی پایین‌تر از سطح به دست آمده قبل از شروع اختلال هستند(در صورتیکه اختلال از دوران کودکی یا نوجوانی شروع شده باشد،فرد به سطح مورد انتظار پیشرفت تحصیلی،شغلی و یا بین فردی نخواهد رسید).
  3. طول مدت قابل توجه:نشانه های مداوم اختلال حداقل بمدت ۶ ماه ادامه پیدا میکنند،در این دوره ۶ ماهه باید علائم مطابق ملاک تشخیصی A (علائم مرحله فعال) بمدت حداقل یکماه (در صورت درمان موفقیت آمیز،کوتاهتر) وجود داشته باشد و میتواند شامل دوره علائم مقدماتی با باقیه ای نیز باشد.طی مرحله مقدماتی یا باقیه ای،نشانه های اختلال اغلب بصورت علائم منفی هستند و یا ممکن است دو یا چند علامت از ملاک تشخیصی A به شکل خفیف مشاهده گردد(مثلا باورهای عجیب،تجارب ادراکی غیر عادی).

اگر نشانه‌های اختلال برای بیش از یک ماه ولی کمتر از شش ماه نمایان شوند، تشخیص اختلال حالت اسکیزوفرنی فرم است.[۸۰] علائم روان پریشی که کمتر از یک ماه به طول می‌انجامند ممکن است به عنواناختلال روانی کوتاه تشخیص داده شود، و در شرایط مختلف ممکن است به عنوان اختلال روانی غیرقابل تشخیص دسته‌بندی شود. در صورتی که نشانه‌های اختلال خلقی به‌طور قابل ملاحظه‌ای نمایان شوند اسکیزوفرنی قابل تشخیص نیست (گر چه اختلال schizoaffective قابل تشخیص است.برای تشخیص افتراقی اسکیزوافکتیو و اسکیزوفرنی با علائم برجسته خلقی باید علائم خلقی کمتر از کل مدت علائم فعال و باقیمانده بیماری طول کشیده باشد)، یا اگر نشانه‌های اختلال پیش رونده فراگیر نمایان شوند مگر این که هذیان یا توهم برجسته نیز وجود داشته باشند، یا اگر علائم مستقیماً نتیجه فیزیولوژیکی شرایط یا موارد یک پزشک عمومی، مانند سوء استفاده از مواد مخدر یا داروها باشند، اسکیزوفرنی قابل تشخیص نیست.

زیر گروه‌ها[ویرایش]

DSM-IV-TR شامل پنج زیرگروه اسکیزوفرنی است، گر چه توصیه می‌شود پیشرفته‌ترین آن یعنی DSM-5 را از طبقه‌بندی جدید مجزا کنیم:[۸۱][۸۲]

  • نوع پارانویایی (هذیانی): هذیانها یا توهمات شنیداری نمایان می‌شوند، اما اختلال در تفکر، رفتار آشفته، یا تملق عاطفی نمایان نمی‌شوند. توهمات سرکوب گرانه و / یا پرآب و تاب هستند، اما علاوه بر این، آیتم‌های دیگری مانند حسادت، مذهب، یا شکایت جسمانی نیز ممکن است وجود داشته باشند. (DSM code 295.۳/ICD code F20.0)
  • نوع نامنظم: به نام «اسکیزوفرنی جنون جوانی» موجود در ICD معروفند. جایی که اختلال فکری و عاطفه یکنواخت با هم وجود دارند. (DSM code 295.۱/ICD code F20.1)
  • نوعی از جنون جوانی: این موضوع ممکن است تقریباً ناشی از بی‌حرکتی یا جلوه‌ای از آشفتگی، حرکات بی‌هدف و بی‌مورد باشد. علائم می‌توانند شامل نداشتن هوشیاری نسبی یا کامل جنون جوانی و انعطاف‌پذیری مومی باشند. (DSM code 295.۲/ICD code F20.2)
  • نوع نامشخص: علائم روان‌پریشی نمایانند، اما معیاری برای انواع پارانوئید، آشفتگی، یا جنون جوانی دیده نمی‌شود. (DSM code 295.۹/ICD code F20.3)
  • نوع باقی‌مانده: که در آن علائم مثبت فقط در یک حساسیت پایین نمایانند. (DSM code 295.۶/ICD code F20.5)

ICD-۱۰ دو زیرگروه دیگر را معرفی می‌کند:[۸۲]

  • افسردگی پس از اسکیزوفرنی: بروز افسردگی پس از یک بیماری اسکیزوفرنی که در آن سطح پایینی از علائم اسکیزوفرنی هنوز هم ممکن است وجود داشته باشند. (ICD code F20.4)
  • اسکیزوفرنی ساده: گسترش بی‌سر و صدا و پیشرونده علائم شاخص منفی بدون هیچ سابقه‌ای از حالات روانی (ICD code F20.6)

تفاوت[ویرایش]

علائم روان پریشی ممکن است در بسیاری از اختلالات روانی دیگر موجود باشند، از جمله اختلال دوقطبی،[۸۳] اختلال شخصیت مرزی،[۸۴] مسمومیت با مواد مخدر و جنون ناشی از مواد مخدر. توهمات («غیر-عجیب و غریب») نیز اختلال توهم، و برداشت‌های اجتماعی دراختلال اضطراب اجتماعی، اختلال شخصیت گریزی و اختلال شخصیت موجود هستند. اسکیزوفرنی با اختلال وسواس (OCD) همراه است، به‌طور قابل توجه بیشتر از آن است که بتوان به صورت شانسی در مورد آن بحث کرد، گر چه وسواسی که در OCD از توهمات اسکیزوفرنی رخ می‌دهد را به سختی می‌توان تشخیص داد.[۸۵]

بیشتر پزشکان عمومی و اعصاب و روان ممکن است ملزم به رد کردن بیماری‌های پزشکی شوند که ممکن است به ندرت حاصل از علائمی شبیه اسکیزوفرنی روانی،[۸۰] مانند: آشوب و اضطراب متابولیک، عفونت سیستماتیکی، سفلیس، HIV عفونت، صرع، و ضایعات مغز باشند. ممکن است رد کردنهذیان، که می‌تواند نشانه توهمات دیداری، شروع حاد و متغیر سطح هوشیاری، و نشانه بیماری زمینه‌ای باشد لازم باشد. تحقیقات به‌طور کلی به منظور عود کردن تکرار نمی‌شوند مگر اینکه نشانه «طبی» خاصی باشد یا ممکن است عوارض جانبی از دارو ضد جنون وجود داشته باشد.

پیشگیری[ویرایش]

در حال حاضر شواهد و مدارک مبتنی بر اثر بخشی مداخلات زودرس برای جلوگیری از اسکیزوفرنی بی‌نتیجه است.[۸۶] حال آن‌که شواهدی وجود دارد که مداخلهٔ زودهنگام در آن‌هایی که با یک فقره بیماری روانی همراه هستند ممکن است در کوتاه‌مدت نتایج بهبودشان را مهیا سازند، پس از پنج سال بهره‌مندی کمی از این اقدامات وجود دارد.[۱۳] تلاش برای جلوگیری از اسکیزوفرنی در مرحله علائم اولیه بیماری مطمئناً سودمند نیست و به همین دلیل از سال ۲۰۰۹ توصیه نمی‌شود.[۸۷] پیشگیری در صورت نبودن نشانه‌های قابل اعتماد بعد از پیشرفت بیماری دشوار است.[۸۸] با این حال، برخی از موارد اسکیزوفرنی می‌تواند به تعویق بیفتد یا احتمالاً با تشویق به پرهیز کردن از مصرف حشیش، به ویژه در میان جوانان می‌تواند به تعویق بیفتد.[۸۸] افراد با سابقه خانوادگی اسکیزوفرنی ممکن است بیشتر در معرض خطر ابتلا به جنون ناشی از حشیش باشند.[۵۳] و، یک پژوهش نشان داد که اختلالات روانی ناشی از حشیش در حدود نیمی از موارد پیشرفت شرایط روانی مداوم را به دنبال دارد.[۸۹]

تحقیقات نظری دنباله رو استراتژی‌هایی هستند که ممکن است بیماری اسکیزوفرنی را کاهش دهند. به دنبال یک روش برای درک آنچه در سطح ژنتیک و عصبی اتفاق می‌افتد تا یک بیماری به حساب بیاید، به‌طوری‌که مداخلات زیست پزشکی می‌توانند گسترده شوند. با این حال، آثار متعدد و متنوع ژنتیکی به هر اندازه که کوچک باشند، تعامل با محیط زیست را با مشکل مواجه می‌کنند. متناوباً، استراتژی‌های بهداشت عمومی می‌توانند عوامل انتخابی اقتصادی و اجتماعی باشند که در گروه‌های خاص به میزان بالایی از اسکیزوفرنی، به عنوان مثال در ارتباط با مهاجرت، قومیت یا فقر، به هم مرتبط هستند. گروه گسترده‌ای از استراتژی‌ها می‌توانند از خدمات مربوط به اطمینان از حاملگی سالم و رشد سالم، از جمله در مناطق توسعه روانی مانند شناخت اجتماعی حمایت کنند. با این حال، به اندازه کافی شواهد و مدارکی دال بر اجرای ایده‌هایی که در زمان فعلی وجود دارند، و تعدادی از مسائل گسترده‌تری که مختص اسکیزوفرنی باشند موجود نیست[۹۰][۹۱]

مدیریت[ویرایش]

درمان اولیه اسکیزوفرنی، مصادف با مصرف داروهای آنتی سایکوتیک است، که اغلب با ترکیبی از حمایت‌های روانی و اجتماعی همراه هستند.[۱۳] بستری شدن در بیمارستان ممکن است برای موارد وخیم یا به‌طور داوطلبانه یا (در صورتی که قانون سلامت روانی به آن اجازه دهد) اجباری صورت پذیرد. بستری شدن طولانی مدت از مان شروع غیر نهادینه کردن در سال‌های دهه ۱۹۵۰ غیرطبیعی است، هر چند هنوز هم اتفاق می‌افتد.[۱۲] ارتباطات خدمات پشتیبانی از جمله سر زدن به مراکز، بازدید توسط اعضای جامعه بهداشت روانی، حامیان اشتغال[۹۲] و پشتیبانی از گروه‌ها، عادی است. برخی از شواهد نشان می‌دهد که ورزش منظم دارای اثرات مثبتی بر سلامت جسمی و روانی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی است.[۹۳]

درمان‌های تکنولوژیک[ویرایش]

درمان با TMS تقریباً بیش از هشت سال است که محققین درمان اختلال اسکیزوفرنیا با TMS به کار می‌برند. این روش بیشتر در مواردی آزمایش شده‌است که بیماران دارای توهمات مقاوم بوده‌اند ویا به درمان‌های دارویی پاسخ نمی‌دادند. خاستگاه به‌کارگیری این روش به مطالعاتی برمی گردد که نشان می‌دهند این نوع مداخله جدید در اختلالات خلقی مؤثر است. چندین مطالعه نشان داده‌اند که TMS در قشر پیش پیشانی نیمکره چپ همان اثراتی را تولید می‌کند که داروهای ضدافسردگی ایجاد می‌کنند. افزون بر این، طبق شواهد مختلف، اثربخشی این رویکرد درمانی در اختلالاتی نظیر وسواس فکری- عملی و اختلال استرس پس از سانحه و شیدایی نیز نشان داده شده‌است. TMS برای نشانگان منفی اسکیزوفرنیا نشانگان منفی اسکیزوفرنیا مرتبط با نقص در عمل رد اجرایی است و جزء آن دسته از علایمی است که به داروهای نورولپتیک بسیار کند جواب می‌دهد. همچنین علائم منفی به داروهای ضد روان پریشی نسل اول) نظیر هالوپردول، تریفلوپرازین، کاربافازپن و… (جواب نمی‌دهند علی‌رغم اینکه داروهای ضدروان‌پریشی غیر کلاسیک نیز تا حدی می‌تواند این علائم را کنترل کند ولی اثر واقعی آن‌ها بر چنین علایمی هنوز مبهم و ناشناخته است. به هر ترتیب با استفاده از (TMS) می‌توان آن نواحی از قشر پیشانی را که در به‌وجود آمدن این علایم نقش داشته‌اند تحریک مغناطیسی نمود. تصاویر به دست آمده از مغز بیماران اسکیزوفرنیا نشان داده‌است که در ایجاد علایم منفی، کاهش فعالیت در منطقه قشر مخ نیمکره چپ به چشم می‌خورد. در واقع منطق زیربنایی درمان از طریق TMS برای علایم منفی اسکیزوفرنیا به این می‌پردازد که چون در این منطقه از کرتکس یک فعالیت پایین را شاهد هستیم لذا تحریک از طریق فرکانس بالا سبب فعالیت نورونی می‌شود. TMS برای نشانگان مثبت اسکیزوفرنیا توهم، هذیان، گفتار عجیب و غریب، اختلال در فکر، در زمره علایم مثبت اسکیزوفرنیا محسوب می‌شود. در میان علایم مثبت این بیماری بیش‌ترین مطالعات بر روی توهم به خصوص) شنیداری (انجام شده‌است. توهم شنیداری در میان ۵۰–۷۰ درصد از بیماران اسکیزوفرنیا دیده می‌شود. معمولاً درمان‌هایی مبتنی بر دارو به صورت کامل انجام نمی‌شود یا علی‌رغم مصرف دارو بیمار همچنان این تَوَهُمات را دارد. این توهمات می‌تواند سبب پریشانی، ناتوانی کارکرد یا عدم کنترل بر رفتار شود. اسکیزوفرنیا در خصوص اثر بخشی rTMS بر علایم اسکیزوفرنیا نیز شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد این شیوه بر علایم منفی و توهمات شنیداری در افراد مبتلا مؤثر است. به‌طور مثال در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۴ ارائه شده، نشان داده شده قریب به اثر مطالعات حاکی از تأثیر rTMS بر بهبود علایم فوق بوده‌اند.[۹۴]

دارو[ویرایش]

راه اول برای درمان اختلال روانی مرتبط با اسکیزوفرنی تجویز داروی ضد روان پریشی است،[۹۵] که می‌تواند علائم مثبت روان پریشی را در حدود ۷–۱۴ روز کاهش دهد. داروهای ضد روان پریشی، به هر حال، به میزان قابل توجهی نسبت به بهبود علائم منفی و اختلال در شناخت ضعیف هستند.[۳۶][۹۶] استفاده دراز مدت از این دارو، خطر عود را کاهش می‌دهد.[۹۷]

انتخاب داروی ضد روان پریشی برای مصرف بر اساس منافع، خطرات و هزینه‌ها است.[۱۳] جای بحث دارد که کدام دسته بهتر هستند، معمولی یا داروهای ضد روان پریشی نامنظم.[۹۸] در زمانی که داروهای ضد روان پریشی معمولی به مقدار کم نسبت به متوسط دفعات و مقدار دوزهای مصرف دارو مورد استفاده قرار می‌گیرند، هر دو دارو به یک اندازه علائم افت یا عود را نشان می‌دهند.[۹۹] در ۴۰–۵۰٪ از افراد خوب جواب می‌دهد، در ۳۰–۴۰٪ از افراد نسبتاً جوابگو است، و در ۲۰٪ از افراد باعث مقاومت در برابر درمان شده‌است (از بین رفتن علائم، بعد از شش هفته با توجه به دو یا سه داروی ضد روان پریشی مختلف به‌طور رضایت بخشی پاسخگو است).[۳۶] Clozapine (کلوزاپین) برای کسانی که پاسخ ضعیفی نسبت به داروهای دیگر دارند درمان مؤثری است، اما احتمال عوارض جانبی وخیمی نسبت به agranulocytosis (آگرانولوسیتوز) دارد (کاهش تعداد سلول‌های سفید خون در ۱–۴٪).[۱۳][۱۰][۱۰۰]

توجه داشته باشید که عوارض جانبی داروهای ضد روان پریشی معمولی میزان بیشتری از عوارض جانبی اکستراپیرامیدال را به دنبال دارند در حالی که داروهای ضد روان پریشی نامنظم افزایش قابل توجه وزن، دیابت و خطر ابتلاء به سندرم متابولیک را به دنبال دارند.[۹۹] حال آن که داروهای ضد روان پریشی نامنظم عوارض جانبی اکستراپیرامیدال کمتری دارند که این اختلافات نسبتاً کم هستند.[۱۰۱] برخی از داروهای ضد روان پریشی نامنظم از قبیل quetiapine (کوئتیاپین) و risperidone (ریسپریدون) نسبت به داروهای روان پریشی معمولی perphenazine (پرفنازین) با خطر جدی مرگ همراه هستند، در حالی که clozapine (کلوزاپین) با کمترین خطر مرگ همراه است.[۱۰۲] هنوز مشخص نیست که آیا داروهای ضد روان پریشی جدید شانس ابتلاء به سندرم نورولپتیک بدخیم، که یک اختلال عصبی نادر ولی جدی است را کاهش می‌دهند یا خیر.[۱۰۳]

برای افرادی که مایل یا قادر به اخذ دارو به‌طور منظم، نیستند، انبار پی در پی تدارکات داروهای ضد روان پریشی ممکن است به منظور کنترل نظارت مورد استفاده قرار بگیرند.[۱۰۴] آن‌ها به نسبت زیادی خطر مربوط به داروهای خوراکی را کاهش می‌دهند.[۹۷] هنگامی که در ترکیب با اختلالات روانی استفاده می‌شوند، ممکن است پیوسته در دراز مدت درمان را بهبود دهد.[۱۰۴]

روانی اجتماعی[ویرایش]

شماری از مداخلات روانی اجتماعی ممکن است در درمان اسکیزوفرنی مفید باشند که عبارتند از: خانواده درمانی،[۱۰۵] ارتباط درمانی مثبت، اشتغال، بازسازی شناخت،[۱۰۶] آموزش مهارت درمان شناخت رفتاری (CBT)، مداخلات اقتصادی اعتباری، و مداخلات روانی اجتماعی به منظور مواد مصرفی و کنترل وزن.[۱۰۶] خانواده درمانی یا آموزشی، که کل سیستم خانواده را نسبت به یک فرد، مخاطب قرار دهد، ممکن است عود شدن بیماری و بستری شدن در بیمارستان را کاهش دهد.[۱۰۷] شواهد و مدارک مؤثر CBT در مورد کاهش علائم یا جلوگیری از عود کردن بیماری اندک است.[۱۰۸][۱۰۹] هنر یا درام درمانی به خوبی مورد تحقیق قرار نگرفته‌است.[۱۱۰][۱۱۱]

پیش‌بینی[ویرایش]

اسکیزوفرنی هزینه‌های جانی و مالی بسیاری دارد.[۱۳] اسکیزوفرنی به کاهش امید به زندگی از ۱۲–۱۵ سال منتج می‌شود، در درجه اول به دلیل به همراه داشتن چاقی، بی‌حرکتی در طول زندگی روزمره، و سیگار کشیدن، افزایش میزان خودکشی نقش کمتری را ایفا می‌کند.[۱۳] این تفاوت‌ها در امید به زندگی بین سال‌های s۱۹۷۰ و s۱۹۹۰ افزایش یافته‌است،[۱۱۲] و بین سال۱۹۹۰s و دهه اول قرن 21st تغییر قابل ملاحظه‌ای در نظام سلامت با در دسترس بودن مراقبت‌های گسترده نداشته‌است (فنلاند).[۱۰۲]

اسکیزوفرنی یکی از علل عمده ناتوانی است، با فعال شدن جنون به سه دسته بیشترین ناتوانی پس از quadriplegia و جنون و در صدر آن paraplegia و کوری تقسیم‌بندی می‌شود.[۱۱۳] حدود سه چهارم از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی همراه با عود کردن بیماری از ناتوانی مداومی برخوردارند.[۳۶] برخی از مردم به‌طور کامل بهبود می‌یابند و دیگران برخوردهای خوب و مناسبی در جامعه دارند.[۱۱۴] بسیاری از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی، به‌طور مستقل با پشتیبانی جامعه زندگی می‌کنند.[۱۳] در افراد مبتلا به جنون با توجه به قسمت اول در ۴۲٪ موارد از نتیجه خوبی در دراز مدت، نتیجه متوسط در ۳۵٪ و یک نتیجه ضعیف در ۲۷٪ برخوردارند.[۱۱۵] به نظر می‌رسد نتایج بدست آمده مرتبط با اسکیزوفرنی در در حال توسعه نسبت به کشورهای توسعه یافته بهتر است.[۱۱۶] با این حال، این نتیجه‌گیری‌ها، زیر سؤال رفته‌اند.[۱۱۷][۱۱۸]

یک نرخ خودکشی بیش از حد متوسط در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی موجود است. این مهم ۱۰٪ ذکر شده‌است، اما اکثر تحلیل‌های اخیر مطالعاتی و آماری در یک تجدید نظر ۴٫۹٪ برآورد کرده‌اند، که اغلب در دوران پس از شروع یا اولین زمان بستری شدن در بیمارستان اتفاق می‌افتد.[۱۱۹] در اکثر مواقع بیش از (۲۰ تا ۴۰ درصد) حداقل یک بار اقدام به خودکشی می‌کنند.[۱۲۰][۱۲۱] انواع مختلفی از عوامل خطر وجود دارد، از جمله جنس مذکر، افسردگی، و بهره هوشی بالا.[۱۲۰]

اسکیزوفرنی و سیگار کشیدن یک ارتباط تنگاتنگ در مطالعات سراسر جهان از خود نشان داده‌اند.[۱۲۲][۱۲۳] مصرف سیگار در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بسیار شایعتر از سایر افراد است. ۸۰٪ تا ۹۰٪ این بیماران سیگار می‌کشند در حالیکه تنها ۲۰٪ از جمعیت عمومی سیگاری هستند.[۱۲۳] همچنین اسیکزوفرن‌های سیگاری علاقه بیشتری به سیگار کشیدن دارند و سیگارهای با نیکوتین بالا را ترجیح می‌دهند.[۱۲۱]

نظریه قابل قبولی در مورد دلیل شیوع مصرف سیگار در این بیماران وجود ندارد. برخی فرضیات مصرف سیگار در این افراد را نوعی خوددرمانی برای کاهش استرس و تنظیم تفکر یا کاهش عوارض جانبی داروهای ضد اسکیزوفرنی می‌دانند اما از سوی دیگر اثرات منفی سیگار می‌تواند در مجموع نتیجه بدتری برای این بیماران داشته باشد. با توجه به اینکه مدارک موجود در مورد آسیب‌ها و منافع سیگار کشیدن ضدونقیض است در مورد نحوه برخورد با سیگار کشیدن این بیماران اختلاف نظر است. به‌طور تاریخی روانپزشکان این بیماران را از سیگار کشیدن منع نمی‌کنند و معتقدند افرادی که به مشکلات جدی ذهنی مبتلا هستند و استرس و فشارهای شدید را تحمل می‌کنند حق سیگار کشیدن را به عنوان یک فعالیت لذت‌بخش هرچند مخرب دارند. در برخی موارد نیز در بیمارستان‌های روانی سیگار به عنوان یک جایزه و محرومیت از سیگار به عنوان یک تنبیه در نظر گرفته می‌شود. اما تحقیقات جدیدی که منفعت ترک سیگار در طولانی مدت را نشان می‌دهد موجب شده تا اکنون ایده مخالفت با مصرف سیگار نظریه غالبتری باشد. با این حال هرچند در حال حاضر در بیشتر کلینیک‌های سلامت روانی قطع سیگار یک هدف است اما در مورد شیوه موفق رسیدن به این هدف تحقیقات قابل قبولی انجام نشده‌است. همچنین در تحقیقاتی که بعد از قطع سیگار انجام شده نشانه‌ای حاکی از تأثیر قطع سیگار بر بهتر شدن یا بدتر شدن این بیماران دیده نشده‌است.[۱۲۴]

برخی از شواهد نشان می‌دهد که احتمالاً اسکیزوفرنی پارانویید نسبت به انواع دیگر اسکیزوفرنی به منظور زندگی مستقل و عملکرد شغلی چشم‌انداز بهتری دارد.[۱۲۵]

اپیدمیولوژی (همه‌گیرشناسی)[ویرایش]

سال زندگی تنظیم شده برای ناتوانی برای اسکیزوفرنی در هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از در سال ۲۰۰۴.
  no data
  ≤ ۱۸۵
  185–197
  197–207
  207–218
  218–229
  229–240
  240–251
  251–262
  262–273
  273–284
  284–295
  ≥ ۲۹۵

حد۰٫۳–۰٫۷٪ از افراد در برخی از مراحل زندگی خود[۱۳] یا ۲۴ میلیون نفر در سراسر جهان تا سال ۲۰۱۱ تحت تأثیر اسکیزوفرنی قرار می‌گیرند،[۱۲۶] اسکیزوفرنی غالباً در مردان ۱٫۴ برابر بیشتر از زنان و به‌طور معمول در مردان زودتر رخ می‌دهد[۱۰]- اوج سن شروع، ۲۰–۲۸ سال برای مردان و ۲۶–۳۲ سال برای زنان است.[۱۲۷] در بدو دوران کودکی بسیار نادرتر از،[۱۲۸] بدو میان سالی – کهن‌سالی است.[۱۲۹] علی‌رغم دانش دریافت شده مبنی بر اینکه اسکیزوفرنی با نرخ مشابهی در سراسر جهان رخ می‌دهد، شیوع آن در سراسر جهان متفاوت است.

بیماران مشهور[ویرایش]

پیشینه[ویرایش]

علایم این بیماری در گذشته‌های دور نیز شناخته شده بود؛ ولی پیشینیان تعبیرهای اسطوره‌ای برای آن داشتند. در گذشته‌ها مردمان قدیم عقاید اسطوره‌ای نسبت به این بیماری داشتند که امروزه این عقاید تغییرات زیادی کرده‌است. در گذشته به روان‌گسیختگی «جنون جوانی» می‌گفتند که امروزه چندان مورد پسند روان‌پزشکان و روان‌شناسان نیست.[۱۳۰][۱۳۱] پیشینیان می‌گفتند دیوانه کسی است که دیو را می‌بیند و مجنون کسی است که جن را می‌بیند. این همان روان‌گسیختگی است. روان‌گسیختگی نوعی از بیماری است که بیمار موجودی را می‌بیند که دیگران نمی‌بینند و مردم به این دلیل که آن موجود مورد ادعا را نمی‌بینند به فردی که آن موجود را می‌بیند مجنون یا دیوانه می‌گویند. به این بیماری در قدیم دیوانگی یا جن زدگی یا آل زدگی می‌گفتند.

در قرن نوزدهم پزشکان این بیماری را به عنوان جنون و دیوانگی محض می‌انگاشتند و در اوسط همین قرن بندیکت اوگوستن مورل برای اولین بار به توصیف این بیماری در کتاب خود پرداخت و از آن به عنوان «توقف ناگهانی تمام قوای روحی» یاد کرد. این بیماری در آن زمان اغلب در دسته هیستری به‌شمار می‌رفت و به آن هیستری گیج و منگ می‌گفتند.[۱۳۲]

در اواخر قرن نوزدهم امیل کرپلین، روانپزشک آلمانی، این بیماری را جنون زودرس نامید که به فراگیری این بیماری نزد جوانان و نوجوانان بازمی‌گشت. در نهایت اُیگِن بلویلر، روانپزشک سوئیسی، کلمه اسکیزوفرنی را در جهت دفاع از روانکاوی فروید ابداع کرد و به تعریف عوارض این بیماری پرداخت. فروید لفظ پارافرنی را برای این بیماری مناسب تر می‌دانست.[۱۳۲]

منابع[ویرایش]

  1. «روان‌گسیختگی» [روان‌شناسی] هم‌ارزِ «اسکیزوفرنی/شیزوفرنی» (به انگلیسی: schizophrenia)؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. «فارسی». در همان. دفتر نهم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۱۸-۴ (ذیل سرواژهٔ روان‌گسیختگی)
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ "Schizophrenia Fact sheet N°397". WHO. September 2015. Archived from the original on 18 October 2016. Retrieved 3 February 2016.
  3. "Schizophrenia" Concise Medical Dictionary. انتشارات دانشگاه آکسفورد، 2010. Oxford Reference Online.Maastricht University Library بایگانی‌شده در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine. 29 June 2010 prepaid subscription only
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Buckley PF, Miller BJ, Lehrer DS, Castle DJ (March 2009). "Psychiatric comorbidities and schizophrenia". Schizophrenia Bulletin. 35 (2): 383–402. doi:10.1093/schbul/sbn135. PMC 2659306. PMID 19011234. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «Sim_et_al_2006» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  5. "Schizophrenia". National Institute of Mental Health. January 2016. Archived from the original on 25 November 2016. Retrieved 3 February 2016.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed.). Arlington: American Psychiatric Publishing. pp. 101–05. ISBN 978-0-89042-555-8.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Owen MJ, Sawa A, Mortensen PB (July 2016). "Schizophrenia". Lancet. 388 (10039): 86–97. doi:10.1016/S0140-6736(15)01121-6. PMC 4940219. PMID 26777917.
  8. Parakh P, Basu D (August 2013). "Cannabis and psychosis: have we found the missing links?". Asian Journal of Psychiatry (Review). 6 (4): 281–7. doi:10.1016/j.ajp.2013.03.012. PMID 23810133. Cannabis acts as a component cause of psychosis, that is, it increases the risk of psychosis in people with certain genetic or environmental vulnerabilities, though by itself, it is neither a sufficient nor a necessary cause of psychosis.
  9. Kavanagh DH, Tansey KE, O'Donovan MC, Owen MJ (February 2015). "Schizophrenia genetics: emerging themes for a complex disorder". Molecular Psychiatry. 20 (1): 72–6. doi:10.1038/mp.2014.148. PMID 25385368.
  10. ۱۰٫۰۰ ۱۰٫۰۱ ۱۰٫۰۲ ۱۰٫۰۳ ۱۰٫۰۴ ۱۰٫۰۵ ۱۰٫۰۶ ۱۰٫۰۷ ۱۰٫۰۸ ۱۰٫۰۹ ۱۰٫۱۰ ۱۰٫۱۱ ۱۰٫۱۲ ۱۰٫۱۳ Picchioni MM, Murray RM (July 2007). "Schizophrenia". BMJ. 335 (7610): 91–5. doi:10.1136/bmj.39227.616447.BE. PMC 1914490. PMID 17626963. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «BMJ07» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  11. Kane JM, Correll CU (2010). "Pharmacologic treatment of schizophrenia". Dialogues in Clinical Neuroscience. 12 (3): 345–57. PMC 3085113. PMID 20954430.
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ ۱۲٫۲ Becker T, Kilian R (2006). "Psychiatric services for people with severe mental illness across western Europe: what can be generalized from current knowledge about differences in provision, costs and outcomes of mental health care?". Acta Psychiatrica Scandinavica. Supplementum. 113 (429): 9–16. doi:10.1111/j.1600-0447.2005.00711.x. PMID 16445476. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «BeckerKilian2006» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  13. ۱۳٫۰۰ ۱۳٫۰۱ ۱۳٫۰۲ ۱۳٫۰۳ ۱۳٫۰۴ ۱۳٫۰۵ ۱۳٫۰۶ ۱۳٫۰۷ ۱۳٫۰۸ ۱۳٫۰۹ ۱۳٫۱۰ ۱۳٫۱۱ ۱۳٫۱۲ ۱۳٫۱۳ ۱۳٫۱۴ ۱۳٫۱۵ ۱۳٫۱۶ ۱۳٫۱۷ ۱۳٫۱۸ ۱۳٫۱۹ ۱۳٫۲۰ ۱۳٫۲۱ van Os J, Kapur S (August 2009). "Schizophrenia" (PDF). Lancet. 374 (9690): 635–45. doi:10.1016/S0140-6736(09)60995-8. PMID 19700006. Archived from the original (PDF) on 23 June 2013. Retrieved 23 December 2011. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «Lancet09» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  14. Global Burden of Disease Study 2013 Collaborators (August 2015). "Global, regional, and national incidence, prevalence, and years lived with disability for 301 acute and chronic diseases and injuries in 188 countries, 1990-2013: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2013". Lancet. 386 (9995): 743–800. doi:10.1016/S0140-6736(15)60692-4. PMC 4561509. PMID 26063472.
  15. Lawrence, Ryan E.; First, Michael B.; Lieberman, Jeffrey A. (2015). "Chapter 48: Schizophrenia and Other Psychoses". In Tasman. Psychiatry (fourth ed.). John Wiley & Sons, Ltd. pp. 798, 816, 819. doi:10.1002/9781118753378.ch48. ISBN 978-1-118-84547-9.
  16. Foster A, Gable J, Buckley J (September 2012). "Homelessness in schizophrenia". The Psychiatric Clinics of North America. 35 (3): 717–34. doi:10.1016/j.psc.2012.06.010. PMID 22929875.
  17. Laursen TM, Munk-Olsen T, Vestergaard M (March 2012). "Life expectancy and cardiovascular mortality in persons with schizophrenia". Current Opinion in Psychiatry. 25 (2): 83–8. doi:10.1097/YCO.0b013e32835035ca. PMID 22249081.
  18. Hor K, Taylor M (November 2010). "Suicide and schizophrenia: a systematic review of rates and risk factors". Journal of Psychopharmacology. 24 (4 Suppl): 81–90. doi:10.1177/1359786810385490. PMC 2951591. PMID 20923923.
  19. GBD 2015 Mortality and Causes of Death Collaborators (October 2016). "Global, regional, and national life expectancy, all-cause mortality, and cause-specific mortality for 249 causes of death, 1980-2015: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2015". Lancet. 388 (10053): 1459–1544. doi:10.1016/s0140-6736(16)31012-1. PMC 5388903. PMID 27733281.
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ Carson VB (2000). Mental health nursing: the nurse-patient journey W.B. Saunders.ISBN 978-0-7216-8053-8. p. 638.
  21. Schizophrenia. Wiley-Blackwell; 2003. ISBN 978-0-632-06388-8. p. 21.
  22. Brunet-Gouet E, Decety J. Social brain dysfunctions in schizophrenia: a review of neuroimaging studies. Psychiatry Res. 2006;148(2–3):75–92. doi:10.1016/j.pscychresns.2006.05.001. PMID 17088049.
  23. Schizophrenia. Wiley-Blackwell; 2003. ISBN 978-0-632-06388-8. p. 481.
  24. Ungvari GS, Caroff SN, Gerevich J. The catatonia conundrum: evidence of psychomotor phenomena as a symptom dimension in psychotic disorders. Schizophr Bull. 2010;36(2):231–8. doi:10.1093/schbul/sbp105. PMID 19776208.
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ Addington J, Cadenhead KS, Cannon TD, et al. . North American prodrome longitudinal study: a collaborative multisite approach to prodromal schizophrenia research. Schizophrenia Bulletin. 2007;33(3):665–72. doi:10.1093/schbul/sbl075. PMID 17255119.
  26. Cullen KR, Kumra S, Regan J et al. . Atypical Antipsychotics for Treatment of Schizophrenia Spectrum Disorders. Psychiatric Times. 2008;25(3).
  27. Amminger GP, Leicester S, Yung AR, et al. . Early onset of symptoms predicts conversion to non-affective psychosis in ultra-high risk individuals. Schizophrenia Research. 2006;84(1):67–76. doi:10.1016/j.schres.2006.02.018. PMID 16677803.
  28. Parnas J, Jorgensen A. Pre-morbid psychopathology in schizophrenia spectrum. British Journal of Psychiatry. 1989;115:623–7. PMID 2611591.
  29. Coyle, Joseph (2006). "Chapter 54: The Neurochemistry of Schizophrenia". In Siegal, George J; Albers, R. Wayne; Brady, Scott T; Price, Donald. Basic Neurochemistry: Molecular, Cellular and Medical Aspects (Textbook)|format= requires |url= (help) (7th ed.). Burlington, MA: Elsevier Academic Press. p. 876. ISBN 0-12-088397-X.
  30. Clinical Psychopathology. 5 ed. New York: Grune & Stratton; 1959.
  31. Nordgaard J, Arnfred SM, Handest P, Parnas J. The diagnostic status of first-rank symptoms. Schizophrenia Bulletin. 2008;34(1):137–54. doi:10.1093/schbul/sbm044. PMID 17562695.
  32. Sims A. Symptoms in the mind: an introduction to descriptive psychopathology. Philadelphia: W. B. Saunders; 2002. ISBN 0-7020-2627-1.
  33. Kneisl C. and Trigoboff E.(2009). Contemporary Psychiatric- Mental Health Nursing. 2nd edition. London: Pearson Prentice Ltd. p. 371
  34. ۳۴٫۰ ۳۴٫۱ American Psychiatric Association. Task Force on DSM-IV. (2000). Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-IV-TR. American Psychiatric Pub. ISBN 978-0-89042-025-6. p. 299
  35. Velligan DI and Alphs LD. Negative Symptoms in Schizophrenia: The Importance of Identification and Treatment. Psychiatric Times. March 1, 2008;25(3).
  36. ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ ۳۶٫۲ ۳۶٫۳ Smith T, Weston C, Lieberman J. Schizophrenia (maintenance treatment). Am Fam Physician. 2010;82(4):338–9. PMID 20704164.
  37. Drake RJ, Lewis SW. Early detection of schizophrenia. Current Opinion in Psychiatry. 2005;18(2):147–50. doi:10.1097/00001504-200503000-00007. PMID 16639167.
  38. O'Donovan MC, Williams NM, Owen MJ. Recent advances in the genetics of schizophrenia. Hum. Mol. Genet.. 2003;12 Spec No 2:R125–33. doi:10.1093/hmg/ddg302. PMID 12952866.
  39. ۳۹٫۰ ۳۹٫۱ McLaren JA, Silins E, Hutchinson D, Mattick RP, Hall W. Assessing evidence for a causal link between cannabis and psychosis: a review of cohort studies. Int. J. Drug Policy. 2010;21(1):10–9. doi:10.1016/j.drugpo.2009.09.001. PMID 19783132.
  40. O'Donovan MC, Craddock NJ, Owen MJ. Genetics of psychosis; insights from views across the genome. Hum. Genet.. 2009;126(1):3–12. doi:10.1007/s00439-009-0703-0. PMID 19521722.
  41. Craddock N, Owen MJ. The Kraepelinian dichotomy - going, going... But still not gone. The British Journal of Psychiatry. 2010;196:92–95. doi:10.1192/bjp.bp.109.073429. PMID 20118450.
  42. Crow TJ. The 'big bang' theory of the origin of psychosis and the faculty of language. Schizophrenia Research. 2008;102(1–3):31–52. doi:10.1016/j.schres.2008.03.010. PMID 18502103.
  43. Mueser KT, Jeste DV. Clinical Handbook of Schizophrenia. New York: Guilford Press; 2008. ISBN 1-59385-652-0. p. 22–23.
  44. در این پژوهش دی‌اِن‌اِی سی و هفت هزار بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی را با ۱۱۰ هزار فرد سالم مقایسه کردند. این مقایسه به شناسایی ۱۲۸ شکل متفاوت (واریاسیون) ژنتیکی در ۱۰۸ نقطه (location) روی کروموزوم‌ها منجر شد، از این بین نقش ۸۳ ژن تابه‌حال کاملاً ناشناخته بود. این پژوهش بین‌المللی (با مشارکت ۳۵ کشور) که به سرپرستی دانشگاه کاردیف در ولز انجام گرفته جامع‌ترین پژوهش ژنتیکی بر روی اسکیزوفرنی است. نتایج این پژوهش تحولی عمده در شناخت این بیماری و درمان آن ایجاد خواهد کرد.
  45. هشتاد ژن اسکیزوفرنی شناسایی شد بی‌بی‌سی فارسی
  46. Van Os J. Does the urban environment cause psychosis?. British Journal of Psychiatry. 2004;184(4):287–288. doi:10.1192/bjp.184.4.287. PMID 15056569.
  47. Selten JP, Cantor-Graae E, Kahn RS. Migration and schizophrenia. Current Opinion in Psychiatry. 2007;20(2):111–115. doi:10.1097/YCO.0b013e328017f68e. PMID 17278906.
  48. ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ Gregg L, Barrowclough C, Haddock G. Reasons for increased substance use in psychosis. Clin Psychol Rev. 2007;27(4):494–510. doi:10.1016/j.cpr.2006.09.004. PMID 17240501.
  49. Cannabis Use and Earlier Onset of Psychosis: A Systematic Meta-analysis.. Archives of general psychiatry. 2011 Feb 7. PMID 21300939.
  50. ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ Leweke FM, Koethe D. Cannabis and psychiatric disorders: it is not only addiction. Addict Biol. 2008;13(2):264–75. doi:10.1111/j.1369-1600.2008.00106.x. PMID 18482435.
  51. Moore THM, Zammit S, Lingford-Hughes A et al. . Cannabis use and risk of psychotic or affective mental health outcomes: a systematic review. Lancet. 2007;370(9584):319–328. doi:10.1016/S0140-6736(07)61162-3. PMID 17662880.
  52. Sewell, RA (2009 Apr). "Cannabinoids and psychosis". International review of psychiatry (Abingdon, England). 21 (2): 152–62. doi:10.1080/09540260902782802. PMID 19367509. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help); Check date values in: |date= (help)
  53. ۵۳٫۰ ۵۳٫۱ Henquet, C (2008 Nov). "Gene-Environment Interplay Between Cannabis and Psychosis". Schizophrenia bulletin. 34 (6): 1111–21. doi:10.1093/schbul/sbn108. PMC 2632498. PMID 18723841. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help); Check date values in: |date= (help)
  54. Ben Amar M, Potvin S (2007 Jun). "Cannabis and psychosis: what is the link?". Journal of psychoactive drugs. 39 (2): 131–42. doi:10.1080/02791072.2007.10399871. PMID 17703707. Check date values in: |date= (help)
  55. Larson, Michael. WebMD. Alcohol-Related Psychosis; 2006-03-30 [cited September 27, 2006].
  56. Sagud, M (2009 Sep). "Smoking and schizophrenia". Psychiatria Danubina. 21 (3): 371–5. PMID 19794359. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help); Check date values in: |date= (help)
  57. ۵۷٫۰ ۵۷٫۱ سادوک، بنجامین جیمز؛ سادوک، ویرجینیا آلکوت؛ روئیز، پدرو (۱۳۹۴). خلاصه روان‌پزشکی. ترجمهٔ دکتر فرزین رضاعی. تهران: ارجمند. صص. ۵۵۵. شابک ۹۷۸۶۰۰۲۰۰۴۴۳۷.
  58. Yolken R.. Viruses and schizophrenia: a focus on herpes simplex virus.. Herpes. 2004;11(Suppl 2):83A–88A. PMID 15319094.
  59. Broome MR, Woolley JB, Tabraham P, et al. . What causes the onset of psychosis?. Schizophr. Res.. 2005;79(1):23–34. doi:10.1016/j.schres.2005.02.007. PMID 16198238.
  60. Bentall RP, Fernyhough C, Morrison AP, Lewis S, Corcoran R. Prospects for a cognitive-developmental account of psychotic experiences. Br J Clin Psychol. 2007;46(Pt 2):155–73. doi:10.1348/014466506X123011. PMID 17524210.
  61. Kurtz MM. Neurocognitive impairment across the lifespan in schizophrenia: an update. Schizophrenia Research. 2005;74(1):15–26. doi:10.1016/j.schres.2004.07.005. PMID 15694750.
  62. Cohen AS, Docherty NM. Affective reactivity of speech and emotional experience in patients with schizophrenia. Schizophrenia Research. 2004;69(1):7–14. doi:10.1016/S0920-9964(03)00069-0. PMID 15145465.
  63. Horan WP, Blanchard JJ. Emotional responses to psychosocial stress in schizophrenia: the role of individual differences in affective traits and coping. Schizophrenia Research. 2003;60(2–3):271–83. doi:10.1016/S0920-9964(02)00227-X. PMID 12591589.
  64. Smith B, Fowler DG, Freeman D,et al. . Emotion and psychosis: links between depression, self-esteem, negative schematic beliefs and delusions and hallucinations. Schizophr. Res.. 2006;86(1–3):181–8. doi:10.1016/j.schres.2006.06.018. PMID 16857346.
  65. Beck, AT. A Cognitive Model of Schizophrenia. Journal of Cognitive Psychotherapy. 2004;18(3):281–88. doi:10.1891/jcop.18.3.281.65649.
  66. Bell V, Halligan PW, Ellis HD. Explaining delusions: a cognitive perspective. Trends in Cognitive Science. 2006;10(5):219–26. doi:10.1016/j.tics.2006.03.004. PMID 16600666.
  67. Freeman D, Garety PA, Kuipers E, Fowler D, Bebbington PE, Dunn G. Acting on persecutory delusions: the importance of safety seeking. Behav Res Ther. 2007;45(1):89–99. doi:10.1016/j.brat.2006.01.014. PMID 16530161.
  68. Kuipers E, Garety P, Fowler D, Freeman D, Dunn G, Bebbington P. Cognitive, emotional, and social processes in psychosis: refining cognitive behavioral therapy for persistent positive symptoms. Schizophr Bull. 2006;32 Suppl 1:S24–31. doi:10.1093/schbul/sbl014. PMID 16885206.
  69. Kircher, Tilo and Renate Thienel. The Boundaries of Consciousness. Amsterdam: Elsevier; 2006. ISBN 0-444-52876-8. Functional brain imaging of symptoms and cognition in schizophrenia. p. 302.
  70. Coyle 2006, p. 878
  71. Green MF. Cognitive impairment and functional outcome in schizophrenia and bipolar disorder. Journal of Clinical Psychiatry. 2006;67(Suppl 9):3–8. PMID 16965182.
  72. Insel TR. Rethinking schizophrenia. Nature. 2010;468(7321):187–93. doi:10.1038/nature09552. PMID 21068826.
  73. Laruelle M, Abi-Dargham A, van Dyck CH, et al. . Single photon emission computerized tomography imaging of amphetamine-induced dopamine release in drug-free schizophrenic subjects. Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A.. 1996;93(17):9235–40. doi:10.1073/pnas.93.17.9235. PMID 8799184.
  74. Jones HM, Pilowsky LS. Dopamine and antipsychotic drug action revisited. British Journal of Psychiatry. 2002;181:271–275. doi:10.1192/bjp.181.4.271. PMID 12356650.
  75. Konradi C, Heckers S. Molecular aspects of glutamate dysregulation: implications for schizophrenia and its treatment. Pharmacology and Therapeutics. 2003;97(2):153–79. doi:10.1016/S0163-7258(02)00328-5. PMID 12559388.
  76. Lahti AC, Weiler MA, Tamara Michaelidis BA, Parwani A, Tamminga CA. Effects of ketamine in normal and schizophrenic volunteers. Neuropsychopharmacology. 2001;25(4):455–67. doi:10.1016/S0893-133X(01)00243-3. PMID 11557159.
  77. Coyle JT, Tsai G, Goff D. Converging evidence of NMDA receptor hypofunction in the pathophysiology of schizophrenia. Annals of the New York Academy of Sciences. 2003;1003:318–27. doi:10.1196/annals.1300.020. PMID 14684455.
  78. Tuominen HJ, Tiihonen J, Wahlbeck K. Glutamatergic drugs for schizophrenia: a systematic review and meta-analysis. Schizophrenia Research. 2005;72(2–3):225–34. doi:10.1016/j.schres.2004.05.005. PMID 15560967.
  79. Jakobsen KD, Frederiksen JN, Hansen T, et al. . Reliability of clinical ICD-10 schizophrenia diagnoses. Nordic Journal of Psychiatry. 2005;59(3):209–12. doi:10.1080/08039480510027698. PMID 16195122.
  80. ۸۰٫۰ ۸۰٫۱ ۸۰٫۲ American Psychiatric Association. Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-IV. Washington, DC: American Psychiatric Publishing, Inc.; 2000 [cited 2008-07-04]. ISBN 0-89042-024-6. Schizophrenia.
  81. انجمن روان‌پزشکی آمریکا DSM-5 Work Groups (2010)Proposed Revisions –Schizophrenia and Other Psychotic Disorders. Retrieved 17 February 2010.
  82. ۸۲٫۰ ۸۲٫۱ The ICD-10 Classification of Mental and Behavioural Disorders [pdf]; p. 26.
  83. Pope HG. Distinguishing bipolar disorder from schizophrenia in clinical practice: guidelines and case reports. Hospital and Community Psychiatry. 1983 [cited 2008-02-24];34:322–28.
  84. McGlashan TH. Testing DSM-III symptom criteria for schizotypal and borderline personality disorders. Archives of General Psychiatry. 1987;44(2):143–8. PMID 3813809.
  85. Bottas A. Comorbidity: Schizophrenia With Obsessive-Compulsive Disorder. Psychiatric Times. April 15, 2009;26(4).
  86. Marshall M, Rathbone J. Early intervention for psychosis. Cochrane Database Syst Rev. 2006;(4):CD004718. doi:10.1002/14651858.CD004718.pub2. PMID 17054213.
  87. de Koning MB, Bloemen OJ, van Amelsvoort TA, et al. . Early intervention in patients at ultra high risk of psychosis: benefits and risks. Acta Psychiatr Scand. 2009;119(6):426–42. doi:10.1111/j.1600-0447.2009.01372.x. PMID 19392813.
  88. ۸۸٫۰ ۸۸٫۱ Arseneault L, Cannon M, Witton J, Murray RM (2004). "Causal association between cannabis and psychosis: examination of the evidence". Br J Psychiatry. 184 (2): 110–7. doi:10.1192/bjp.184.2.110. PMID 14754822. Unknown parameter |month= ignored (help)
  89. Arendt, M (2005 Dec). "Cannabis-induced psychosis and subsequent schizophrenia-spectrum disorders: follow-up study of 535 incident cases". The British journal of psychiatry: the journal of mental science. 187 (6): 510–5. doi:10.1192/bjp.187.6.510. PMID 16319402. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help); Check date values in: |date= (help)
  90. Kirkbride, JB (2011 Mar). "The Prevention of Schizophrenia—What Can We Learn From Eco-Epidemiology?". Schizophrenia bulletin. 37 (2): 262–71. doi:10.1093/schbul/sbq120. PMC 3044619. PMID 20974748. Archived from the original on ۲۴ آوریل ۲۰۱۲. Retrieved ۱۰ اکتبر ۲۰۱۳. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help); Check date values in: |date= (help)
  91. McGrath, JJ (2011 Dec 1). "The search for modifiable risk factors for schizophrenia". The American Journal of Psychiatry. 168 (12): 1235–8. doi:10.1176/appi.ajp.2011.11081300. PMID 22193665. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help); Check date values in: |date= (help)
  92. McGurk SR, Mueser KT, Feldman K, Wolfe R, Pascaris A. Cognitive training for supported employment: 2–3 year outcomes of a randomized controlled trial.. American Journal of Psychiatry. 2007;164(3):437–41. doi:10.1176/appi.ajp.164.3.437. PMID 17329468.
  93. Gorczynski P, Faulkner G. Exercise therapy for schizophrenia. Cochrane Database Syst Rev. 2010;(5):CD004412. doi:10.1002/14651858.CD004412.pub2. PMID 20464730.
  94. http://mooddisorderclinic.atiehclinic.com/Views/Reading_Articles/ReadingDetail.aspx?item=138&title=اسكيزوفرني
  95. National Collaborating Centre for Mental Health. Gaskell and the British Psychological Society. Schizophrenia: Full national clinical guideline on core interventions in primary and secondary care [PDF]; 2009-03-25 [cited 2009-11-25].
  96. Tandon R, Keshavan MS, Nasrallah HA. Schizophrenia, "Just the Facts": what we know in 2008 part 1: overview. Schizophrenia Research. 2008;100(1–3):4–19. doi:10.1016/j.schres.2008.01.022. PMID 18291627.
  97. ۹۷٫۰ ۹۷٫۱ Leucht, Stefan (1 May 2012). "Antipsychotic drugs versus placebo for relapse prevention in schizophrenia: a systematic review and meta-analysis". The Lancet. doi:10.1016/S0140-6736(12)60239-6. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)
  98. Kane JM, Correll CU. Pharmacologic treatment of schizophrenia. Dialogues Clin Neurosci. 2010;12(3):345–57. PMID 20954430.
  99. ۹۹٫۰ ۹۹٫۱ Schultz SH, North SW, Shields CG. Schizophrenia: a review. Am Fam Physician. 2007;75(12):1821–9. PMID 17619525.
  100. Wahlbeck K, Cheine MV, Essali A. Clozapine versus typical neuroleptic medication for schizophrenia. The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2007;(2):CD000059. doi:10.1002/14651858.CD000059. PMID 10796289.
  101. Tandon R, Belmaker RH, Gattaz WF, et al. . World Psychiatric Association Pharmacopsychiatry Section statement on comparative effectiveness of antipsychotics in the treatment of schizophrenia. Schizophr. Res.. ۲۰۰۸;100(۱–۳):۲۰–۳۸. doi:10.1016/j.schres.2007.11.033. PMID 18243663.
  102. ۱۰۲٫۰ ۱۰۲٫۱ Chwastiak LA, Tek C. The unchanging mortality gap for people with schizophrenia. Lancet. 2009;374(9690):590–2. doi:10.1016/S0140-6736(09)61072-2. PMID 19595448.
  103. Ananth J, Parameswaran S, Gunatilake S, Burgoyne K, Sidhom T. Neuroleptic malignant syndrome and atypical antipsychotic drugs. Journal of Clinical Psychiatry. 2004;65(4):464–70. doi:10.4088/JCP.v65n0403. PMID 15119907.
  104. ۱۰۴٫۰ ۱۰۴٫۱ McEvoy JP. Risks versus benefits of different types of long-acting injectable antipsychotics. J Clin Psychiatry. 2006;67 Suppl 5:15–8. PMID 16822092.
  105. Pharoah F, Mari J, Rathbone J, Wong W. Family intervention for schizophrenia. Cochrane Database Syst Rev. 2010;12:CD000088. doi:10.1002/14651858.CD000088.pub3. PMID 21154340.
  106. ۱۰۶٫۰ ۱۰۶٫۱ Medalia A, Choi J. Cognitive remediation in schizophrenia.. Neuropsychology Rev. 2009;19(3):353–364. doi:10.1007/s11065-009-9097-y. PMID 19444614.
  107. Dixon LB, Dickerson F, Bellack AS, et al. . The 2009 schizophrenia PORT psychosocial treatment recommendations and summary statements. Schizophr Bull. 2010;36(1):48–70. doi:10.1093/schbul/sbp115. PMID 19955389.
  108. Lynch D, Laws KR, McKenna PJ. Cognitive behavioural therapy for major psychiatric disorder: does it really work? A meta-analytical review of well-controlled trials. Psychol Med. 2010;40(1):9–24. doi:10.1017/S003329170900590X. PMID 19476688.
  109. Jones C, Cormac I, Silveira da Mota Neto JI, Campbell C. Cognitive behaviour therapy for schizophrenia. Cochrane Database Syst Rev. 2004;(4):CD000524. doi:10.1002/14651858.CD000524.pub2. PMID 15495000.
  110. Ruddy R, Milnes D. Art therapy for schizophrenia or schizophrenia-like illnesses.. Cochrane Database Syst Rev. 2005;(4):CD003728. doi:10.1002/14651858.CD003728.pub2. PMID 16235338.
  111. Ruddy RA, Dent-Brown K. Drama therapy for schizophrenia or schizophrenia-like illnesses.. Cochrane Database Syst Rev. 2007;(1):CD005378. doi:10.1002/14651858.CD005378.pub2. PMID 17253555.
  112. Saha S, Chant D, McGrath J. A systematic review of mortality in schizophrenia: is the differential mortality gap worsening over time?. Arch. Gen. Psychiatry. 2007;64(10):1123–31. doi:10.1001/archpsyc.64.10.1123. PMID 17909124.
  113. Ustun TB. Multiple-informant ranking of the disabling effects of different health conditions in 14 countries. لنست. 1999;354(9173):111–15. doi:10.1016/S0140-6736(98)07507-2. PMID 10408486.
  114. Warner R. Recovery from schizophrenia and the recovery model. Curr Opin Psychiatry. 2009;22(4):374–80. doi:10.1097/YCO.0b013e32832c920b. PMID 19417668.
  115. Menezes NM, Arenovich T, Zipursky RB. A systematic review of longitudinal outcome studies of first-episode psychosis. Psychol Med. 2006;36(10):1349–62. doi:10.1017/S0033291706007951. PMID 16756689.
  116. Isaac M, Chand P, Murthy P. Schizophrenia outcome measures in the wider international community. Br J Psychiatry Suppl. 2007;50:s71–7. PMID 18019048.
  117. Cohen A, Patel V, Thara R, Gureje O. Questioning an axiom: better prognosis for schizophrenia in the developing world?. Schizophr Bull. 2008;34(2):229–44. doi:10.1093/schbul/sbm105. PMID 17905787.
  118. Burns J. Dispelling a myth: developing world poverty, inequality, violence and social fragmentation are not good for outcome in schizophrenia. Afr J Psychiatry (Johannesbg). 2009;12(3):200–5. PMID 19894340.
  119. Palmer BA, Pankratz VS, Bostwick JM. The lifetime risk of suicide in schizophrenia: a reexamination. Archives of General Psychiatry. 2005;62(3):247–53. doi:10.1001/archpsyc.62.3.247. PMID 15753237.
  120. ۱۲۰٫۰ ۱۲۰٫۱ Carlborg A, Winnerbäck K, Jönsson EG, Jokinen J, Nordström P. Suicide in schizophrenia. Expert Rev Neurother. 2010;10(7):1153–64. doi:10.1586/ern.10.82. PMID 20586695.
  121. ۱۲۱٫۰ ۱۲۱٫۱ American Psychiatric Association. Task Force on DSM-IV. (2000). Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-IV-TR. American Psychiatric Pub. ISBN 978-0-89042-025-6. p. 304
  122. De Leon J, Diaz FJ. A meta-analysis of worldwide studies demonstrates an association between schizophrenia and tobacco smoking behaviors. Schizophrenia research. 2005;76(2-3):135–57. doi:10.1016/j.schres.2005.02.010. PMID 15949648.
  123. ۱۲۳٫۰ ۱۲۳٫۱ Keltner NL, Grant JS. Smoke, Smoke, Smoke That Cigarette. Perspectives in Psychiatric Care. 2006;42(4):256. doi:10.1111/j.1744-6163.2006.00085.x. PMID 17107571.
  124. McCloughen, A (2003). "The association between schizophrenia and cigarette smoking: a review of the literature and implications for mental health nursing practice". International journal of mental health nursing 12 (2): 119–29.
  125. American Psychiatric Association. Task Force on DSM-IV. (2000). Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-IV-TR. American Psychiatric Pub. ISBN 978-0-89042-025-6. p. 314
  126. World Health Organization. Schizophrenia; 2011 [cited February 27, 2011].
  127. Castle D, Wessely S, Der G, Murray RM. The incidence of operationally defined schizophrenia in Camberwell, 1965–84. The British Journal of Psychiatry. 1991;159:790–4. doi:10.1192/bjp.159.6.790. PMID 1790446.
  128. Kumra S, Shaw M, Merka P, Nakayama E, Augustin R. Childhood-onset schizophrenia: research update. Canadian Journal of Psychiatry. 2001;46(10):923–30. PMID 11816313.
  129. Hassett Anne, et al. (eds). Psychosis in the Elderly. London: Taylor and Francis.; 2005. ISBN 1-84184-394-6. p. 6.
  130. اسکیزوفرنی (جنون جوانی) http://www.ravanpajoh.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1519&Itemid=65 بایگانی‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine
  131. پیدا و پنهان اسکیزوفرنی http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=100470
  132. ۱۳۲٫۰ ۱۳۲٫۱ موللی ۱۱۸

مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]


Schizophrenia
A white cloth with seemingly random, unconnected text sewn into it using multiple colors of thread
Cloth embroidered by a person diagnosed with schizophrenia
Pronunciation
SpecialtyPsychiatry
SymptomsFalse beliefs, confused thinking, hearing voices others do not[2][3]
ComplicationsSuicide, heart disease, lifestyle diseases[4]
Usual onsetAges 16 to 30[3]
DurationChronic[3]
CausesEnvironmental and genetic factors[5]
Risk factorsFamily history, cannabis use, problems during pregnancy, being raised in a city, older father[5]
Diagnostic methodBased on observed behavior, reported experiences, and reports of others familiar with the person[6]
Differential diagnosisSubstance misuse, Huntington's disease, mood disorders (bipolar disorder), autism[7]
TreatmentCounseling, job training[2][5]
MedicationAntipsychotics[5]
Prognosis18–20 years shorter life expectancy[8][4]
Frequency~0.5%[9]
Deaths~17,000 (2015)[10]

Schizophrenia is a mental illness characterized by abnormal behavior, strange speech, and a decreased ability to understand reality.[2] Other symptoms may include false beliefs, unclear or confused thinking, hearing voices that do not exist, reduced social engagement and emotional expression, and lack of motivation.[2][3] People with schizophrenia often have additional mental health problems such as anxiety, depression, or substance-use disorders.[11] Symptoms typically come on gradually, begin in young adulthood, and, in many cases, never resolve.[3][6]

The causes of schizophrenia include environmental and genetic factors.[5] Possible environmental factors include being raised in a city, cannabis use during adolescence, certain infections, the age of a person's parents, and poor nutrition during pregnancy.[5][12] Genetic factors include a variety of common and rare genetic variants.[13] Diagnosis is based on observed behavior, the person's reported experiences and reports of others familiar with the person.[6] During diagnosis, a person's culture must also be taken into account.[6] As of 2013, there is no objective test.[6] Schizophrenia does not imply a "split personality" or dissociative identity disorder, conditions with which it is often confused in public perception.[14]

The mainstay of treatment is antipsychotic medication, along with counselling, job training, and social rehabilitation.[2][5] It is unclear whether typical or atypical antipsychotics are better.[15] In those who do not improve with other antipsychotics, clozapine may be tried.[5] In more serious situations where there is risk to self or others, involuntary hospitalization may be necessary, although hospital stays are now shorter and less frequent than they once were.[16]

About 0.3% to 0.7% of people are affected by schizophrenia during their lifetimes.[9] In 2013, there were an estimated 23.6 million cases globally.[17] Males are more often affected and onset is on average earlier in age.[2] About 20% of people eventually do well, and a few recover completely.[6] About 50% have lifelong impairment.[18] Social problems, such as long-term unemployment, poverty, and homelessness, are common.[6][19] The average life expectancy of people with the disorder is 10–25 years less than that of the general population.[8] This is the result of increased physical health problems and a higher suicide rate (about 5%).[9][20] In 2015, an estimated 17,000 people worldwide died from behavior related to, or caused by, schizophrenia.[10]

Video summary (script)

Signs and symptoms

My Eyes at the Moment of the Apparitions by German artist August Natterer, who had schizophrenia

People with schizophrenia may experience hallucinations (most reported are hearing voices), delusions (often bizarre or persecutory in nature), and disorganized thinking and speech. The last may range from loss of train of thought, to sentences only loosely connected in meaning, to speech that is not understandable known as word salad. Social withdrawal, sloppiness of dress and hygiene, and loss of motivation and judgment are all common in schizophrenia.[21]

Distortions of self-experience such as feeling as if one's thoughts or feelings are not really one's own to believing thoughts are being inserted into one's mind, sometimes termed passivity phenomena, are also common.[22] There is often an observable pattern of emotional difficulty, for example lack of responsiveness.[23] Impairment in social cognition is associated with schizophrenia,[24] as are symptoms of paranoia. Social isolation commonly occurs.[25] Difficulties in working and long-term memory, attention, executive functioning, and speed of processing also commonly occur.[9] In one uncommon subtype, the person may be largely mute, remain motionless in bizarre postures, or exhibit purposeless agitation, all signs of catatonia.[26] People with schizophrenia often find facial emotion perception to be difficult.[27] It is unclear if the phenomenon called "thought blocking", where a talking person suddenly becomes silent for a few seconds to minutes, occurs in schizophrenia.[28][29]

About 30 to 50 percent of people with schizophrenia fail to accept that they have an illness or comply with their recommended treatment.[30] Treatment may have some effect on insight.[31]

People with schizophrenia may have a high rate of irritable bowel syndrome, but they often do not mention it unless specifically asked.[32] Psychogenic polydipsia, or excessive fluid intake in the absence of physiological reasons to drink, is relatively common in people with schizophrenia.[33]

Symptom organization

Schizophrenia is often described in terms of positive and negative (or deficit) symptoms.[34] Positive symptoms are those that most people do not normally experience, but are present in people with schizophrenia. They can include delusions, disordered thoughts and speech, and tactile, auditory, visual, olfactory and gustatory hallucinations, typically regarded as manifestations of psychosis.[35] Hallucinations are also typically related to the content of the delusional theme.[36] Positive symptoms generally respond well to medication.[36]

Negative symptoms are deficits of normal emotional responses or of other thought processes, and are less responsive to medication.[21] They commonly include flat expressions or little emotion, poverty of speech, inability to experience pleasure, lack of desire to form relationships, and lack of motivation. Negative symptoms appear to contribute more to poor quality of life, functional ability, and the burden on others than positive symptoms do.[18][37] People with greater negative symptoms often have a history of poor adjustment before the onset of illness, and response to medication is often limited.[21][38]

The validity of the positive and negative construct has been challenged by factor analysis studies observing a three dimension grouping of symptoms. Different terminology is used, but a dimension for hallucinations, a dimension for disorganization, and a dimension for negative symptoms are usually described.[39]

Cognitive dysfunction

Deficits in cognitive abilities are widely recognized as a core feature of schizophrenia.[40][41][42] The extent of the cognitive deficits someone experiences is a predictor of how functional they will be, the quality of occupational performance, and how successful they will be in maintaining treatment.[43] The presence and degree of cognitive dysfunction in people with schizophrenia has been reported to be a better indicator of functionality than the presentation of positive or negative symptoms.[40] The deficits impacting the cognitive function are found in a large number of areas: working memory, long-term memory,[44][45] verbal declarative memory,[46] semantic processing,[47] episodic memory,[43] attention,[18] learning (particularly verbal learning).[44] Deficits in verbal memory are the most pronounced in someone with schizophrenia, and are not accounted for by deficit in attention. Verbal memory impairment has been linked to a decreased ability in those with schizophrenia to semantically encode (process information relating to meaning), which is cited as a cause for another known deficit in long-term memory.[44] When given a list of words, healthy people remember positive words more frequently (known as the Pollyanna principle), but people with schizophrenia tend to remember all words equally regardless of their connotations, suggesting that the experience of anhedonia impairs the semantic encoding of the words.[44] These deficits have been found in people before the onset of the illness to some extent.[40][42][48] First-degree family members of those with schizophrenia and other high-risk people also show a degree of deficit in cognitive abilities, and specifically in working memory.[48] A review of the literature on cognitive deficits in people with schizophrenia shows that the deficits may be present in early adolescence, or as early as childhood.[40] The deficits which a person with schizophrenia presents tend to remain the same over time in most patients, or follow an identifiable course based upon environmental variables.[40][44]

Although the evidence that cognitive deficits remain stable over time is reliable and abundant,[43][44] much of the research in this domain focuses on methods to improve attention and working memory.[44][45] Efforts to improve learning ability in people with schizophrenia using a high- versus low-reward condition and an instruction-absent or instruction-present condition revealed that increasing reward leads to poorer performance while providing instruction leads to improved performance, highlighting that some treatments may exist to increase cognitive performance.[44] Training people with schizophrenia to alter their thinking, attention, and language behaviors by verbalizing tasks, engaging in cognitive rehearsal, giving self-instructions, giving coping statements to the self to handle failure, and providing self-reinforcement for success, significantly improves performance on recall tasks.[44] This type of training, known as self-instructional (SI) training, produced benefits such as lower number of nonsense verbalizations and improved recall when distracted.[44]

Onset

Late adolescence and early adulthood are peak periods for the onset of schizophrenia,[9] critical years in a young adult's social and vocational development.[49] In 40% of men and 23% of women diagnosed with schizophrenia, the condition manifested itself before the age of 19.[50] The most general symptoms of schizophrenia tend to appear between ages 16 and 30.[3][6] The onset of the disorder is usually between ages 18 and 25 for men and between 25 and 35 for women.[51] To minimize the developmental disruption associated with schizophrenia, much work has recently been done to identify and treat the prodromal (pre-onset) phase of the disorder, which has been detected up to 30 months before the onset of symptoms.[49] Those who go on to develop schizophrenia may experience transient or self-limiting psychotic symptoms[52] and the non-specific symptoms of social withdrawal, irritability, dysphoria,[53] and clumsiness before the onset of the disease.[54] Children who go on to develop schizophrenia may also demonstrate decreased intelligence, decreased motor development (reaching milestones such as walking slowly), isolated play preference, social anxiety, and poor school performance.[55][56][57]

Causes

A combination of genetic and environmental factors play a role in the development of schizophrenia.[9][14] People with a family history of schizophrenia who have a transient psychosis have a 20–40% chance of being diagnosed one year later.[58]

Genetic

Estimates of the heritability of schizophrenia are around 80%, which implies that 80% of the individual differences in risk to schizophrenia is associated with genetics.[59][60] These estimates vary because of the difficulty in separating genetic and environmental influences and some have labeled these estimates inaccurate.[61][62] The greatest single risk factor for developing schizophrenia is having a first-degree relative with the disease (risk is 6.5%); more than 40% of monozygotic twins of those with schizophrenia are also affected.[14] If one parent is affected the risk is about 13% and if both are affected the risk is nearly 50%.[59] Results of candidate gene studies of schizophrenia have generally failed to find consistent associations,[63] and the genetic loci identified by genome-wide association studies as associated with schizophrenia explain only a small fraction of the variation in the disease.[64]

Many genes are known to be involved in schizophrenia, each with small effect and unknown transmission and expression.[13][65] The summation of these effect sizes into a polygenic risk score can explain at least 7% of the variability in liability for schizophrenia.[66] Around 5% of cases of schizophrenia are understood to be at least partially attributable to rare copy number variants (CNVs), including 22q11, 1q21 and 16p11.[67] These rare CNVs increase the risk of someone developing the disorder by as much as 20-fold, and are frequently comorbid with autism and intellectual disabilities.[67] There is a genetic relation between the common variants which cause schizophrenia and bipolar disorder, an inverse genetic correlation with intelligence and no genetic correlation with immune disorders.[68]

The question of how schizophrenia could be primarily genetically influenced, given that people with schizophrenia have lower fertility rates, is a paradox. It is expected that genetic variants that increase the risk of schizophrenia would be selected against due to their negative effects on reproductive fitness. A number of potential explanations have been proposed, including that alleles associated with schizophrenia risk confers a fitness advantage in unaffected individuals.[69][70] While some evidence has not supported this idea,[62] others propose that a large number of alleles each contributing a small amount can persist.[71]

Environment

Environmental factors associated with the development of schizophrenia include the living environment, drug use, and prenatal stressors.[9]

Maternal stress has been associated with an increased risk of schizophrenia, possibly in association with reelin.[72] Maternal nutritional deficiencies, such as those observed during a famine, as well as maternal obesity have also been identified as possible risk factors for schizophrenia. Both maternal stress and infection have been demonstrated to alter fetal neurodevelopment through pro-inflammatory proteins such as IL-8 and TNF.[73][74]

Parenting style seems to have no major effect, although people with supportive parents do better than those with critical or hostile parents.[14] Childhood trauma, death of a parent, and being bullied or abused increase the risk of psychosis.[75][76] Living in an urban environment during childhood or as an adult has consistently been found to increase the risk of schizophrenia by a factor of two,[9][14] even after taking into account drug use, ethnic group, and size of social group.[77] Other factors that play an important role include social isolation and immigration related to social adversity, racial discrimination, family dysfunction, unemployment, and poor housing conditions.[14][78]

It has been hypothesized that in some people, development of schizophrenia is related to intestinal tract dysfunction such as seen with non-celiac gluten sensitivity or abnormalities in the intestinal flora.[79] A subgroup of persons with schizophrenia present an immune response to gluten differently from that found in people with celiac, with elevated levels of certain serum biomarkers of gluten sensitivity such as anti-gliadin IgG or anti-gliadin IgA antibodies.[80]

Substance use

About half of those with schizophrenia use drugs or alcohol excessively.[81] Amphetamine, cocaine, and to a lesser extent alcohol, can result in a transient stimulant psychosis or alcohol-related psychosis that presents very similarly to schizophrenia.[14][82] Although it is not generally believed to be a cause of the illness, people with schizophrenia use nicotine at much higher rates than the general population.[83]

Alcohol abuse can occasionally cause the development of a chronic, substance-induced psychotic disorder via a kindling mechanism.[84] Alcohol use is not associated with an earlier onset of psychosis.[85]

Cannabis may be a contributory factor in schizophrenia, potentially causing the disease in those who are already at risk.[12] The increased risk may require the presence of certain genes within an individual.[12] Among those who are at risk of psychosis, it is associated with twice the rate.[86]

Other drugs may be used only as coping mechanisms by people who have schizophrenia, to deal with depression, anxiety, boredom, and loneliness.[81][87]

Developmental factors

Factors such as hypoxia and infection, or stress and malnutrition in the mother during fetal development, may result in a slight increase in the risk of schizophrenia later in life.[9] People diagnosed with schizophrenia are more likely to have been born in winter or spring (at least in the northern hemisphere), which may be a result of increased rates of viral exposures in utero.[14] The increased risk is about five to eight percent.[88] Other infections during pregnancy or around the time of birth including Toxoplasma gondi and Chlamydia, and some pathogens seropositivity are linked to an increase in risk.[89] Viral infections of the brain during childhood are also linked to a risk of psychosis during adulthood.[90]

Mechanisms

While the mechanism of schizophrenia is unknown, a number of attempts have been made to explain the link between altered brain function and schizophrenia.[9] One of the most common is the dopamine hypothesis, which attributes psychosis to the mind's faulty interpretation of the misfiring of dopaminergic neurons.[9] Other possible mechanisms include glutaminergic neurotransmission and neurodevelopment. Frameworks have hypothesized links between these biological abnormalities and symptoms.[91]

Abnormal dopamine signalling has been implicated in schizophrenia based on the usefulness of medications that effect the dopamine receptor and the observation that dopamine levels are increased during acute psychosis.[92][93] Abnormalities in dopamine signalling have been hypothesized to underlie delusions.[94][95][96] A decrease in D1 receptors in the prefrontal cortex may also be responsible for deficits in working memory.[97][98][99][100]

Reduced NMDA receptor signalling is suggested by multiple lines of evidence. Studies demonstrate reduced NMDA receptor expression and NMDA receptor blockers mimic both schizophrenia symptoms and the physiological abnormalities associated with schizophrenia.[101][102][103] Post-mortem studies consistently find that a subset of these neurons fail to express GAD67,[104] in addition to abnormalities in morphology. The subsets of interneurons that are abnormal in schizophrenia are responsible for the synchronizing of neural ensembles that is necessary during working memory tasks, a process that is electrophysiologically reflected in gamma frequency (30–80 Hz) oscillations. Both working memory tasks and gamma oscillations are impaired in schizophrenia, which may reflect abnormal interneuron functionality.[104][105][106][107]

Evidence suggest that schizophrenia has a neurodevelopmental component. Before the onset of schizophrenia there is often impairments in cognition, social functioning, and motor skills.[108] Furthermore, problems before birth such as maternal infection,[109][110] maternal malnutrition and complications during pregnancy all increase risk for schizophrenia.[73] Schizophrenia usually emerges 18-25, an age period that overlaps with certain stages of neurodevelopment that are implicated in schizophrenia.[111]

Deficits in executive functions, such as planning, inhibition, and working memory, are pervasive in schizophrenia. Although these functions are dissociable, their dysfunction in schizophrenia may reflect an underlying deficit in the ability to represent goal related information in working memory, and to utilize this to direct cognition and behavior.[112][113] These impairments have been linked to a number of neuroimaging and neuropathological abnormalities. For example, functional neuroimaging studies report evidence of reduced neural processing efficiency, whereby the dorsolateral prefrontal cortex is activated to a greater degree to achieve a certain level of performance relative to controls on working memory tasks. These abnormalities may be linked to the consistent post-mortem finding of reduced neuropil, evidenced by increased pyramidal cell density and reduced dendritic spine density. These cellular and functional abnormalities may also be reflected in structural neuroimaging studies that find reduced grey matter volume in association with deficits in working memory tasks.[114]

Positive and negative symptoms have been linked to reduced cortical thickness in the superior temporal lobe,[115] and orbitofrontal cortex, respectively.[116] Anhedonia, traditionally defined as a reduced capacity to experience pleasure, is frequently reported in schizophrenia. However, a large body of evidence suggests that hedonic responses are intact in schizophrenia,[117] and that what is reported to be anhedonia is a reflection of dysfunction in other processes related to reward.[118] Overall, a failure of reward prediction is thought to lead to impairment in the generation of cognition and behavior required to obtain rewards, despite normal hedonic responses.[119]

Bayesian models of brain functioning have been utilized to link abnormalities in cellular functioning to symptoms.[120][121] Both hallucinations and delusions have been suggested to reflect improper encoding of prior expectations, thereby causing expectation to excessively influence sensory perception and the formation of beliefs. In canonical models of circuits that mediate predictive coding, hypoactive NMDA receptor activation, similar to that seen in schizophrenia, could theoretically result in classic symptoms of schizophrenia such as delusions and hallucinations.[122][123]

Diagnosis

Schizophrenia is diagnosed based on criteria in either the American Psychiatric Association's (APA) fifth edition of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM 5) or the World Health Organization's International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems (ICD-10). These criteria use the self-reported experiences of the person and reported abnormalities in behavior, followed by a clinical assessment by a mental health professional. Symptoms associated with schizophrenia occur along a continuum in the population and must reach a certain severity and level of impairment before a diagnosis is made.[14] As of 2013, there is no objective test.[6]

Criteria

In 2013, the American Psychiatric Association released the fifth edition of the DSM (DSM-5). To be diagnosed with schizophrenia, two diagnostic criteria have to be met over much of the time of a period of at least one month, with a significant impact on social or occupational functioning for at least six months. The person had to be suffering from delusions, hallucinations, or disorganized speech. A second symptom could be negative symptoms, or severely disorganized or catatonic behaviour.[124] The definition of schizophrenia remained essentially the same as that specified by the 2000 version of DSM (DSM-IV-TR), but DSM-5 makes a number of changes.

  • Subtype classifications – such as catatonic and paranoid schizophrenia  – are removed. These were retained in previous revisions largely for reasons of tradition, but had subsequently proved to be of little worth.[125]
  • Catatonia is no longer so strongly associated with schizophrenia.[126]
  • In describing a person's schizophrenia, it is recommended that a better distinction be made between the current state of the condition and its historical progress, to achieve a clearer overall characterization.[125]
  • Special treatment of Schneider's first-rank symptoms is no longer recommended.[125]
  • Schizoaffective disorder is better defined to demarcate it more cleanly from schizophrenia.[125]
  • An assessment covering eight domains of psychopathology – such as whether hallucination or mania is experienced – is recommended to help clinical decision-making.[127]

The ICD-10 criteria are typically used in European countries; the DSM criteria are used in the United States and some other countries, and are prevailing in research studies. The ICD-10 criteria put more emphasis on Schneiderian first-rank symptoms. In practice, agreement between the two systems is high.[128] The current proposal for the ICD-11 criteria for schizophrenia recommends adding self-disorder as a symptom.[22]

If signs of disturbance are present for more than a month but less than six months, the diagnosis of schizophreniform disorder is applied. Psychotic symptoms lasting less than a month may be diagnosed as brief psychotic disorder, and various conditions may be classed as psychotic disorder not otherwise specified; schizoaffective disorder is diagnosed if symptoms of mood disorder are substantially present alongside psychotic symptoms. If the psychotic symptoms are the direct physiological result of a general medical condition or a substance, then the diagnosis is one of a psychosis secondary to that condition.[124] Schizophrenia is not diagnosed if symptoms of pervasive developmental disorder are present unless prominent delusions or hallucinations are also present.[124]

Subtypes

With the publication of DSM-5, the APA removed all sub-classifications of schizophrenia.[129] The five sub-classifications included in DSM-IV-TR were:[130][131]

  • Paranoid type: Delusions or auditory hallucinations are present, but thought disorder, disorganized behavior, or affective flattening are not. Delusions are persecutory and/or grandiose, but in addition to these, other themes such as jealousy, religiosity, or somatization may also be present. (DSM code 295.3/ICD code F20.0)
  • Disorganized type: Named hebephrenic schizophrenia in the ICD. Where thought disorder and flat affect are present together. (DSM code 295.1/ICD code F20.1)
  • Catatonic type: The subject may be almost immobile or exhibit agitated, purposeless movement. Symptoms can include catatonic stupor and waxy flexibility. (DSM code 295.2/ICD code F20.2)
  • Undifferentiated type: Psychotic symptoms are present but the criteria for paranoid, disorganized, or catatonic types have not been met. (DSM code 295.9/ICD code F20.3)
  • Residual type: Where positive symptoms are present at a low intensity only. (DSM code 295.6/ICD code F20.5)

The ICD-10 defines additional subtypes:[130]

  • Post-schizophrenic depression: A depressive episode arising in the aftermath of a schizophrenic illness where some low-level schizophrenic symptoms may still be present. (ICD code F20.4)
  • Simple schizophrenia: Insidious and progressive development of prominent negative symptoms with no history of psychotic episodes. (ICD code F20.6)
  • Other schizophrenia include cenesthopathic schizophrenia and schizophreniform disorder NOS (ICD code F20.8).[132]

Differential diagnosis

Psychotic symptoms may be present in several other mental disorders, including bipolar disorder,[133] borderline personality disorder,[134] drug intoxication, and drug-induced psychosis. Delusions ("non-bizarre") are also present in delusional disorder, and social withdrawal in social anxiety disorder, avoidant personality disorder and schizotypal personality disorder. Schizotypal personality disorder has symptoms that are similar but less severe than those of schizophrenia.[6] Schizophrenia occurs along with obsessive-compulsive disorder (OCD) considerably more often than could be explained by chance, although it can be difficult to distinguish obsessions that occur in OCD from the delusions of schizophrenia.[135] A few people withdrawing from benzodiazepines experience a severe withdrawal syndrome which may last a long time. It can resemble schizophrenia and be misdiagnosed as such.[136]

A more general medical and neurological examination may be needed to rule out medical illnesses which may rarely produce psychotic schizophrenia-like symptoms, such as metabolic disturbance, systemic infection, syphilis, AIDS dementia complex, epilepsy, limbic encephalitis, and brain lesions. Stroke, multiple sclerosis, hyperthyroidism, hypothyroidism, and dementias such as Alzheimer's disease, Huntington's disease, frontotemporal dementia, and the Lewy body dementias may also be associated with schizophrenia-like psychotic symptoms.[137] It may be necessary to rule out a delirium, which can be distinguished by visual hallucinations, acute onset and fluctuating level of consciousness, and indicates an underlying medical illness. Investigations are not generally repeated for relapse unless there is a specific medical indication or possible adverse effects from antipsychotic medication. In children hallucinations must be separated from typical childhood fantasies.[6]

Prevention

Prevention of schizophrenia is difficult as there are no reliable markers for the later development of the disorder.[138] There is tentative evidence for the effectiveness of early interventions to prevent schizophrenia.[139] There is some evidence that early intervention in those with a psychotic episode may improve short-term outcomes, but there is little benefit from these measures after five years.[9] Attempting to prevent schizophrenia in the prodrome phase is of uncertain benefit and therefore as of 2009 is not recommended.[140] Cognitive behavioral therapy may reduce the risk of psychosis in those at high risk after a year[141] and is recommended in this group, by the National Institute for Health and Care Excellence (NICE).[142] Another preventative measure is to avoid drugs that have been associated with development of the disorder, including cannabis, cocaine, and amphetamines.[14]

Management

The primary treatment of schizophrenia is antipsychotic medications, often in combination with psychological and social supports.[9] Hospitalization may occur for severe episodes either voluntarily or (if mental health legislation allows it) involuntarily. Long-term hospitalization is uncommon since deinstitutionalization beginning in the 1950s, although it still occurs.[16] Community support services including drop-in centers, visits by members of a community mental health team, supported employment[143] and support groups are common. Some evidence indicates that regular exercise has a positive effect on the physical and mental health of those with schizophrenia.[144] As of 2015 it is unclear if transcranial magnetic stimulation (TMS) is useful for schizophrenia.[145]

Medication

Risperidone (trade name Risperdal) is a common atypical antipsychotic medication.

The first-line psychiatric treatment for schizophrenia is antipsychotic medication,[146] which can reduce the positive symptoms of psychosis in about 7 to 14 days. Antipsychotics fail to significantly improve the negative symptoms and cognitive dysfunction.[38][147] In those on antipsychotics, continued use decreases the risk of relapse.[148][149] There is little evidence regarding effects from their use beyond two or three years.[149] Use of anti-psychotics can lead to dopamine hypersensitivity increasing the risk of symptoms if antipsychotics are stopped.[150]

The choice of which antipsychotic to use is based on benefits, risks, and costs.[9] It is debatable whether, as a class, typical or atypical antipsychotics are better.[15][151] Amisulpride, olanzapine, risperidone, and clozapine may be more effective but are associated with greater side effects.[152] Typical antipsychotics have equal drop-out and symptom relapse rates to atypicals when used at low to moderate dosages.[153] There is a good response in 40–50%, a partial response in 30–40%, and treatment resistance (failure of symptoms to respond satisfactorily after six weeks to two or three different antipsychotics) in 20% of people.[38] Clozapine is an effective treatment for those who respond poorly to other drugs ("treatment-resistant" or "refractory" schizophrenia),[154] but it has the potentially serious side effect of agranulocytosis (lowered white blood cell count) in less than 4% of people.[9][14][155]

Most people on antipsychotics have side effects. People on typical antipsychotics tend to have a higher rate of extrapyramidal side effects; some atypicals are associated with considerable weight gain, diabetes and risk of metabolic syndrome. This is most pronounced with olanzapine; risperidone and quetiapine are also associated with weight gain.[152] Risperidone has a similar rate of extrapyramidal symptoms to haloperidol.[152] It remains unclear whether the newer antipsychotics reduce the chances of developing neuroleptic malignant syndrome or tardive dyskinesia, a rare but serious neurological disorder.[156]

For people who are unwilling or unable to take medication regularly, long-acting depot preparations of antipsychotics may be used to achieve control.[157] They reduce the risk of relapse to a greater degree than oral medications.[148] When used in combination with psychosocial interventions, they may improve long-term adherence to treatment.[157] The American Psychiatric Association suggests considering stopping antipsychotics in some people if there are no symptoms for more than a year.[149]

Psychosocial

A number of psychosocial interventions may be useful in the treatment of schizophrenia including: family therapy,[158] assertive community treatment, supported employment, cognitive remediation,[159] skills training, token economic interventions, and psychosocial interventions for substance use and weight management.[160] Family therapy or education, which addresses the whole family of a patient, may reduce relapses and hospitalizations.[158] Evidence for the effectiveness of cognitive-behavioral therapy (CBT) in either reducing symptoms or preventing relapse is minimal.[161][162] Evidence for metacognitive training is mixed with some reviews finding benefit and another not.[163][164][165] Art or drama therapy have not been well-researched.[166][167] Peer support, in which people with experiential knowledge of mental illness provide help to each other, is of unclear benefit in schizophrenia.[168]

Prognosis

Disability-adjusted life years lost due to schizophrenia per 100,000 inhabitants in 2004.

Schizophrenia has great human and economic costs.[9] It results in a decreased life expectancy by 10–25 years.[8] This is primarily because of its association with obesity, poor diet, sedentary lifestyles, and smoking, with an increased rate of suicide playing a lesser role.[9][8][169] Antipsychotic medications may also increase the risk.[8] These differences in life expectancy increased between the 1970s and 1990s.[170]

Schizophrenia is a major cause of disability, with active psychosis ranked as the third-most-disabling condition after quadriplegia and dementia and ahead of paraplegia and blindness.[171] Approximately three-fourths of people with schizophrenia have ongoing disability with relapses[38] and 16.7 million people globally are deemed to have moderate or severe disability from the condition.[172] Some people do recover completely and others function well in society.[173] Most people with schizophrenia live independently with community support.[9] About 85% are unemployed.[5] Some evidence suggests that paranoid schizophrenia may have a better prospect than other types of schizophrenia for independent living and occupational functioning.[174] In people with a first episode of psychosis a good long-term outcome occurs in 42%, an intermediate outcome in 35% and a poor outcome in 27%.[175] Outcomes for schizophrenia appear better in the developing than the developed world.[176] These conclusions have been questioned.[177][178]

There is a higher than average suicide rate associated with schizophrenia. This has been cited at 10%, but a more recent analysis revises the estimate to 4.9%, most often occurring in the period following onset or first hospital admission.[20][179] Several times more (20 to 40%) attempt suicide at least once.[6][180] There are a variety of risk factors, including male gender, depression, and a high intelligence quotient.[180]

Schizophrenia and smoking have shown a strong association in studies worldwide.[181][182] Use of cigarettes is especially high in those diagnosed with schizophrenia, with estimates ranging from 80 to 90% being regular smokers, as compared to 20% of the general population.[182] Those who smoke tend to smoke heavily, and additionally smoke cigarettes with high nicotine content.[183] Some propose that this is in an effort to improve symptoms.[184] Among people with schizophrenia use of cannabis is also common.[81]

Epidemiology

Deaths per million persons due to schizophrenia in 2012.
  0–0
  1–1
  2–2
  3–3
  4–6
  7–20

Schizophrenia affects around 0.3–0.7% of people at some point in their life,[9] or 24 million people worldwide as of 2011.[185] It occurs 1.4 times more frequently in males than females and typically appears earlier in men[14]—the peak ages of onset are 25 years for males and 27 years for females.[186] Onset in childhood is much rarer,[187] as is onset in middle or old age.[188]

Despite the prior belief that schizophrenia occurs at similar rates worldwide, its frequency varies across the world,[6][189] within countries,[190] and at the local and neighborhood level.[191] This variation has been estimated to be fivefold.[5] It causes approximately one percent of worldwide disability adjusted life years[14] and resulted in 20,000 deaths in 2010.[192] The rate of schizophrenia varies up to threefold depending on how it is defined.[9]

In 2000, the World Health Organization found the percentage of people affected and the number of new cases that develop each year is roughly similar around the world, with age-standardized prevalence per 100,000 ranging from 343 in Africa to 544 in Japan and Oceania for men, and from 378 in Africa to 527 in Southeastern Europe for women.[193] About 1.1% of adults have schizophrenia in the United States.[194]

History

The term "schizophrenia" was coined by Eugen Bleuler.

In the early 20th century, the psychiatrist Kurt Schneider listed the forms of psychotic symptoms that he thought distinguished schizophrenia from other psychotic disorders. These are called first-rank symptoms or Schneider's first-rank symptoms. They include delusions of being controlled by an external force, the belief that thoughts are being inserted into or withdrawn from one's conscious mind, the belief that one's thoughts are being broadcast to other people, and hearing hallucinatory voices that comment on one's thoughts or actions or that have a conversation with other hallucinated voices.[195] Although they have significantly contributed to the current diagnostic criteria, the specificity of first-rank symptoms has been questioned. A review of the diagnostic studies conducted between 1970 and 2005 found that they allow neither a reconfirmation nor a rejection of Schneider's claims, and suggested that first-rank symptoms should be de-emphasized in future revisions of diagnostic systems.[196] The absence of first-rank symptoms should raise suspicion of a medical disorder.[22]

The history of schizophrenia is complex and does not lend itself easily to a linear narrative.[197] Accounts of a schizophrenia-like syndrome are thought to be rare in historical records before the 19th century, although reports of irrational, unintelligible, or uncontrolled behavior were common. A detailed case report in 1797 concerning James Tilly Matthews, and accounts by Philippe Pinel published in 1809, are often regarded as the earliest cases of the illness in the medical and psychiatric literature.[198] The Latinized term dementia praecox was first used by German alienist Heinrich Schule in 1886 and then in 1891 by Arnold Pick in a case report of a psychotic disorder (hebephrenia). In 1893 Emil Kraepelin borrowed the term from Schule and Pick and in 1899 introduced a broad new distinction in the classification of mental disorders between dementia praecox and mood disorder (termed manic depression and including both unipolar and bipolar depression).[199] Kraepelin believed that dementia praecox was probably caused by a long-term, smouldering systemic or "whole body" disease process that affected many organs and peripheral nerves in the body but which affected the brain after puberty in a final decisive cascade.[200] His use of the term "praecox" distinguished it from other forms of dementia such as Alzheimer's disease which typically occur later in life.[201] It is sometimes argued that the use of the term démence précoce in 1852 by the French physician Bénédict Morel constitutes the medical discovery of schizophrenia. This account ignores the fact that there is little to connect Morel's descriptive use of the term and the independent development of the dementia praecox disease concept at the end of the nineteenth century.[202]

A molecule of chlorpromazine (trade name Thorazine), which revolutionized treatment of schizophrenia in the 1950s

The word schizophrenia—which translates roughly as "splitting of the mind" and comes from the Greek roots schizein (σχίζειν, "to split") and phrēn, phren- (φρήν, φρεν-, "mind")[203]—was coined by Eugen Bleuler in 1908 and was intended to describe the separation of function between personality, thinking, memory, and perception. American and British interpretations of Bleuler led to the claim that he described its main symptoms as four A's: flattened affect, autism, impaired association of ideas, and ambivalence.[204][205] Bleuler realized that the illness was not a dementia, as some of his patients improved rather than deteriorated, and thus proposed the term schizophrenia instead. Treatment was revolutionized in the mid-1950s with the development and introduction of chlorpromazine.[206]

In the early 1970s, the diagnostic criteria for schizophrenia were the subject of a number of controversies which eventually led to the operational criteria used today. It became clear after the 1971 US–UK Diagnostic Study that schizophrenia was diagnosed to a far greater extent in America than in Europe.[207] This was partly due to looser diagnostic criteria in the US, which used the DSM-II manual, contrasting with Europe and its ICD-9. David Rosenhan's 1972 study, published in the journal Science under the title "On being sane in insane places", concluded that the diagnosis of schizophrenia in the US was often subjective and unreliable.[208] These were some of the factors leading to the revision not only of the diagnosis of schizophrenia, but the revision of the whole DSM manual, resulting in the publication of the DSM-III in 1980.[209]

The term schizophrenia is commonly misunderstood to mean that affected persons have a "split personality". Although some people diagnosed with schizophrenia may hear voices and may experience the voices as distinct personalities, schizophrenia does not involve a person changing among distinct, multiple personalities; the confusion arises in part due to the literal interpretation of Bleuler's term "schizophrenia" (Bleuler originally associated schizophrenia with dissociation, and included split personality in his category of schizophrenia).[210][211] Dissociative identity disorder (having a "split personality") was also often misdiagnosed as schizophrenia based on the loose criteria in the DSM-II.[211][212] The first known misuse of the term to mean "split personality" was in an article by the poet T. S. Eliot in 1933.[213] Other scholars have traced earlier roots.[214] Rather, the term means a "splitting of mental functions", reflecting the presentation of the illness.[215]

Society and culture

John Nash, an American mathematician and joint recipient of the 1994 Nobel Prize for Economics, who had schizophrenia. His life was the subject of the 2001 Academy Award-winning film A Beautiful Mind.

In 2002, the term for schizophrenia in Japan was changed from seishin-bunretsu-byō (精神分裂病, lit. "mind-split disease") to tōgō-shitchō-shō (統合失調症, lit. "integration disorder") to reduce stigma.[216] The new name was inspired by the biopsychosocial model; it increased the percentage of people who were informed of the diagnosis from 37 to 70% over three years.[217] A similar change was made in South Korea in 2012.[218] A professor of psychiatry, Jim van Os, has proposed changing the English term to "psychosis spectrum syndrome".[219]

In the United States, the cost of schizophrenia—including direct costs (outpatient, inpatient, drugs, and long-term care) and non-health care costs (law enforcement, reduced workplace productivity, and unemployment)—was estimated to be $62.7 billion in 2002.[220] The book and film A Beautiful Mind chronicles the life of John Forbes Nash, a mathematician who won the Nobel Prize for Economics and was diagnosed with schizophrenia.

Violence

People with severe mental illness, including schizophrenia, are at a significantly greater risk of being victims of both violent and non-violent crime.[221] Schizophrenia has been associated with a higher rate of violent acts, but most appear to be related to associated substance abuse.[222] Rates of homicide linked to psychosis are similar to those linked to substance misuse, and parallel the overall rate in a region.[223] What role schizophrenia has on violence independent of drug misuse is controversial, but certain aspects of individual histories or mental states may be factors.[224] About 11% of people in prison for homicide have schizophrenia and 21% have mood disorders.[225] Another study found about 8-10% of people with schizophrenia had committed a violent act in the past year compared to 2% of the general population.[225]

Media coverage relating to violent acts by people with schizophrenia reinforces public perception of an association between schizophrenia and violence.[222] In a large, representative sample from a 1999 study, 12.8% of Americans believed that those with schizophrenia were "very likely" to do something violent against others, and 48.1% said that they were "somewhat likely" to. Over 74% said that people with schizophrenia were either "not very able" or "not able at all" to make decisions concerning their treatment, and 70.2% said the same of money-management decisions.[226] The perception of people with psychosis as violent has more than doubled in prevalence since the 1950s, according to one meta-analysis.[227]

Research directions

Schizophrenia is not believed to occur in non-human species[228] but it may be possible to develop a pharmacologically induced nonhuman primate model of schizophrenia.[229]

Research has found a tentative benefit in using minocycline to treat schizophrenia.[230] Nidotherapy or efforts to change the environment of people with schizophrenia to improve their ability to function, is also being studied but there is not enough evidence yet to make conclusions about its effectiveness.[231] Negative symptoms have proven a challenge to treat, as they are generally not made better by medication. Various agents have been explored for possible benefits in this area.[232] There have been trials on drugs with anti-inflammatory activity, based on the premise that inflammation might play a role in the pathology of schizophrenia.[233]

References

  1. ^ Jones D (2003) [1917]. Roach P, Hartmann J, Setter J (eds.). English Pronouncing Dictionary. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-3-12-539683-8.
  2. ^ a b c d e f "Schizophrenia Fact sheet N°397". WHO. September 2015. Archived from the original on 18 October 2016. Retrieved 3 February 2016.
  3. ^ a b c d e f "Schizophrenia". National Institute of Mental Health. January 2016. Archived from the original on 25 November 2016. Retrieved 3 February 2016.
  4. ^ a b "Medicinal treatment of psychosis/schizophrenia". www.sbu.se. Swedish Agency for Health Technology Assessment and Assessment of Social Services (SBU). 21 November 2012. Archived from the original on 29 June 2017. Retrieved 26 June 2017.
  5. ^ a b c d e f g h i j Owen MJ, Sawa A, Mortensen PB (July 2016). "Schizophrenia". Lancet. 388 (10039): 86–97. doi:10.1016/S0140-6736(15)01121-6. PMC 4940219. PMID 26777917.
  6. ^ a b c d e f g h i j k l m American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed.). Arlington: American Psychiatric Publishing. pp. 101–05. ISBN 978-0-89042-555-8.
  7. ^ Ferri FF (2010). Ferri's differential diagnosis : a practical guide to the differential diagnosis of symptoms, signs, and clinical disorders (2nd ed.). Philadelphia, PA: Elsevier/Mosby. p. Chapter S. ISBN 978-0-323-07699-9.
  8. ^ a b c d e Laursen TM, Munk-Olsen T, Vestergaard M (March 2012). "Life expectancy and cardiovascular mortality in persons with schizophrenia". Current Opinion in Psychiatry. 25 (2): 83–8. doi:10.1097/YCO.0b013e32835035ca. PMID 22249081.
  9. ^ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t van Os J, Kapur S (August 2009). "Schizophrenia" (PDF). Lancet. 374 (9690): 635–45. doi:10.1016/S0140-6736(09)60995-8. PMID 19700006. Archived from the original (PDF) on 23 June 2013. Retrieved 23 December 2011.
  10. ^ a b GBD 2015 Mortality and Causes of Death Collaborators (October 2016). "Global, regional, and national life expectancy, all-cause mortality, and cause-specific mortality for 249 causes of death, 1980-2015: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2015". Lancet. 388 (10053): 1459–1544. doi:10.1016/s0140-6736(16)31012-1. PMC 5388903. PMID 27733281.
  11. ^ Buckley PF, Miller BJ, Lehrer DS, Castle DJ (March 2009). "Psychiatric comorbidities and schizophrenia". Schizophrenia Bulletin. 35 (2): 383–402. doi:10.1093/schbul/sbn135. PMC 2659306. PMID 19011234.
  12. ^ a b c Parakh P, Basu D (August 2013). "Cannabis and psychosis: have we found the missing links?". Asian Journal of Psychiatry (Review). 6 (4): 281–7. doi:10.1016/j.ajp.2013.03.012. PMID 23810133. Cannabis acts as a component cause of psychosis, that is, it increases the risk of psychosis in people with certain genetic or environmental vulnerabilities, though by itself, it is neither a sufficient nor a necessary cause of psychosis.
  13. ^ a b Kavanagh DH, Tansey KE, O'Donovan MC, Owen MJ (February 2015). "Schizophrenia genetics: emerging themes for a complex disorder". Molecular Psychiatry. 20 (1): 72–6. doi:10.1038/mp.2014.148. PMID 25385368.
  14. ^ a b c d e f g h i j k l m Picchioni MM, Murray RM (July 2007). "Schizophrenia". BMJ. 335 (7610): 91–5. doi:10.1136/bmj.39227.616447.BE. PMC 1914490. PMID 17626963.
  15. ^ a b Kane JM, Correll CU (2010). "Pharmacologic treatment of schizophrenia". Dialogues in Clinical Neuroscience. 12 (3): 345–57. PMC 3085113. PMID 20954430.
  16. ^ a b Becker T, Kilian R (2006). "Psychiatric services for people with severe mental illness across western Europe: what can be generalized from current knowledge about differences in provision, costs and outcomes of mental health care?". Acta Psychiatrica Scandinavica. Supplementum. 113 (429): 9–16. doi:10.1111/j.1600-0447.2005.00711.x. PMID 16445476.
  17. ^ Global Burden of Disease Study 2013 Collaborators (August 2015). "Global, regional, and national incidence, prevalence, and years lived with disability for 301 acute and chronic diseases and injuries in 188 countries, 1990-2013: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2013". Lancet. 386 (9995): 743–800. doi:10.1016/S0140-6736(15)60692-4. PMC 4561509. PMID 26063472.
  18. ^ a b c Lawrence RE, First MB, Lieberman JA (2015). "Chapter 48: Schizophrenia and Other Psychoses". In Tasman A, Kay J, Lieberman JA, First MB, Riba MB (eds.). Psychiatry (fourth ed.). John Wiley & Sons, Ltd. pp. 798, 816, 819. doi:10.1002/9781118753378.ch48. ISBN 978-1-118-84547-9.
  19. ^ Foster A, Gable J, Buckley J (September 2012). "Homelessness in schizophrenia". The Psychiatric Clinics of North America. 35 (3): 717–34. doi:10.1016/j.psc.2012.06.010. PMID 22929875.
  20. ^ a b Hor K, Taylor M (November 2010). "Suicide and schizophrenia: a systematic review of rates and risk factors". Journal of Psychopharmacology. 24 (4 Suppl): 81–90. doi:10.1177/1359786810385490. PMC 2951591. PMID 20923923.
  21. ^ a b c Carson VB (2000). Mental Health Nursing: The Nurse-patient Journey. W.B. Saunders. p. 638. ISBN 978-0-7216-8053-8. Archived from the original on 13 May 2016.
  22. ^ a b c Heinz A, Voss M, Lawrie SM, Mishara A, Bauer M, Gallinat J, et al. (September 2016). "Shall we really say goodbye to first rank symptoms?". European Psychiatry. 37: 8–13. doi:10.1016/j.eurpsy.2016.04.010. PMID 27429167.
  23. ^ Hirsch SR, Weinberger DR (2003). Schizophrenia. Wiley-Blackwell. p. 21. ISBN 978-0-632-06388-8. Archived from the original on 20 March 2015.
  24. ^ Brunet-Gouet E, Decety J (December 2006). "Social brain dysfunctions in schizophrenia: a review of neuroimaging studies". Psychiatry Research. 148 (2–3): 75–92. doi:10.1016/j.pscychresns.2006.05.001. PMID 17088049.
  25. ^ Hirsch SR, Weinberger DR (2003). Schizophrenia. Wiley-Blackwell. p. 481. ISBN 978-0-632-06388-8.
  26. ^ Ungvari GS, Caroff SN, Gerevich J (March 2010). "The catatonia conundrum: evidence of psychomotor phenomena as a symptom dimension in psychotic disorders". Schizophrenia Bulletin. 36 (2): 231–8. doi:10.1093/schbul/sbp105. PMC 2833122. PMID 19776208.
  27. ^ Kohler CG, Walker JB, Martin EA, Healey KM, Moberg PJ (September 2010). "Facial emotion perception in schizophrenia: a meta-analytic review". Schizophrenia Bulletin. 36 (5): 1009–19. doi:10.1093/schbul/sbn192. PMC 2930336. PMID 19329561. Archived from the original on 25 July 2015.
  28. ^ Current diagnosis & treatment psychiatry (2nd ed.). New York: McGraw-Hill Medical. 2008. p. 48. ISBN 978-0-07-142292-5.
  29. ^ Oyebode F (2014). Sims' Symptoms in the Mind E-Book: Textbook of Descriptive Psychopathology. Elsevier Health Sciences. p. 152. ISBN 978-0-7020-5555-3.
  30. ^ Baier M (August 2010). "Insight in schizophrenia: a review". Current Psychiatry Reports. 12 (4): 356–61. doi:10.1007/s11920-010-0125-7. PMID 20526897.
  31. ^ Pijnenborg GH, van Donkersgoed RJ, David AS, Aleman A (March 2013). "Changes in insight during treatment for psychotic disorders: a meta-analysis". Schizophrenia Research. 144 (1–3): 109–17. doi:10.1016/j.schres.2012.11.018. PMID 23305612.
  32. ^ Fadgyas-Stanculete M, Buga AM, Popa-Wagner A, Dumitrascu DL (2014). "The relationship between irritable bowel syndrome and psychiatric disorders: from molecular changes to clinical manifestations". Journal of Molecular Psychiatry. 2 (1): 4. doi:10.1186/2049-9256-2-4. PMC 4223878. PMID 25408914.
  33. ^ Goroll AH, Mulley AG (2011). Primary Care Medicine: Office Evaluation and Management of The Adult Patient: Sixth Edition. Lippincott Williams & Wilkins. p. Chapter 101. ISBN 978-1-4511-2159-9.
  34. ^ Sims A (2002). Symptoms in the mind: an introduction to descriptive psychopathology. Philadelphia: W. B. Saunders. ISBN 978-0-7020-2627-0.
  35. ^ Kneisl C, Trigoboff E (2009). Contemporary Psychiatric-Mental Health Nursing (2nd ed.). London: Pearson Prentice Ltd. p. 371.
  36. ^ a b American Psychiatric Association. Task Force on DSM-IV. (2000). Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-IV-TR. American Psychiatric Pub. p. 299. ISBN 978-0-89042-025-6.
  37. ^ Velligan DI, Alphs LD (1 March 2008). "Negative Symptoms in Schizophrenia: The Importance of Identification and Treatment". Psychiatric Times. 25 (3). Archived from the original on 6 October 2009.
  38. ^ a b c d Smith T, Weston C, Lieberman J (August 2010). "Schizophrenia (maintenance treatment)". American Family Physician. 82 (4): 338–9. PMID 20704164.
  39. ^ Buxbaum J, Sklar P, Nestler E, Charney D (2013). "17". Neurobiology of Mental Illness (4th ed.). Oxford University Press. ISBN 978-0-19-993495-9.
  40. ^ a b c d e Bozikas VP, Andreou C (February 2011). "Longitudinal studies of cognition in first episode psychosis: a systematic review of the literature". The Australian and New Zealand Journal of Psychiatry. 45 (2): 93–108. doi:10.3109/00048674.2010.541418. PMID 21320033. Archived from the original on 30 November 2016.
  41. ^ Dauvermann MR, Whalley HC, Schmidt A, Lee GL, Romaniuk L, Roberts N, Johnstone EC, Lawrie SM, Moorhead TW (1 January 2014). "Computational neuropsychiatry - schizophrenia as a cognitive brain network disorder". Frontiers in Psychiatry. 5: 30. doi:10.3389/fpsyt.2014.00030. PMC 3971172. PMID 24723894.
  42. ^ a b Shah JN, Qureshi SU, Jawaid A, Schulz PE (June 2012). "Is there evidence for late cognitive decline in chronic schizophrenia?". The Psychiatric Quarterly. 83 (2): 127–44. doi:10.1007/s11126-011-9189-8. PMID 21863346.
  43. ^ a b c Goldberg TE, Keefe RS, Goldman RS, Robinson DG, Harvey PD (April 2010). "Circumstances under which practice does not make perfect: a review of the practice effect literature in schizophrenia and its relevance to clinical treatment studies". Neuropsychopharmacology. 35 (5): 1053–62. doi:10.1038/npp.2009.211. PMC 3055399. PMID 20090669.
  44. ^ a b c d e f g h i j Kurtz MM, Moberg PJ, Gur RC, Gur RE (December 2001). "Approaches to cognitive remediation of neuropsychological deficits in schizophrenia: a review and meta-analysis". Neuropsychology Review. 11 (4): 197–210. doi:10.1023/A:1012953108158. PMID 11883669.
  45. ^ a b Tan BL (August 2009). "Profile of cognitive problems in schizophrenia and implications for vocational functioning". Australian Occupational Therapy Journal. 56 (4): 220–8. doi:10.1111/j.1440-1630.2008.00759.x. PMID 20854522.
  46. ^ Cirillo MA, Seidman LJ (June 2003). "Verbal declarative memory dysfunction in schizophrenia: from clinical assessment to genetics and brain mechanisms". Neuropsychology Review. 13 (2): 43–77. doi:10.1023/A:1023870821631. PMID 12887039.
  47. ^ Pomarol-Clotet E, Oh TM, Laws KR, McKenna PJ (February 2008). "Semantic priming in schizophrenia: systematic review and meta-analysis". The British Journal of Psychiatry. 192 (2): 92–7. doi:10.1192/bjp.bp.106.032102. PMID 18245021.
  48. ^ a b Barch DM (1 August 2003). "Cognition in Schizophrenia Does Working Memory Work?". Current Directions in Psychological Science. 12 (4): 146–150. doi:10.1111/1467-8721.01251. ISSN 0963-7214. Archived from the original on 30 November 2016.
  49. ^ a b Addington J, Cadenhead KS, Cannon TD, Cornblatt B, McGlashan TH, Perkins DO, Seidman LJ, Tsuang M, Walker EF, Woods SW, Heinssen R (May 2007). "North American Prodrome Longitudinal Study: a collaborative multisite approach to prodromal schizophrenia research". Schizophrenia Bulletin. 33 (3): 665–72. doi:10.1093/schbul/sbl075. PMC 2526151. PMID 17255119.
  50. ^ Cullen KR, Kumra S, Regan J, et al. (2008). "Atypical Antipsychotics for Treatment of Schizophrenia Spectrum Disorders". Psychiatric Times. 25 (3). Archived from the original on 28 December 2008.
  51. ^ Ochoa S, Usall J, Cobo J, Labad X, Kulkarni J (2012). "Gender differences in schizophrenia and first-episode psychosis: a comprehensive literature review". Schizophrenia Research and Treatment (Review). 2012: 1–9. doi:10.1155/2012/916198. PMC 3420456. PMID 22966451.
  52. ^ Amminger GP, Leicester S, Yung AR, Phillips LJ, Berger GE, Francey SM, Yuen HP, McGorry PD (May 2006). "Early-onset of symptoms predicts conversion to non-affective psychosis in ultra-high risk individuals". Schizophrenia Research. 84 (1): 67–76. doi:10.1016/j.schres.2006.02.018. PMID 16677803.
  53. ^ Parnas J, Jorgensen A (November 1989). "Pre-morbid psychopathology in schizophrenia spectrum". The British Journal of Psychiatry. 155 (5): 623–7. doi:10.1192/s0007125000018109. PMID 2611591.
  54. ^ Coyle J (2006). "Chapter 54: The Neurochemistry of Schizophrenia". In Siegal GJ, et al. (eds.). Basic Neurochemistry: Molecular, Cellular and Medical Aspects (7th ed.). Burlington, MA: Elsevier Academic Press. pp. 876–78. ISBN 978-0-12-088397-4.
  55. ^ Khandaker GM, Barnett JH, White IR, Jones PB (November 2011). "A quantitative meta-analysis of population-based studies of premorbid intelligence and schizophrenia". Schizophrenia Research. 132 (2–3): 220–7. doi:10.1016/j.schres.2011.06.017. PMC 3485562. PMID 21764562.
  56. ^ Welham J, Isohanni M, Jones P, McGrath J (May 2009). "The antecedents of schizophrenia: a review of birth cohort studies". Schizophrenia Bulletin. 35 (3): 603–23. doi:10.1093/schbul/sbn084. PMC 2669575. PMID 18658128.
  57. ^ Dickson H, Laurens KR, Cullen AE, Hodgins S (April 2012). "Meta-analyses of cognitive and motor function in youth aged 16 years and younger who subsequently develop schizophrenia". Psychological Medicine. 42 (4): 743–55. doi:10.1017/s0033291711001693. PMID 21896236. Archived from the original on 2 February 2017.
  58. ^ Drake RJ, Lewis SW (March 2005). "Early detection of schizophrenia". Current Opinion in Psychiatry. 18 (2): 147–50. doi:10.1097/00001504-200503000-00007. PMID 16639167.
  59. ^ a b Combs DR, Mueser KT, Gutierrez MM (2011). "Chapter 8: Schizophrenia: Etiological considerations". In Hersen M, Beidel DC (eds.). Adult psychopathology and diagnosis (6th ed.). John Wiley & Sons. ISBN 978-1-118-13884-7.
  60. ^ van de Leemput, J; Hess, JL; Glatt, SJ; Tsuang, MT (2016). "Genetics of Schizophrenia: Historical Insights and Prevailing Evidence". Advances in Genetics. 96: 99–141. doi:10.1016/bs.adgen.2016.08.001. PMID 27968732.
  61. ^ O'Donovan MC, Williams NM, Owen MJ (October 2003). "Recent advances in the genetics of schizophrenia". Human Molecular Genetics. 12 Spec No 2: R125–33. doi:10.1093/hmg/ddg302. PMID 12952866.
  62. ^ a b Torrey, E. Fuller; Yolken, Robert H. (August 2019). "Schizophrenia as a pseudogenetic disease: A call for more gene-environmental studies". Psychiatry Research. 278: 146–150. doi:10.1016/j.psychres.2019.06.006.
  63. ^ Farrell MS, Werge T, Sklar P, Owen MJ, Ophoff RA, O'Donovan MC, Corvin A, Cichon S, Sullivan PF (May 2015). "Evaluating historical candidate genes for schizophrenia". Molecular Psychiatry. 20 (5): 555–62. doi:10.1038/mp.2015.16. PMC 4414705. PMID 25754081.
  64. ^ Schulz, S. Charles; Green, Michael Foster; Nelson, Katharine J. (2016). Schizophrenia and Psychotic Spectrum Disorders. Oxford University Press. pp. 124–5. ISBN 9780199378067.
  65. ^ Schork AJ, Wang Y, Thompson WK, Dale AM, Andreassen OA (February 2016). "New statistical approaches exploit the polygenic architecture of schizophrenia--implications for the underlying neurobiology". Current Opinion in Neurobiology. 36: 89–98. doi:10.1016/j.conb.2015.10.008. PMC 5380793. PMID 26555806.
  66. ^ Kendler KS (March 2016). "The Schizophrenia Polygenic Risk Score: To What Does It Predispose in Adolescence?". JAMA Psychiatry. 73 (3): 193–4. doi:10.1001/jamapsychiatry.2015.2964. PMID 26817666.
  67. ^ a b Lowther C, Costain G, Baribeau DA, Bassett AS (September 2017). "Genomic Disorders in Psychiatry-What Does the Clinician Need to Know?". Current Psychiatry Reports. 19 (11): 82. doi:10.1007/s11920-017-0831-5. PMID 28929285.
  68. ^ Craddock N, Owen MJ (February 2010). "The Kraepelinian dichotomy - going, going... but still not gone". The British Journal of Psychiatry. 196 (2): 92–5. doi:10.1192/bjp.bp.109.073429. PMC 2815936. PMID 20118450.
  69. ^ Bundy, H.; Stahl, D.; MacCabe, J. H. (February 2011). "A systematic review and meta-analysis of the fertility of patients with schizophrenia and their unaffected relatives: Fertility in schizophrenia". Acta Psychiatrica Scandinavica. 123 (2): 98–106. doi:10.1111/j.1600-0447.2010.01623.x.
  70. ^ van Dongen, Jenny; Boomsma, Dorret I. (March 2013). "The evolutionary paradox and the missing heritability of schizophrenia". American Journal of Medical Genetics Part B: Neuropsychiatric Genetics. 162 (2): 122–136. doi:10.1002/ajmg.b.32135.
  71. ^ Owen, MJ; Sawa, A; Mortensen, PB (2 July 2016). "Schizophrenia". Lancet. 388 (10039): 86–97. doi:10.1016/S0140-6736(15)01121-6. PMC 4940219. PMID 26777917.
  72. ^ Negrón-Oyarzo I, Lara-Vásquez A, Palacios-García I, Fuentealba P, Aboitiz F (March 2016). "Schizophrenia and reelin: a model based on prenatal stress to study epigenetics, brain development and behavior". Biological Research. 49: 16. doi:10.1186/s40659-016-0076-5. PMC 4787713. PMID 26968981.
  73. ^ a b Brown AS (January 2011). "The environment and susceptibility to schizophrenia". Progress in Neurobiology. 93 (1): 23–58. doi:10.1016/j.pneurobio.2010.09.003. PMC 3521525. PMID 20955757.
  74. ^ le Charpentier Y, Hoang C, Mokni M, Finet JF, Biaggi A, Saguin M, Plantier F (2005). "[Histopathology and ultrastructure of opportunistic infections of the digestive tract in acquired immunodeficiency syndrome]". Archives d'Anatomie et de Cytologie Pathologiques. 40 (2–3): 138–49. doi:10.1289/ehp.7572. PMC 1280409. PMID 16140635.
  75. ^ Dvir Y, Denietolis B, Frazier JA (October 2013). "Childhood trauma and psychosis". Child and Adolescent Psychiatric Clinics of North America. 22 (4): 629–41. doi:10.1016/j.chc.2013.04.006. PMID 24012077.
  76. ^ Misiak B, Krefft M, Bielawski T, Moustafa AA, Sąsiadek MM, Frydecka D (April 2017). "Toward a unified theory of childhood trauma and psychosis: A comprehensive review of epidemiological, clinical, neuropsychological and biological findings". Neuroscience and Biobehavioral Reviews. 75: 393–406. doi:10.1016/j.neubiorev.2017.02.015. PMID 28216171.
  77. ^ van Os J (April 2004). "Does the urban environment cause psychosis?". The British Journal of Psychiatry. 184 (4): 287–8. doi:10.1192/bjp.184.4.287. PMID 15056569.
  78. ^ Selten JP, Cantor-Graae E, Kahn RS (March 2007). "Migration and schizophrenia". Current Opinion in Psychiatry. 20 (2): 111–5. doi:10.1097/YCO.0b013e328017f68e. PMID 17278906.
  79. ^ Nemani K, Hosseini Ghomi R, McCormick B, Fan X (January 2015). "Schizophrenia and the gut-brain axis". Progress in Neuro-Psychopharmacology & Biological Psychiatry. 56: 155–60. doi:10.1016/j.pnpbp.2014.08.018. PMID 25240858.
  80. ^ Lachance LR, McKenzie K (February 2014). "Biomarkers of gluten sensitivity in patients with non-affective psychosis: a meta-analysis". Schizophrenia Research (Review). 152 (2–3): 521–7. doi:10.1016/j.schres.2013.12.001. PMID 24368154.
  81. ^ a b c Gregg L, Barrowclough C, Haddock G (May 2007). "Reasons for increased substance use in psychosis". Clinical Psychology Review. 27 (4): 494–510. doi:10.1016/j.cpr.2006.09.004. PMID 17240501.
  82. ^ Larson M (30 March 2006). "Alcohol-Related Psychosis". EMedicine. Archived from the original on 9 November 2008. Retrieved 27 September 2006.
  83. ^ Sagud M, Mihaljević-Peles A, Mück-Seler D, Pivac N, Vuksan-Cusa B, Brataljenović T, Jakovljević M (September 2009). "Smoking and schizophrenia" (PDF). Psychiatria Danubina. 21 (3): 371–5. PMID 19794359. Archived (PDF) from the original on 4 March 2016.
  84. ^ Alcohol-Related Psychosis at eMedicine
  85. ^ Large M, Sharma S, Compton MT, Slade T, Nielssen O (June 2011). "Cannabis use and earlier onset of psychosis: a systematic meta-analysis". Archives of General Psychiatry. 68 (6): 555–61. doi:10.1001/archgenpsychiatry.2011.5. PMID 21300939.
  86. ^ Ortiz-Medina MB, Perea M, Torales J, Ventriglio A, Vitrani G, Aguilar L, Roncero C (November 2018). "Cannabis consumption and psychosis or schizophrenia development". The International Journal of Social Psychiatry. 64 (7): 690–704. doi:10.1177/0020764018801690. PMID 30442059.
  87. ^ Leweke FM, Koethe D (June 2008). "Cannabis and psychiatric disorders: it is not only addiction". Addiction Biology. 13 (2): 264–75. doi:10.1111/j.1369-1600.2008.00106.x. PMID 18482435.
  88. ^ Yolken R (June 2004). "Viruses and schizophrenia: a focus on herpes simplex virus". Herpes. 11 Suppl 2 (Suppl 2): 83A–88A. PMID 15319094.
  89. ^ Arias I, Sorlozano A, Villegas E, de Dios Luna J, McKenney K, Cervilla J, Gutierrez B, Gutierrez J (April 2012). "Infectious agents associated with schizophrenia: a meta-analysis". Schizophrenia Research. 136 (1–3): 128–36. doi:10.1016/j.schres.2011.10.026. PMID 22104141.
  90. ^ Khandaker GM (August 2012). "Childhood infection and adult schizophrenia: a meta-analysis of population-based studies". Schizophr. Res. 139 (1–3): 161–8. doi:10.1016/j.schres.2012.05.023. PMC 3485564. PMID 22704639.
  91. ^ Insel TR (November 2010). "Rethinking schizophrenia". Nature. 468 (7321): 187–93. Bibcode:2010Natur.468..187I. doi:10.1038/nature09552. PMID 21068826.
  92. ^ Fusar-Poli P, Meyer-Lindenberg A (January 2013). "Striatal presynaptic dopamine in schizophrenia, part II: meta-analysis of [(18)F/(11)C]-DOPA PET studies". Schizophrenia Bulletin. 39 (1): 33–42. doi:10.1093/schbul/sbr180. PMC 3523905. PMID 22282454.
  93. ^ Howes OD, Kambeitz J, Kim E, Stahl D, Slifstein M, Abi-Dargham A, Kapur S (August 2012). "The nature of dopamine dysfunction in schizophrenia and what this means for treatment". Archives of General Psychiatry. 69 (8): 776–86. doi:10.1001/archgenpsychiatry.2012.169. PMC 3730746. PMID 22474070.
  94. ^ Broyd A, Balzan RP, Woodward TS, Allen P (June 2017). "Dopamine, cognitive biases and assessment of certainty: A neurocognitive model of delusions". Clinical Psychology Review. 54: 96–106. doi:10.1016/j.cpr.2017.04.006. PMID 28448827.
  95. ^ Howes OD, Murray RM (May 2014). "Schizophrenia: an integrated sociodevelopmental-cognitive model". Lancet. 383 (9929): 1677–1687. doi:10.1016/S0140-6736(13)62036-X. PMC 4127444. PMID 24315522.
  96. ^ Grace AA (August 2016). "Dysregulation of the dopamine system in the pathophysiology of schizophrenia and depression". Nature Reviews. Neuroscience. 17 (8): 524–32. doi:10.1038/nrn.2016.57. PMC 5166560. PMID 27256556.
  97. ^ Goldman-Rakic PS, Castner SA, Svensson TH, Siever LJ, Williams GV (June 2004). "Targeting the dopamine D1 receptor in schizophrenia: insights for cognitive dysfunction". Psychopharmacology. 174 (1): 3–16. doi:10.1007/s00213-004-1793-y. PMID 15118803.
  98. ^ Arnsten AF, Girgis RR, Gray DL, Mailman RB (January 2017). "Novel Dopamine Therapeutics for Cognitive Deficits in Schizophrenia". Biological Psychiatry. 81 (1): 67–77. doi:10.1016/j.biopsych.2015.12.028. PMC 4949134. PMID 26946382.
  99. ^ Abi-Dargham A, Moore H (October 2003). "Prefrontal DA transmission at D1 receptors and the pathology of schizophrenia". The Neuroscientist. 9 (5): 404–16. doi:10.1177/1073858403252674. PMID 14580124.
  100. ^ Maia TV, Frank MJ (January 2017). "An Integrative Perspective on the Role of Dopamine in Schizophrenia". Biological Psychiatry. 81 (1): 52–66. doi:10.1016/j.biopsych.2016.05.021. PMC 5486232. PMID 27452791.
  101. ^ Catts VS, Lai YL, Weickert CS, Weickert TW, Catts SV (April 2016). "A quantitative review of the post-mortem evidence for decreased cortical N-methyl-D-aspartate receptor expression levels in schizophrenia: How can we link molecular abnormalities to mismatch negativity deficits?". Biological Psychology. 116: 57–67. doi:10.1016/j.biopsycho.2015.10.013. PMID 26549579.
  102. ^ Michie PT, Malmierca MS, Harms L, Todd J (April 2016). "The neurobiology of MMN and implications for schizophrenia". Biological Psychology. 116: 90–7. doi:10.1016/j.biopsycho.2016.01.011. PMID 26826620.
  103. ^ Pratt J, Dawson N, Morris BJ, Grent-'t-Jong T, Roux F, Uhlhaas PJ (February 2017). "Thalamo-cortical communication, glutamatergic neurotransmission and neural oscillations: A unique window into the origins of ScZ?" (PDF). Schizophrenia Research. 180: 4–12. doi:10.1016/j.schres.2016.05.013. PMID 27317361.
  104. ^ a b Marín O (January 2012). "Interneuron dysfunction in psychiatric disorders". Nature Reviews. Neuroscience. 13 (2): 107–20. doi:10.1038/nrn3155. PMID 22251963.
  105. ^ Lewis DA, Hashimoto T, Volk DW (April 2005). "Cortical inhibitory neurons and schizophrenia". Nature Reviews. Neuroscience. 6 (4): 312–24. doi:10.1038/nrn1648. PMID 15803162.
  106. ^ Senkowski D, Gallinat J (June 2015). "Dysfunctional prefrontal gamma-band oscillations reflect working memory and other cognitive deficits in schizophrenia". Biological Psychiatry. 77 (12): 1010–9. doi:10.1016/j.biopsych.2015.02.034. PMID 25847179. Several studies that investigated perceptual processes found impaired GBR in ScZ patients over sensory areas, such as the auditory and visual cortex. Moreover, studies examining steady-state auditory-evoked potentials showed deficits in the gen- eration of oscillations in the gamma band.
  107. ^ Reilly TJ, Nottage JF, Studerus E, Rutigliano G, Micheli AI, Fusar-Poli P, McGuire P (July 2018). "Gamma band oscillations in the early phase of psychosis: A systematic review". Neuroscience and Biobehavioral Reviews. 90: 381–399. doi:10.1016/j.neubiorev.2018.04.006. PMID 29656029. Decreased gamma power in response to a task was a relatively consistent finding, with 5 out of 6 studies reported reduced evoked or induced power.
  108. ^ Birnbaum R, Weinberger DR (December 2017). "Genetic insights into the neurodevelopmental origins of schizophrenia". Nature Reviews. Neuroscience. 18 (12): 727–740. doi:10.1038/nrn.2017.125. PMID 29070826.
  109. ^ Khandaker GM, Zimbron J, Lewis G, Jones PB (February 2013). "Prenatal maternal infection, neurodevelopment and adult schizophrenia: a systematic review of population-based studies". Psychological Medicine. 43 (2): 239–57. doi:10.1017/S0033291712000736. PMC 3479084. PMID 22717193.
  110. ^ Brown AS, Derkits EJ (March 2010). "Prenatal infection and schizophrenia: a review of epidemiologic and translational studies". The American Journal of Psychiatry. 167 (3): 261–80. doi:10.1176/appi.ajp.2009.09030361. PMC 3652286. PMID 20123911.
  111. ^ Cannon TD (December 2015). "How Schizophrenia Develops: Cognitive and Brain Mechanisms Underlying Onset of Psychosis". Trends in Cognitive Sciences. 19 (12): 744–756. doi:10.1016/j.tics.2015.09.009. PMC 4673025. PMID 26493362.
  112. ^ Lesh TA, Niendam TA, Minzenberg MJ, Carter CS (January 2011). "Cognitive control deficits in schizophrenia: mechanisms and meaning". Neuropsychopharmacology. 36 (1): 316–38. doi:10.1038/npp.2010.156. PMC 3052853. PMID 20844478.
  113. ^ Barch DM, Ceaser A (January 2012). "Cognition in schizophrenia: core psychological and neural mechanisms". Trends in Cognitive Sciences. 16 (1): 27–34. doi:10.1016/j.tics.2011.11.015. PMC 3860986. PMID 22169777.
  114. ^ Eisenberg DP, Berman KF (January 2010). "Executive function, neural circuitry, and genetic mechanisms in schizophrenia". Neuropsychopharmacology. 35 (1): 258–77. doi:10.1038/npp.2009.111. PMC 2794926. PMID 19693005.
  115. ^ Walton E, Hibar DP, van Erp TG, Potkin SG, Roiz-Santiañez R, Crespo-Facorro B, et al. (May 2017). "Positive symptoms associate with cortical thinning in the superior temporal gyrus via the ENIGMA Schizophrenia consortium". Acta Psychiatrica Scandinavica. 135 (5): 439–447. doi:10.1111/acps.12718. PMC 5399182. PMID 28369804.
  116. ^ Walton E, Hibar DP, van Erp TG, Potkin SG, Roiz-Santiañez R, Crespo-Facorro B, et al. (Karolinska Schizophrenia Project Consortium (KaSP)) (January 2018). "Prefrontal cortical thinning links to negative symptoms in schizophrenia via the ENIGMA consortium". Psychological Medicine. 48 (1): 82–94. doi:10.1017/S0033291717001283. PMC 5826665. PMID 28545597.
  117. ^ Cohen AS, Minor KS (January 2010). "Emotional experience in patients with schizophrenia revisited: meta-analysis of laboratory studies". Schizophrenia Bulletin. 36 (1): 143–50. doi:10.1093/schbul/sbn061. PMC 2800132. PMID 18562345.
  118. ^ Strauss GP, Gold JM (April 2012). "A new perspective on anhedonia in schizophrenia". The American Journal of Psychiatry. 169 (4): 364–73. doi:10.1176/appi.ajp.2011.11030447. PMC 3732829. PMID 22407079.
  119. ^ Young J, Anticevic A, Barch D (2018). "Cognitive and Motivational Neuroscience of Psychotic Disorders". In Charney D, Buxbaum J, Sklar P, Nestler E (eds.). Charney & Nestler's Neurobiology of Mental Illness (5th ed.). New York: Oxford University Press. pp. 215, 217. ISBN 9780190681425. Several recent reviews (e.g., Cohen and Minor, 2010) have found that individuals with schizophrenia show relatively intact self-reported emotional responses to affect-eliciting stimuli as well as other indicators of intact response(215)...Taken together, the literature increasingly suggests that there may be a deficit in putatively DA-mediated reward learning and/ or reward prediction functions in schizophrenia. Such findings suggest that impairment in striatal reward prediction mechanisms may influence “wanting” in schizophrenia in a way that reduces the ability of individuals with schizophrenia to use anticipated rewards to drive motivated behavior.(217)
  120. ^ Friston KJ, Stephan KE, Montague R, Dolan RJ (July 2014). "Computational psychiatry: the brain as a phantastic organ". The Lancet. Psychiatry. 1 (2): 148–58. doi:10.1016/S2215-0366(14)70275-5. PMID 26360579.
  121. ^ Griffin JD, Fletcher PC (May 2017). "Predictive Processing, Source Monitoring, and Psychosis". Annual Review of Clinical Psychology. 13: 265–289. doi:10.1146/annurev-clinpsy-032816-045145. PMC 5424073. PMID 28375719.
  122. ^ Fletcher PC, Frith CD (January 2009). "Perceiving is believing: a Bayesian approach to explaining the positive symptoms of schizophrenia" (PDF). Nature Reviews. Neuroscience. 10 (1): 48–58. doi:10.1038/nrn2536. PMID 19050712.
  123. ^ Corlett PR, Taylor JR, Wang XJ, Fletcher PC, Krystal JH (November 2010). "Toward a neurobiology of delusions". Progress in Neurobiology. 92 (3): 345–69. doi:10.1016/j.pneurobio.2010.06.007. PMC 3676875. PMID 20558235.
  124. ^ a b c American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed.). Arlington: American Psychiatric Publishing. ISBN 978-0-89042-555-8.
  125. ^ a b c d Tandon R, Gaebel W, Barch DM, Bustillo J, Gur RE, Heckers S, Malaspina D, Owen MJ, Schultz S, Tsuang M, Van Os J, Carpenter W (October 2013). "Definition and description of schizophrenia in the DSM-5". Schizophrenia Research. 150 (1): 3–10. doi:10.1016/j.schres.2013.05.028. PMID 23800613.
  126. ^ As referenced from PMID 23800613, Heckers S, Tandon R, Bustillo J (March 2010). "Catatonia in the DSM--shall we move or not?". Schizophrenia Bulletin (Editorial). 36 (2): 205–7. doi:10.1093/schbul/sbp136. PMC 2833126. PMID 19933711.
  127. ^ Barch DM, Bustillo J, Gaebel W, Gur R, Heckers S, Malaspina D, Owen MJ, Schultz S, Tandon R, Tsuang M, Van Os J, Carpenter W (October 2013). "Logic and justification for dimensional assessment of symptoms and related clinical phenomena in psychosis: relevance to DSM-5". Schizophrenia Research. 150 (1): 15–20. doi:10.1016/j.schres.2013.04.027. PMID 23706415.
  128. ^ Jakobsen KD, Frederiksen JN, Hansen T, Jansson LB, Parnas J, Werge T (2005). "Reliability of clinical ICD-10 schizophrenia diagnoses". Nordic Journal of Psychiatry. 59 (3): 209–12. doi:10.1080/08039480510027698. PMID 16195122.
  129. ^ American Psychiatric Association DSM-5 Work Groups (2010) Proposed Revisions – Schizophrenia and Other Psychotic Disorders Archived 30 January 2011 at the Wayback Machine. Retrieved 17 February 2010.
  130. ^ a b "The ICD-10 Classification of Mental and Behavioural Disorders" (PDF). World Health Organization. p. 26. Archived (PDF) from the original on 18 June 2016.
  131. ^ "DSM-5 Changes: Schizophrenia & Psychotic Disorders". 29 May 2014. Archived from the original on 1 May 2016. Retrieved 8 January 2016.
  132. ^ "ICD-10 Version:2016". apps.who.int. Archived from the original on 8 February 2017. Retrieved 1 December 2017.
  133. ^ Pope HG (April 1983). "Distinguishing bipolar disorder from schizophrenia in clinical practice: guidelines and case reports". Hospital & Community Psychiatry. 34 (4): 322–8. doi:10.1176/ps.34.4.322. PMID 6840720.
  134. ^ McGlashan TH (February 1987). "Testing DSM-III symptom criteria for schizotypal and borderline personality disorders". Archives of General Psychiatry. 44 (2): 143–8. doi:10.1001/archpsyc.1987.01800140045007. PMID 3813809.
  135. ^ Bottas A (15 April 2009). "Comorbidity: Schizophrenia With Obsessive-Compulsive Disorder". Psychiatric Times. 26 (4). Archived from the original on 3 April 2013.
  136. ^ Gabbard GO (15 May 2007). Gabbard's Treatments of Psychiatric Disorders, Fourth Edition (Treatments of Psychiatric Disorders). American Psychiatric Publishing. pp. 209–11. ISBN 978-1-58562-216-0.
  137. ^ Murray ED, Buttner N, Price BH (2012). "Depression and Psychosis in Neurological Practice". In Bradley WG, Daroff RB, Fenichel GM, Jankovic J (eds.). Bradley's neurology in clinical practice. 1 (6th ed.). Philadelphia, PA: Elsevier/Saunders. pp. 92–111. ISBN 978-1-4377-0434-1.
  138. ^ Cannon TD, Cornblatt B, McGorry P (May 2007). "The empirical status of the ultra high-risk (prodromal) research paradigm". Schizophrenia Bulletin. 33 (3): 661–4. doi:10.1093/schbul/sbm031. PMC 2526144. PMID 17470445.
  139. ^ Marshall M, Rathbone J (June 2011). "Early intervention for psychosis". The Cochrane Database of Systematic Reviews (6): CD004718. doi:10.1002/14651858.CD004718.pub3. PMC 4163966. PMID 21678345.
  140. ^ de Koning MB, Bloemen OJ, van Amelsvoort TA, Becker HE, Nieman DH, van der Gaag M, Linszen DH (June 2009). "Early intervention in patients at ultra high risk of psychosis: benefits and risks" (PDF). Acta Psychiatrica Scandinavica. 119 (6): 426–42. doi:10.1111/j.1600-0447.2009.01372.x. hdl:1871/17133. PMID 19392813.
  141. ^ Stafford MR, Jackson H, Mayo-Wilson E, Morrison AP, Kendall T (January 2013). "Early interventions to prevent psychosis: systematic review and meta-analysis". BMJ. 346: f185. doi:10.1136/bmj.f185. PMC 3548617. PMID 23335473.
  142. ^ "Psychosis and schizophrenia in adults: treatment and management" (PDF). NICE. March 2014. p. 7. Archived from the original (PDF) on 20 April 2014. Retrieved 19 April 2014.
  143. ^ McGurk SR, Mueser KT, Feldman K, Wolfe R, Pascaris A (March 2007). "Cognitive training for supported employment: 2-3 year outcomes of a randomized controlled trial". The American Journal of Psychiatry. 164 (3): 437–41. doi:10.1176/appi.ajp.164.3.437. PMID 17329468.
  144. ^ Gorczynski P, Faulkner G (May 2010). "Exercise therapy for schizophrenia". The Cochrane Database of Systematic Reviews (5): CD004412. doi:10.1002/14651858.CD004412.pub2. PMC 4164954. PMID 20464730.
  145. ^ Dougall N, Maayan N, Soares-Weiser K, McDermott LM, McIntosh A (August 2015). "Transcranial magnetic stimulation (TMS) for schizophrenia". The Cochrane Database of Systematic Reviews (8): CD006081. doi:10.1002/14651858.CD006081.pub2. PMID 26289586.
  146. ^ National Collaborating Centre for Mental Health (25 March 2009). "Schizophrenia: Full national clinical guideline on core interventions in primary and secondary care" (PDF). Archived (PDF) from the original on 12 May 2013. Retrieved 25 November 2009.
  147. ^ Tandon R, Keshavan MS, Nasrallah HA (March 2008). "Schizophrenia, "Just the Facts": what we know in 2008 part 1: overview". Schizophrenia Research. 100 (1–3): 4–19. doi:10.1016/j.schres.2008.01.022. PMID 18291627.
  148. ^ a b Leucht S, Tardy M, Komossa K, Heres S, Kissling W, Salanti G, Davis JM (June 2012). "Antipsychotic drugs versus placebo for relapse prevention in schizophrenia: a systematic review and meta-analysis". Lancet. 379 (9831): 2063–71. doi:10.1016/S0140-6736(12)60239-6. PMID 22560607.
  149. ^ a b c Harrow M, Jobe TH (September 2013). "Does long-term treatment of schizophrenia with antipsychotic medications facilitate recovery?". Schizophrenia Bulletin. 39 (5): 962–5. doi:10.1093/schbul/sbt034. PMC 3756791. PMID 23512950.
  150. ^ Seeman MV, Seeman P (January 2014). "Is schizophrenia a dopamine supersensitivity psychotic reaction?". Progress in Neuro-Psychopharmacology & Biological Psychiatry. 48: 155–60. doi:10.1016/j.pnpbp.2013.10.003. PMC 3858317. PMID 24128684.
  151. ^ Hartling L, Abou-Setta AM, Dursun S, Mousavi SS, Pasichnyk D, Newton AS (October 2012). "Antipsychotics in adults with schizophrenia: comparative effectiveness of first-generation versus second-generation medications: a systematic review and meta-analysis". Annals of Internal Medicine. 157 (7): 498–511. doi:10.7326/0003-4819-157-7-201210020-00525. PMID 22893011.
  152. ^ a b c Barry SJ, Gaughan TM, Hunter R (June 2012). "Schizophrenia". BMJ Clinical Evidence. 2012. PMC 3385413. PMID 23870705. Archived from the original on 11 September 2014.
  153. ^ Schultz SH, North SW, Shields CG (June 2007). "Schizophrenia: a review". American Family Physician. 75 (12): 1821–9. PMID 17619525.
  154. ^ Taylor DM, Duncan-McConnell D (2000). "Refractory schizophrenia and atypical antipsychotics". Journal of Psychopharmacology. 14 (4): 409–18. doi:10.1177/026988110001400411. PMID 11198061.
  155. ^ Essali A, Al-Haj Haasan N, Li C, Rathbone J (January 2009). "Clozapine versus typical neuroleptic medication for schizophrenia". The Cochrane Database of Systematic Reviews (1): CD000059. doi:10.1002/14651858.CD000059.pub2. PMID 19160174.
  156. ^ Ananth J, Parameswaran S, Gunatilake S, Burgoyne K, Sidhom T (April 2004). "Neuroleptic malignant syndrome and atypical antipsychotic drugs". The Journal of Clinical Psychiatry. 65 (4): 464–70. doi:10.4088/JCP.v65n0403. PMID 15119907.
  157. ^ a b McEvoy JP (2006). "Risks versus benefits of different types of long-acting injectable antipsychotics". The Journal of Clinical Psychiatry. 67 Suppl 5: 15–8. PMID 16822092.
  158. ^ a b Pharoah F, Mari J, Rathbone J, Wong W (December 2010). "Family intervention for schizophrenia". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 12 (12): CD000088. doi:10.1002/14651858.CD000088.pub2. PMC 4204509. PMID 21154340.
  159. ^ Medalia A, Choi J (September 2009). "Cognitive remediation in schizophrenia" (PDF). Neuropsychology Review. 19 (3): 353–64. doi:10.1007/s11065-009-9097-y. PMID 19444614. Archived (PDF) from the original on 23 October 2016.
  160. ^ Dixon LB, Dickerson F, Bellack AS, Bennett M, Dickinson D, Goldberg RW, Lehman A, Tenhula WN, Calmes C, Pasillas RM, Peer J, Kreyenbuhl J (January 2010). "The 2009 schizophrenia PORT psychosocial treatment recommendations and summary statements". Schizophrenia Bulletin. 36 (1): 48–70. doi:10.1093/schbul/sbp115. PMC 2800143. PMID 19955389.
  161. ^ Jauhar S, McKenna PJ, Radua J, Fung E, Salvador R, Laws KR (January 2014). "Cognitive-behavioural therapy for the symptoms of schizophrenia: systematic review and meta-analysis with examination of potential bias". The British Journal of Psychiatry (Review). 204 (1): 20–9. doi:10.1192/bjp.bp.112.116285. PMID 24385461.
  162. ^ Jones C, Hacker D, Meaden A, Cormac I, Irving CB, Xia J, Zhao S, Shi C, Chen J (November 2018). "Cognitive behavioural therapy plus standard care versus standard care plus other psychosocial treatments for people with schizophrenia". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 11: CD008712. doi:10.1002/14651858.CD008712.pub3. PMC 6516879. PMID 30480760.
  163. ^ Eichner C, Berna F (July 2016). "Acceptance and Efficacy of Metacognitive Training (MCT) on Positive Symptoms and Delusions in Patients With Schizophrenia: A Meta-analysis Taking Into Account Important Moderators". Schizophrenia Bulletin. 42 (4): 952–62. doi:10.1093/schbul/sbv225. PMC 4903058. PMID 26748396.
  164. ^ van Oosterhout B, Smit F, Krabbendam L, Castelein S, Staring AB, van der Gaag M (January 2016). "Metacognitive training for schizophrenia spectrum patients: a meta-analysis on outcome studies". Psychological Medicine. 46 (1): 47–57. doi:10.1017/s0033291715001105. PMID 26190517.
  165. ^ Liu YC, Tang CC, Hung TT, Tsai PC, Lin MF (April 2018). "The Efficacy of Metacognitive Training for Delusions in Patients With Schizophrenia: A Meta-Analysis of Randomized Controlled Trials Informs Evidence-Based Practice". Worldviews on Evidence-Based Nursing. 15 (2): 130–139. doi:10.1111/wvn.12282. PMID 29489070.
  166. ^ Ruddy R, Milnes D (October 2005). "Art therapy for schizophrenia or schizophrenia-like illnesses". The Cochrane Database of Systematic Reviews (4): CD003728. doi:10.1002/14651858.CD003728.pub2. PMID 16235338. Archived from the original on 27 October 2011.
  167. ^ Ruddy RA, Dent-Brown K (January 2007). "Drama therapy for schizophrenia or schizophrenia-like illnesses". The Cochrane Database of Systematic Reviews (1): CD005378. doi:10.1002/14651858.CD005378.pub2. PMID 17253555. Archived from the original on 25 August 2011.
  168. ^ Chien, WT; Clifton, AV; Zhao, S; Lui, S (4 April 2019). "Peer support for people with schizophrenia or other serious mental illness". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 4: CD010880. doi:10.1002/14651858.CD010880.pub2. PMC 6448529. PMID 30946482.
  169. ^ Erlangsen A, Eaton WW, Mortensen PB, Conwell Y (February 2012). "Schizophrenia--a predictor of suicide during the second half of life?". Schizophrenia Research. 134 (2–3): 111–7. doi:10.1016/j.schres.2011.09.032. PMC 3266451. PMID 22018943.
  170. ^ Saha S, Chant D, McGrath J (October 2007). "A systematic review of mortality in schizophrenia: is the differential mortality gap worsening over time?". Archives of General Psychiatry. 64 (10): 1123–31. doi:10.1001/archpsyc.64.10.1123. PMID 17909124.
  171. ^ Ustün TB, Rehm J, Chatterji S, Saxena S, Trotter R, Room R, Bickenbach J (July 1999). "Multiple-informant ranking of the disabling effects of different health conditions in 14 countries. WHO/NIH Joint Project CAR Study Group". Lancet. 354 (9173): 111–5. doi:10.1016/S0140-6736(98)07507-2. PMID 10408486.
  172. ^ World Health Organization (2008). The global burden of disease : 2004 update ([Online-Ausg.] ed.). Geneva, Switzerland: World Health Organization. p. 35. ISBN 9789241563710.
  173. ^ Warner R (July 2009). "Recovery from schizophrenia and the recovery model". Current Opinion in Psychiatry. 22 (4): 374–80. doi:10.1097/YCO.0b013e32832c920b. PMID 19417668.
  174. ^ American Psychiatric Association. Task Force on DSM-IV. (2000). Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-IV-TR. American Psychiatric Pub. ISBN 978-0-89042-025-6. p. 314
  175. ^ Menezes NM, Arenovich T, Zipursky RB (October 2006). "A systematic review of longitudinal outcome studies of first-episode psychosis". Psychological Medicine. 36 (10): 1349–62. doi:10.1017/S0033291706007951. PMID 16756689.
  176. ^ Isaac M, Chand P, Murthy P (August 2007). "Schizophrenia outcome measures in the wider international community". The British Journal of Psychiatry. Supplement. 50: s71–7. doi:10.1192/bjp.191.50.s71. PMID 18019048.
  177. ^ Cohen A, Patel V, Thara R, Gureje O (March 2008). "Questioning an axiom: better prognosis for schizophrenia in the developing world?". Schizophrenia Bulletin. 34 (2): 229–44. doi:10.1093/schbul/sbm105. PMC 2632419. PMID 17905787.
  178. ^ Burns J (August 2009). "Dispelling a myth: developing world poverty, inequality, violence and social fragmentation are not good for outcome in schizophrenia". African Journal of Psychiatry. 12 (3): 200–5. doi:10.4314/ajpsy.v12i3.48494. PMID 19894340.
  179. ^ Palmer BA, Pankratz VS, Bostwick JM (March 2005). "The lifetime risk of suicide in schizophrenia: a reexamination". Archives of General Psychiatry. 62 (3): 247–53. doi:10.1001/archpsyc.62.3.247. PMID 15753237.
  180. ^ a b Carlborg A, Winnerbäck K, Jönsson EG, Jokinen J, Nordström P (July 2010). "Suicide in schizophrenia". Expert Review of Neurotherapeutics. 10 (7): 1153–64. doi:10.1586/ern.10.82. PMID 20586695.
  181. ^ de Leon J, Diaz FJ (July 2005). "A meta-analysis of worldwide studies demonstrates an association between schizophrenia and tobacco smoking behaviors". Schizophrenia Research. 76 (2–3): 135–57. doi:10.1016/j.schres.2005.02.010. PMID 15949648.
  182. ^ a b Keltner NL, Grant JS (November 2006). "Smoke, smoke, smoke that cigarette". Perspectives in Psychiatric Care. 42 (4): 256–61. doi:10.1111/j.1744-6163.2006.00085.x. PMID 17107571.
  183. ^ Diagnostic and statistical manual of mental disorders : DSM-IV-TR (4 ed.). American Psychiatric Association. 2000. p. 304. ISBN 978-0-89042-025-6.
  184. ^ Kumari V, Postma P (January 2005). "Nicotine use in schizophrenia: the self medication hypotheses". Neuroscience and Biobehavioral Reviews. 29 (6): 1021–34. doi:10.1016/j.neubiorev.2005.02.006. PMID 15964073.
  185. ^ "Schizophrenia". World Health Organization. 2011. Archived from the original on 8 November 2016. Retrieved 27 February 2011.
  186. ^ Cascio MT, Cella M, Preti A, Meneghelli A, Cocchi A (May 2012). "Gender and duration of untreated psychosis: a systematic review and meta-analysis". Early Intervention in Psychiatry (Review). 6 (2): 115–27. doi:10.1111/j.1751-7893.2012.00351.x. PMID 22380467.
  187. ^ Kumra S, Shaw M, Merka P, Nakayama E, Augustin R (December 2001). "Childhood-onset schizophrenia: research update". Canadian Journal of Psychiatry. 46 (10): 923–30. doi:10.1177/070674370104601004. PMID 11816313.
  188. ^ Hassett A, Ames D, Chiu E, eds. (2005). Psychosis in the Elderly. London: Taylor and Francis. p. 6. ISBN 978-1-84184-394-0.
  189. ^ Jablensky A, Sartorius N, Ernberg G, Anker M, Korten A, Cooper JE, Day R, Bertelsen A (1992). "Schizophrenia: manifestations, incidence and course in different cultures. A World Health Organization ten-country study". Psychological Medicine. Monograph Supplement. 20: 1–97. doi:10.1017/S0264180100000904. PMID 1565705.
  190. ^ Kirkbride JB, Fearon P, Morgan C, Dazzan P, Morgan K, Tarrant J, Lloyd T, Holloway J, Hutchinson G, Leff JP, Mallett RM, Harrison GL, Murray RM, Jones PB (March 2006). "Heterogeneity in incidence rates of schizophrenia and other psychotic syndromes: findings from the 3-center AeSOP study". Archives of General Psychiatry. 63 (3): 250–8. doi:10.1001/archpsyc.63.3.250. PMID 16520429.
  191. ^ Kirkbride JB, Fearon P, Morgan C, Dazzan P, Morgan K, Murray RM, Jones PB (June 2007). "Neighbourhood variation in the incidence of psychotic disorders in Southeast London". Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology. 42 (6): 438–45. doi:10.1007/s00127-007-0193-0. PMID 17473901.
  192. ^ Lozano R, Naghavi M, Foreman K, Lim S, Shibuya K, Aboyans V, et al. (December 2012). "Global and regional mortality from 235 causes of death for 20 age groups in 1990 and 2010: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2010". Lancet. 380 (9859): 2095–128. doi:10.1016/S0140-6736(12)61728-0. hdl:10536/DRO/DU:30050819. PMID 23245604.
  193. ^ Ayuso-Mateos JL. "Global burden of schizophrenia in the year 2000" (PDF). World Health Organization. Archived (PDF) from the original on 4 March 2016. Retrieved 27 February 2013.
  194. ^ "Schizophrenia". Archived from the original on 4 October 2016. Retrieved 29 December 2015.
  195. ^ Schneider K (1959). Clinical Psychopathology (5 ed.). New York: Grune & Stratton.
  196. ^ Nordgaard J, Arnfred SM, Handest P, Parnas J (January 2008). "The diagnostic status of first-rank symptoms". Schizophrenia Bulletin. 34 (1): 137–54. doi:10.1093/schbul/sbm044. PMC 2632385. PMID 17562695.
  197. ^ Yuhas D. "Throughout History, Defining Schizophrenia Has Remained a Challenge". Scientific American Mind (March/April 2013). Archived from the original on 5 November 2013. Retrieved 3 March 2013.
  198. ^ Heinrichs RW (2003). "Historical origins of schizophrenia: two early madmen and their illness". Journal of the History of the Behavioral Sciences. 39 (4): 349–63. doi:10.1002/jhbs.10152. PMID 14601041.
  199. ^ Noll R (2011). American madness: the rise and fall of dementia praecox. Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-04739-6.
  200. ^ Noll R (2012). "Whole body madness". Psychiatric Times. 29 (12): 13–14. Archived from the original on 11 January 2013.
  201. ^ Hansen RA, Atchison B (2000). Conditions in occupational therapy: effect on occupational performance. Hagerstown, MD: Lippincott Williams & Wilkins. ISBN 978-0-683-30417-6.
  202. ^ Berrios GE, Luque R, Villagran J (2003). "Schizophrenia: a conceptual history" (PDF). International Journal of Psychology and Psychological Therapy. 3 (2): 111–140. Archived (PDF) from the original on 30 March 2012.
  203. ^ Kuhn R, Cahn CH (September 2004). "Eugen Bleuler's concepts of psychopathology". History of Psychiatry. 15 (59 Pt 3): 361–6. doi:10.1177/0957154X04044603. PMID 15386868.
  204. ^ Stotz-Ingenlath G (2000). "Epistemological aspects of Eugen Bleuler's conception of schizophrenia in 1911" (PDF). Medicine, Health Care and Philosophy. 3 (2): 153–9. doi:10.1023/A:1009919309015. PMID 11079343.
  205. ^ McNally K (May 2009). "Eugene Bleuler's four As". History of Psychology. 12 (2): 43–59. doi:10.1037/a0015934. PMID 19831234.
  206. ^ Turner T (January 2007). "Chlorpromazine: unlocking psychosis". BMJ. 334 Suppl 1 (suppl): s7. doi:10.1136/bmj.39034.609074.94. PMID 17204765.
  207. ^ Wing JK (January 1971). "International comparisons in the study of the functional psychoses". British Medical Bulletin. 27 (1): 77–81. doi:10.1093/oxfordjournals.bmb.a070819. PMID 4926366.
  208. ^ Rosenhan DL (January 1973). "On being sane in insane places". Science. 179 (4070): 250–8. Bibcode:1973Sci...179..250R. doi:10.1126/science.179.4070.250. PMID 4683124. Archived from the original on 30 August 2017.
  209. ^ Wilson M (March 1993). "DSM-III and the transformation of American psychiatry: a history". The American Journal of Psychiatry. 150 (3): 399–410. doi:10.1176/ajp.150.3.399. PMID 8434655.
  210. ^ Stotz-Ingenlath G (2000). "Epistemological aspects of Eugen Bleuler's conception of schizophrenia in 1911". Medicine, Health Care and Philosophy. 3 (2): 153–9. doi:10.1023/A:1009919309015. PMID 11079343.
  211. ^ a b Hayes JA, Mitchell JC (1994). "Mental health professionals' skepticism about multiple personality disorder". Professional Psychology: Research and Practice. 25 (4): 410–415. doi:10.1037/0735-7028.25.4.410.
  212. ^ Putnam FW (1989). Diagnosis and Treatment of Multiple Personality Disorder. New York: The Guilford Press. p. 351. ISBN 978-0-89862-177-8.
  213. ^ Berrios GE, Porter R (1995). A history of clinical psychiatry: the origin and history of psychiatric disorders. London: Athlone Press. ISBN 978-0-485-24211-9.
  214. ^ McNally K (Winter 2007). "Schizophrenia as split personality/Jekyll and Hyde: the origins of the informal usage in the English language". Journal of the History of the Behavioral Sciences. 43 (1): 69–79. doi:10.1002/jhbs.20209. PMID 17205539.
  215. ^ Baucum D (2006). Psychology (2nd ed.). Hauppauge, N.Y.: Barron's. p. 182. ISBN 978-0-7641-3421-0. Archived from the original on 13 May 2016.
  216. ^ Kim Y, Berrios GE (2001). "Impact of the term schizophrenia on the culture of ideograph: the Japanese experience". Schizophrenia Bulletin. 27 (2): 181–5. doi:10.1093/oxfordjournals.schbul.a006864. PMID 11354585.
  217. ^ Sato M (February 2006). "Renaming schizophrenia: a Japanese perspective". World Psychiatry. 5 (1): 53–5. PMC 1472254. PMID 16757998.
  218. ^ Lee YS, Kim JJ, Kwon JS (August 2013). "Renaming schizophrenia in South Korea". Lancet. 382 (9893): 683–4. doi:10.1016/S0140-6736(13)61776-6. PMID 23972810.
  219. ^ van Os J (February 2016). ""Schizophrenia" does not exist". BMJ. 352: i375. doi:10.1136/bmj.i375. PMID 26837945.
  220. ^ Wu EQ, Birnbaum HG, Shi L, Ball DE, Kessler RC, Moulis M, Aggarwal J (September 2005). "The economic burden of schizophrenia in the United States in 2002". The Journal of Clinical Psychiatry. 66 (9): 1122–9. doi:10.4088/jcp.v66n0906. PMID 16187769.
  221. ^ Maniglio R (March 2009). "Severe mental illness and criminal victimization: a systematic review". Acta Psychiatrica Scandinavica. 119 (3): 180–91. doi:10.1111/j.1600-0447.2008.01300.x. PMID 19016668.
  222. ^ a b Fazel S, Gulati G, Linsell L, Geddes JR, Grann M (August 2009). "Schizophrenia and violence: systematic review and meta-analysis". PLoS Medicine. 6 (8): e1000120. doi:10.1371/journal.pmed.1000120. PMC 2718581. PMID 19668362.
  223. ^ Large M, Smith G, Nielssen O (July 2009). "The relationship between the rate of homicide by those with schizophrenia and the overall homicide rate: a systematic review and meta-analysis". Schizophrenia Research. 112 (1–3): 123–9. doi:10.1016/j.schres.2009.04.004. PMID 19457644.
  224. ^ Bo S, Abu-Akel A, Kongerslev M, Haahr UH, Simonsen E (July 2011). "Risk factors for violence among patients with schizophrenia". Clinical Psychology Review. 31 (5): 711–26. doi:10.1016/j.cpr.2011.03.002. PMID 21497585.
  225. ^ a b Valença AM, de Moraes TM (October 2006). "[Relationship between homicide and mental disorders]". Revista Brasileira de Psiquiatria. 28 Suppl 2: S62–8. doi:10.1590/s1516-44462006000600003. PMID 17143446.
  226. ^ Pescosolido BA, Monahan J, Link BG, Stueve A, Kikuzawa S (September 1999). "The public's view of the competence, dangerousness, and need for legal coercion of persons with mental health problems". American Journal of Public Health. 89 (9): 1339–45. doi:10.2105/AJPH.89.9.1339. PMC 1508769. PMID 10474550.
  227. ^ Phelan JC, Link BG, Stueve A, Pescosolido BA (June 2000). "Public Conceptions of Mental Illness in 1950 and 1996: What Is Mental Illness and Is It to be Feared?". Journal of Health and Social Behavior. 41 (2): 188–207. doi:10.2307/2676305. JSTOR 2676305.
  228. ^ Stetka, Bret (24 March 2015). "Why Don't Animals Get Schizophrenia (and How Come We Do)?". Scientific American.
  229. ^ Gil-da-Costa R, Stoner GR, Fung R, Albright TD (September 2013). "Nonhuman primate model of schizophrenia using a noninvasive EEG method". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 110 (38): 15425–30. Bibcode:2013PNAS..11015425G. doi:10.1073/pnas.1312264110. PMC 3780912. PMID 23959894.
  230. ^ Dean OM, Data-Franco J, Giorlando F, Berk M (May 2012). "Minocycline: therapeutic potential in psychiatry". CNS Drugs. 26 (5): 391–401. doi:10.2165/11632000-000000000-00000. PMID 22486246.
  231. ^ Chamberlain IJ, Sampson S (March 2013). Chamberlain IJ (ed.). "Nidotherapy for people with schizophrenia". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 3 (3): CD009929. doi:10.1002/14651858.CD009929.pub2. PMC 6492500. PMID 23543583.
  232. ^ Chue P, Lalonde JK (2014). "Addressing the unmet needs of patients with persistent negative symptoms of schizophrenia: emerging pharmacological treatment options". Neuropsychiatric Disease and Treatment. 10: 777–89. doi:10.2147/ndt.s43404. PMC 4020880. PMID 24855363.
  233. ^ Keller WR, Kum LM, Wehring HJ, Koola MM, Buchanan RW, Kelly DL (April 2013). "A review of anti-inflammatory agents for symptoms of schizophrenia". Journal of Psychopharmacology. 27 (4): 337–42. doi:10.1177/0269881112467089. PMC 3641824. PMID 23151612.

External links

Classification
External resources
The offline app allows you to download all of Wikipedia's medical articles in an app to access them when you have no Internet.
Wikipedia's health care articles can be viewed offline with the Medical Wikipedia app.