اسپرینکلر آتش
اسپرینکلر آتش (انگلیسی: Fire sprinkler) بخشی از سامانه پاششی اطفاء حریق است و زمانی که اثری از آتشسوزی را تشخیص دهد، مانند وقتی که دما از میزان مشخصی فراتر رود، آب را تخلیه میکند. اسپرینکلر آتشنشانی بهطور گستردهای استفاده میشود و در هر سال در سراسر جهان بیش از ۴۰ میلیون اسپرینکلر نصب میگردد. در ساختمانهایی که توسط اسپرینکلر آتش حفاظت شده و دارای طراحی و نگهداری استاندارد باشد، بیش از ۹۹ درصد از آتشسوزیها به تنهایی توسط اسپرینکلر کنترل میشود.[۱][۲][۳]
تاریخچه
[ویرایش]در سال ۱۸۱۲، مخترع بریتانیایی، سر ویلیام کانگریو، یک سیستم آبپاش دستی را با استفاده از لولههای سوراخدار در امتداد سقف به ثبت رساند. وقتی کسی متوجه آتشسوزی میشد، میتوانست دریچهای را در خارج از ساختمان باز کند تا آب از طریق لولهها جاری شود. مدت کوتاهی بعد، در نتیجه یک کارخانه بزرگ مبلمان که بارها آتش میگرفت، هیرام استیونز ماکسیم در مورد چگونگی جلوگیری از عود آتشسوزی مشورت گرفت و اولین آبپاش اتوماتیک آتشنشانی را اختراع کرد. این آبپاش مناطقی را که در آتش بودند، خاموش میکرد و آتش را به ایستگاه آتشنشانی گزارش میداد. هیرام ماکسیم نتوانست این ایده را به جای دیگری بفروشد، اگرچه وقتی حق ثبت اختراع منقضی شد، از این ایده استفاده شد.[۴][۵]
در سال ۱۸۷۲، توماس جی. مارتین حق ثبت اختراعی را برای بهبود کپسول آتشنشانی دریافت کرد که شامل استفاده از لولههایی برای انتقال آب به بالا و شیرهایی در سقف بود که به عنوان آبپاش برای خاموش کردن آتش در ساختمانها عمل میکردند. در سال ۱۸۷۴، هنری اس. پارملی از نیوهیون، کنتیکت، اولین سیستم آبپاش آتشنشانی خودکار را ایجاد و نصب کرد، که از لحیمی که در آتش ذوب میشد برای باز کردن سوراخهای لولههای آب که در غیر این صورت آببندی شده بودند، استفاده میکرد. او رئیس کارخانه پیانو ماتوسک بود و سیستم آبپاش خود را در پاسخ به نرخهای بیمه بسیار بالا اختراع کرد. پارملی ایده خود را به ثبت رساند و با آن در ایالات متحده موفقیت زیادی کسب کرد و اختراع خود را «خاموشکننده خودکار آتش» نامید. سپس به اروپا سفر کرد تا روش خود را برای خاموش کردن آتشسوزی ساختمان قبل از تخریب کامل نشان دهد.[۶][۷]
اختراع پارملی به اندازهای که او برنامهریزی کرده بود مورد توجه قرار نگرفت، زیرا اکثر مردم توانایی مالی نصب سیستم آبپاش را نداشتند. هنگامی که او این موضوع را متوجه شد، تلاشهای خود را به آموزش شرکتهای بیمه در مورد سیستم خود معطوف کرد. او توضیح داد که سیستم آبپاش نسبت خسارت را کاهش میدهد و در نتیجه برای شرکتهای بیمه صرفهجویی میکند. او میدانست که هرگز نمیتواند درگرفتن قرارداد از صاحبان مشاغل برای نصب سیستم خود موفق شود، مگر اینکه بتواند بازگشت معقولی را به شکل کاهش حق بیمه برای آنها تضمین کند.[۸][۹][۱۰][۱۱]
در این ارتباط، او توانست علاقه دو مرد را که هر دو در صنعت بیمه ارتباطاتی داشتند، جلب کند. اولین نفر، سرگرد هسکت، ریسنده پنبه در یک کسب و کار بزرگ در بولتون بود که رئیس شرکت بیمه متقابل معاملات پنبه بولتون نیز بود. مدیران این شرکت و منشی آن، پیتر کوان، به آزمایشهای اولیه پارملی علاقه نشان دادند. هسکت اولین سفارش پارملی را برای نصب آبپاش در کارخانههای ریسندگی پنبه جان استونز و شرکا، در آستلی بریج، بولتون، دریافت کرد. این سفارش کمی بعد با سفارشی از کارخانه الکساندرا میلز، متعلق به جان باتلر از همان شهر، دنبال شد.
اگرچه پارملی از طریق تلاشهای خود دو فروش داشت، اما شرکت بیمه متقابل معاملات پنبه بولتون، شرکت خیلی بزرگی در خارج از منطقه محلی خود نبود. پارملی به نفوذ گستردهتری نیاز داشت. او این نفوذ را در جیمز نورث لین، مدیر شرکت بیمه متقابل آتشسوزی منچستر، یافت. این شرکت در سال ۱۸۷۰ توسط انجمنهای تولیدکنندگان نساجی لنکشر و یورکشایر در اعتراض به نرخهای بالای بیمه تأسیس شد. آنها سیاست تشویق مدیریت ریسک و به ویژه استفاده از جدیدترین و علمیترین دستگاههای اطفاء حریق را داشتند. اگرچه او تلاش و زمان زیادی را برای آموزش عموم در مورد سیستم آبپاش خود صرف کرد، اما تا سال ۱۸۸۳ تنها حدود ۱۰ کارخانه توسط آبپاش پارملی محافظت میشدند.
در ایالات متحده، فردریک گرینل، که آبپاش پارملی را تولید میکرد، آبپاش گرینل مؤثرتر را طراحی کرد. او با حذف اتصال ذوبشونده از هرگونه تماس با آب، حساسیت را افزایش داد و با قرار دادن یک شیر در مرکز یک دیافراگم انعطافپذیر، اتصال لحیمکاری شده با فیوز کم را از فشار فشار آب رها کرد. به این ترتیب، نشیمنگاه شیر توسط فشار آب به شیر فشار میآورد و باعث بسته شدن خودکار آن میشد. هرچه فشار آب بیشتر باشد، شیر سفتتر میشود. دیافراگم انعطافپذیر عملکرد مهمتر و مهمتری داشت. این باعث شد که شیر و نشیمنگاه آن بهطور همزمان به سمت بیرون حرکت کنند تا اینکه اتصال لحیم کاملاً قطع شود. گرینل برای نسخه خود از سیستم آبپاش، حق ثبت اختراع گرفت. او همچنین اختراع خود را به اروپا برد، جایی که این اختراع موفقیت بسیار بیشتری نسبت به نسخه پارملی داشت. در نهایت، سیستم پارملی از رده خارج شد و راه را برای گرینل و اختراعش باز کرد.[۱۲]
جستارهای وابسته
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ "Domestic and Residential Fire Sprinkler Information". Archived from the original on 25 March 2014. Retrieved 25 March 2014.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link) - ↑ "Fire Sprinklers". Fire Sprinklers Scotland. Archived from the original on 15 July 2018. Retrieved 6 February 2013.
- ↑ "Industrial Fire sprinklers". Fire Safety Advice Centre. Retrieved 6 February 2013.
- ↑ "Sprinklers" (PDF). Greater Manchester Fire Service Museum. Archived from the original (PDF) on December 21, 2019. Retrieved December 21, 2019.
- ↑ Wonning, Paul R. (2019). Short History of Fire Fighting: The Story of the Fire Fighter and Fire House. Mossy Feet Books. p. 64.
- ↑ Chinn, George M. (1951), The Machine Gun, vol. I, Bureau of Ordinance, page 127.
- ↑ US 141062, Maxim, Hiram S., "Fire-Extinguishers", issued July 22, 1873
- ↑ US 125063, Martin, Thomas J., "Improvement in fire-extinguishers", published 1872-03-26
- ↑ ionedchandler (2013-03-26). "Thomas J. Martin Patents Improved Fire Extinguisher On This Day In 1872". NewsOne (به انگلیسی). Archived from the original on 2023-10-02. Retrieved 2023-10-01.
- ↑ "Alumna Publishes First Coloring Book About African-American Inventors | Alabama State University". www.alasu.edu. Archived from the original on 2023-10-02. Retrieved 2023-10-01.
- ↑ Gibbs, C. R. (1995). Black Inventors, From Africa to America : Two Million Years of Invention and Innovation. Three Dimensional Pub. p. 230. ISBN 9781877835872.
- ↑ Dana, Gorham (1919), Automatic Sprinkler Protection (second ed.), John Wiley & Sons, Inc.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Fire sprinkler». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۷.
