پرش به محتوا

اسپرانتو شناسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
لودویک لازاروس زامنهوف و آفرینندۂ زبان بین المللی اسپرانتو

اسپرانتوشناسی (به انگلیسی: Esperantology) یا مطالعات اسپرانتو (به انگلیسی: Esperanto Studies)، شاخه‌ای از زبانشناسی است که با محوریت مطالعه بر اصول زبان‌شناختیِ زبان اسپرانتو، به بررسی نحوهٔ واژه‌سازی و مطالعات مترتّب بر آن در این زبان می‌پردازد. ریشه‌های واژگان در زبان اسپرانتو برمبنای اصول چهارگانهٔ وام‌گیری از سایر زبان‌ها، رعایت عناصر زبانیِ غالبِ زبان‌ها، به‌کارگیری حداقلیِ ریشهٔ واژه‌ها و دلنشین‌بودن استخراج شده و در دستگاه واژه‌سازی اسپرانتو مورد بهره‌برداری واقع می‌شوند.[۱][۲][۳]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ http://esperantic.org/en/communications/news?n=13
  2. ↑ «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ مه ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۸ فوریه ۲۰۱۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. ↑ http://www.wordaz.com/esperantology.html

پیر ژانتون (۱۳۷۶). «زبان جهانی اسپرانتو». عطایی. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)