اسطوره آفرینش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از اسطوره‌های آفرینش)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

اسطوره آفرینش (به انگلیسی: Creation myth یا Cosmogonic myth) یا داستان آفرینش، روایتی نمادین در یک فرهنگ و درمیان مردم است که دربارهٔ آغاز جهان و چگونگی پیدایش مردم سخن می‌گوید. این اسطوره‌ها بیشتر به صورت دهان به دهان نقل می‌گردند[۱] و شایعترین شکل اسطوره در میان فرهنگ‌های مختلف بشری هستند. با وجود نبود پشتوانه تاریخی، چنین اسطوره‌هایی در میان اعضای یک جامعه به عنوان حقایقی والا در نظر گرفته می‌شوند.[۲] این اسطوره‌ها تقریباً در تمامی مذاهب به چشم می‌خورند. برخی ویژگی‌ها در میان اسطوره‌های آفرینش مشترکند. درهمگی این داستان‌ها یک طرح کلی و شخصیت‌های تأثیرگذار (خدا گونه، انسانی، یا جانورانی که در بیشتر موارد توان سخن گفتن یا تغییر شکل سریع را دارند) وجود دارند و همگی در گذشته‌ای نامشخص و مبهم رخ داده‌اند.[۳] در تمامی این داستان‌ها سعی برآن است تا به پرسش‌های عمیقی که آن جامعه با آن‌ها دست به گریبان است پاسخ داده شود. اسطوره‌های آفرینش دیدگاه و نگرش افراد آن جامعه را نسبت به جهان نشان می‌دهند و چهار چوب هویت فرهنگی اعضای جامعه را معین می‌کنند.[۴]

اسطوره‌های آفرینش با هم تعدادی ویژگی مشترک دارند. آن‌ها اغلب روایاتی مقدس به‌شمار می‌روند و می‌توان تقریباً در تمام سنت‌های دینی شناخته شده پیدایشان کرد.[۵] همه شان داستان‌هایی با طرح داستان و شخصیت‌هایی هستند که یا خدایان هستند، یا اشخاص انسان‌گونه، یا حیواناتی هستند که اغلب صحبت می‌کنند و به آسانی تغییر شکل می‌دهند.[۶] اغلب در گذشته‌ای تار و مبهم و نامشخص قرار گرفته‌اند که مورخ دین میرچا الیاده برای آن عبارت in illo tempore ("در آن وقت") در نظر گرفته‌است.[۷][۸] اسطوره‌های آفرینش برای جامعه‌ای که آن‌ها را مشترکاً در میان دارند پرسش‌هایی عمیق و معنی دار (هدفمند) را مورد ملاحظه قرار می‌دهد، که جهان بینی اصلی آن‌ها و آن چارچوب خودشناسی (به انگلیسی: Self-identity) فرهنگ و فرد در زمینه‌ای جهانی را ظاهر می‌سازد.[۹]

اسطوره‌های آفرینش در صورت سنت شفاهی توسعه یافته‌اند و بنابراین معمولاً چندین نسخه دارند؛[۱۰] که در سرتاسر فرهنگ انسان یافت می‌شوند، آن‌ها شایع‌ترین شکل اسطوره‌اند.[۱۱]

طبقه‌بندی[ویرایش]

اکس‌نیهیلو[ویرایش]

این تفکر که خدا دنیا را از هیچ آفرید اکس‌نیهیلو – امروزه در یهودیت، مسیحیت و اسلام تفکر اصلی و عمده است، و فیلسوف یهودی قرون وسطی موسی بن میمون فکر می‌کرد که این تنها مفهومی است که آن سه دین به اشتراک می‌گذاشتند.[۱۲] با این حال این مفهوم در سراسر کتاب مقدس عبری هیچ‌کجا یافت نمی‌شود.[۱۳]

آفریقا[ویرایش]

باکوبا[ویرایش]

در باور باکوبا زمین در ابتدا چیزی جز تاریکی و آب نبوده‌است. فرمانروای این زمین غولی بنام مبومبو بوده‌است. روزی او در معده‌اش احساس دردی شدید می‌کند و پس از آن خورشید، ستارگان و ماه را استفراغ می‌کند. گرما و نور خورشید آب‌های پوشاننده زمین را تبخیر می‌کند و ابرها پدیدار می‌گردند. حاصل تبخیر آب‌ها پیدایش خشکی بوده‌است. مبومبو یک بار دیگر استفراغ می‌کند و این بار چیزهای بسیاری از جمله مردم (نخستین زن و مرد) حیوانات (پلنگ، عقاب، میمون فومو) درختان، شهاب سنگ‌ها، سندان؛ تیغ، دارو و رعد و برق را بالا می‌آورد. زن آب‌ها نچینگ، در شرق زندگی می‌کرده‌است و پسر او وتو نخستین پادشاه باکوبا گردید.[۱۴]

ماسائی[ویرایش]

ماسائی‌های کنیا به وجود آمدن انسان را نتیجه کار انکای آفریدگار می‌دانند. او یک درخت را به سه بخش تقسیم کرد. به نخستین پدر ماسائی یک چوبدستی داد. به نخستین پدر کیکویا یک کج بیل داد. به نخستین پدر کامبا یک تیر و کمان داد. همگی آن‌ها توانستند در جهان وحش زنده بمانند. پدر ماسائی‌ها از چوبدستش برای گله داری، پدر کیکویاها از بیلش برای کشاورزی و پدر کامباها از تیرو کمانش برای شکار استفاده کرد.[۴]

زولو[ویرایش]

نام آفریننده زولو اونکولونکولوست. او خود از نی پدیدار گشت و مردم و دام را به وجود آورد. او همه چیز را از زمین و آب‌ها گرفته تا حیوانات را آفرید. او نخستین انسان و پدر تمامی مردم شناخته شد. اوهمان کسی است که به زولوها آموخت که چگونه شکار کنند و چگونه آتش بیفروزند و غذای خود را آماده کنند.[۱۵]

اروپا[ویرایش]

یونانی[ویرایش]

هزیود در تئوگونیا (نسب نامه خدایان یا خدای نامه) ذکر می‌کند که در ابتدا خائوس وجود داشته‌است که خود گایا (زمین)، تارتاروس (جهان زیرین)، اروس (شهوت)، نوکس (تاریکی شب) و اربوس (تاریکی جهان زیرین) را پدید آورد. گایا از دل خود اورانوس و پونتوس را به وجود آورد. سپس گایا با اورانوس نزدیکی کرده و بسیاری از خدایان یونان باستان از جمله اوکئانوس، رئا، فی بی و تیتان‌ها را زائید. کرونوس که یکی از فرزندان آن دو و یکی از تیتان‌ها بود، با کمک گایا اورانوس را اخته کرد. سپس کرونوس با رئا ازدواج کرد. از فرزندان آن دو می‌توان هرا، پوزئیدون، هادس و زئوس را نام برد. زئوس و برادرانش کرونوس و سایر تیتان‌ها را برکنار کردند و برای روشن شدن محدوده فرمانروایی خود قرعه کشی کردند. نتیجه بدین قرار بود که زئوس فرمان‌روای آسمان‌ها گشت، دریاها از آن پوزئیدون گردید و جهان زیرین نیز نصیب هادس شد.[۱۶]

آسیا[ویرایش]

مغولی[ویرایش]

مغول‌ها اسطوره آفرینش واحدی ندارند. از میان باورهای متعدد آن‌ها یکی داستان آفرینش توسط یک لاما (کاهن اعظم) است. در آغاز تنها آب وجود داشت و لاما با چوبدست آهنینی در دست از آسمان پایین آمد و با همان چوبدست خود مشغول همزدن آب گردید. این همزدن سبب ایجاد باد و آتش گردید و افزایش غلظت مرکز جایی که لاما به هم می‌زد خشکی را ایجاد کرد. باور دیگری آفرینش را مربوط به لامایی بنام اودان ذکر می‌کند. اودان آسمان و زمین را از هم جدا کرد و آسمان و زمین را به نه طبقه تقسیم کرد. او همچنین نه رودخانه به وجود آورد. پس از آفرینش زمین او نخستین زن و مرد را از گل آفرید. این زن و مرد خود والدین تمامی انسان‌ها شدند.[۱۷]

چینی[ویرایش]

اسطوره‌های آفرینشی چینی‌ها گستره‌ای از فلسفه تا فرهنگ عامه را شامل می‌شود. در فلسفه چینی، می‌توان برخی از نخستین داستان‌های آفرینش را در تائو ته جینگ (حوالی قرن چهارم پیش از میلاد) یافت.

  • «پیش از پیدایش آسمان و زمین چیزی بی‌شکل ولی کامل پدید آمد. آن چیز بی‌شکل، در سکوت و تنهایی، بدون تغییر وجود داشت. از آن رو که نامش را نمی‌دانیم، من او را» وی «خطاب می‌کنم.» وی «یگانگی را بوجود آورد. یگانگی دوگانگی را زائید. دوگانگی سه گانگی را پدید آورد و سه گانگی آفریده‌های بیشماری را ایجاد کرد. آفریده‌های بیشمار»یین «را بر پشت و»یانگ «را در آغوش خود گرفتند. آن‌ها خنثی گر تضاد این دو و در نتیجه پدید آورندگان توازن و هارمونی هستند.»[۱۸]

استرالیا[ویرایش]

خاورمیانه[ویرایش]

سومری[ویرایش]

قدیمی‌ترین اسطوره آفرینش سومریان به حدود ۱۸ قرن پیش از میلاد بازمی‌گردد. این اسطوره بروی بخشی از لوحی گلی نگاشته شده‌است. لوح از این‌جا آغاز می‌شود که خدایان آنو، انلیل، ائا و نینهورساگ دست به آفرینش سومریان و حیوانات می‌زنند. سپس پادشاهان از آسمان پایین می‌آیند و نخستین شهرها از جمله اریدو، لارسا و شوروپاک بنا نهاده می‌شوند. بخش بعدی لوح از میان رفته‌است ولی پس از آن لوح نشان می‌دهد که خدایان تصمیم به فرستادن طوفانی برای نابودی بشریت می‌گیرند. زیودسورا از این مسئله با خبر می‌شود و یک کشتی می‌سازد. کشتی هفت شبانه روز اسیر طوفان می‌گردد تا این که خدای خورشید بر زیودسورا نمایان می‌گردد. زیودسورا کشتی را می‌گشاید و در مقابل خدای خورشید (اوتو) به خاک می‌افتد و برایش گاو و گوسفند قربانی می‌کند. بخش بعدی داستان نیز به دلیل شکستن لوح ازبین رفته‌است و در قسمت پایانی خدایان به زیودسورا عمر جاودان می‌بخشند.[۱۹]

بابلی[ویرایش]

انوما الیش اسطوره آفرینش بابل است و در آن مردوک برای حفظ سایر خدایان در مقابل حمله طراحی شده تیامات به وجود می‌آید. مردوک پیشنهاد محافظت از خدایان را در صورتی که آن‌ها او را پیشوای خود قرار دهند مطرح می‌کند. خدایان دیگر می‌پذیرند. مردوک تیامات را شکست می‌دهد و بدن او را دو پاره کرده از یک پاره آسمان را و از دیگری زمین را می‌سازد. او سپس تقویم را می‌سازد و خورشید و ماه و ستارگان را نظم می‌دهد. با اظهار وفاداری خدایان به مردوک او دست به ساخت بابل به عنوان معادل زمینی سرزمین خدایان می‌زند. مردوک پس از آن همسر تیامات را نابود می‌کند و از خونش برای ساخت انسان استفاده می‌کند. او این کار را از این جهت انجام می‌دهد که انسان‌ها نیز توان انجام کارهای خدایان را داشته باشند.[۲۰]

اسلامی[ویرایش]

داستان آفرینش در اسلام بصورتی پراکنده میان آیات متعدد قرآنی مطرح گردیده‌است. خطوط اصلی داستان شباهت‌های زیادی با نسخه معادل یهودی/ مسیحی آن دارد. به گفته قرآن آسمان و زمین در ابتدا به هم پیوسته بوده‌اند و سپس از هم جدا گردیدند.[۲۱] پس از دوره‌ای که آسمان به شکل بخار بود، خدا آسمان و زمین را به شکل امروزی درآورد.[۲۲] برخی آیات قرآن آفرینش را طی شش روز[۲۳] و برخی آن را در طی هشت روز (دو روز آفرینش زمین، چهار روز آفرینش کوه‌ها و برکت دادن زمین و سرانجام دو روز برای آفرینش آسمان‌ها)[۲۴] بیان می‌کنند. دانشمندان اسلامی می‌گویند که آفرینش در همان شش روز رخ داده‌است زیرا دو روز آفرینش زمین خود بخشی از چهار روز آفرینش کوه‌ها و برکت دادن زمین است. با گسترش علوم طبیعی و افزایش آگاهی دربارهٔ منشأ زمین و جهان، امروزه بیشتر اندیشمندان اسلامی ترجیح می‌دهند که کلمه یوم را به جای روز به عنوان دوره یا عصر تفسیر کنند. قرآن ذکر می‌کند که الله آسمان‌ها و زمین را آفرید و تمامی آفریدگانی که راه می‌روند، می‌خزند، پرواز می‌کنند را از آب به وجود آورد.[۲۱] بر اساس قرآن خداوند انسان را از گل آفرید.[۲۵] نخستین انسان آدم نام داشت و در بهشت زندگی می‌کرد. خدا نام تمام موجودات را به او آموخت و فرمان داد تا تمامی فرشتگان به او سجده کنند. به جز ابلیس که از سجده کردن امتناع ورزید، سایر فرشتگان فرمان بردار بودند.[۲۶] خداوند به آدم و همسرش گفت که در باغ بهشت به جز از میوه درخت ممنوعه می‌توانند از سایر میوه‌ها و غذاها استفاده کنند.[۲۷] ابلیس آن‌ها را به نافرمانی از خدا فراخواند و آن‌ها میوه درخت ممنوعه را خوردند[۲۸] و متوجه عورت خویش گشتند.[۲۹] وقتی خدا از نافرمانی آن‌ها آگاه گردید، آن‌ها را از باغ بهشت اخراج کرد و به زمین فرستاد.[۳۰]

ذیلاً به برخی از آیات قرآن دربارهٔ خلقت آدم اشاره می‌شود.

آفرینش انسان از تراب[۳۱]

خلقت انسان از طین[۳۲]

آفرینش انسان از صلصال[۳۳]

خلقت انسان از نطفه[۳۴]

مراحل گوناگون آفرینش ادمی از آغاز تا به دنیا آمدن[۳۵]

یهودی/ مسیحی[ویرایش]

در باورهای یهودی / مسیحی در دو روایت راجع به آفرینش سخن به میان آمده‌است. روایت نخست در ابتدای کتاب آفرینش عهد قدیم است که در آن جا سخن از چگونگی آفرینش جهان به وسیلهٔ خداوند در طی شش روز به میان می‌آید. آفرینش با فرمان الهی صورت می‌پذیرد. برای مثال در نخستین روز هنگامی که خدا می‌گوید روشنائی باشد! روشنائی به وجود می‌آید. در روز دوم و سوم خدا آب‌ها، آسمان و خشکی را از هم جدا کرده و زمین را پر از گیاهان می‌کند. سپس نورهای آسمان را می‌آفریند تا فصول به وجود آیند و روشنایی بزرگتر یا خورشید را حاکم بر روز و روشنایی کوچکتر یا ماه را حاکم بر شب می‌کند. در روز پنجم خداوند موجودات دریایی و پرندگان را می‌آفریند و به آن‌ها دستور می‌دهد تا زاد و ولد کنند. در روز ششم خدا موجودات خشکی را به وجود می‌آورد. انسان پس از کامل شدن تمام جهان آفریده شده‌است. انسان بر اساس تصویر خدا ساخته و بر سایر موجودات برتری داده می‌شود. سرانجام خداوند در روز هفتم به استراحت می‌پردازد و آن روز را مقدس می‌شمارد.[۳۶] در روایت دوم کتاب آفرینش، آفرینش انسان پس از به وجود آمدن آسمان و زمین ولی پیش از آفرینش سایر گیاهان و جانوران رخ می‌دهد. انسان از خاک زمین ساخته می‌شود و خداوند نفس خود را در او می‌دمد. خدا برای انسان باغ عدن را می‌سازد و در آن انواع درختان را قرار می‌دهد تا آدمی از میوه‌هایشان استفاده کند. با این وجود به انسان اجازه خوردن میوه درخت آگاهی از خوب و بد داده نمی‌شود. خدا می‌گوید که خوردن آن میوه کشنده‌است. خدا انواع جانوران را می‌آفریند تا همراه و کمک انسان باشند و آن‌ها را به نخستین مرد (آدم) می‌نمایاند. آدم آن‌ها را نامگذاری می‌کند ولی هیچ‌یک را یاوری بسزا برای خود نمی‌یابد. خدا او را به خواب می‌برد و یکی از دنده‌های او را خارج می‌کند تا از آن برای ساختن نخستین زن استفاده کند. آدم هنگامی که همسرش را می‌بیند می‌گوید: این است استخوانی از استخوان‌هایم و گوشتی از گوشتم نام او "نساً باشد، چون از انسان گرفته شده‌است. به گفته کتاب مقدس مسیحیان و یهودیان، از همین روست که مرد به خاطر همسر خود از پدر و مادرش جدا می‌گرددو به همسر خود می‌پیوندد، و از آن پس، آن دو یکی می‌شوند.[۳۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Womack, Mari (2005). Symbols and Meaning: A Concise Introduction. AltaMira Press. ISBN 978-0-7591-0322-1.
  2. Kimball, Charles (۲۰۰۸). «Creation Myths and Sacred Stories". Comparative Religion. The Teaching Company
  3. Encyclopaedia Britannica 2009
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Leeming, David A. (۲۰۰۹). Creation Myths of the World (2nd ed.). ABC-CLIO. ISBN 978-1-59884-174-9.
  5. Johnston, Susan A. (2009). Religion, Myth, and Magic: The Anthropology of Religion-a Course Guide. Recorded Books, LLC.ISBN 978-1-4407-2603-3
  6. See:
  7. Johnston 2009
  8. Eliade 1963, p. 429
  9. See:
  10. Womack 2005, p. 81, "Creation myths are symbolic stories describing how the universe and its inhabitants came to be. Creation myths develop through oral traditions and therefore typically have multiple versions."
  11. Kimball 2008[کدام صفحه؟]
  12. Soskice 2010, p. ۲۴.
  13. Nebe 2002, p. ۱۱۹.
  14. Knappert, Jan (1977). Bantu Myths and Other Tales. Brill Archive. ISBN 90-04-05423-5.
  15. Leeming, David Adams; Leeming, Margaret Adams (2009). A Dictionary of Creation Myths (Oxford Reference Online ed.). Oxford University Press.
  16. Theogony, Hesiod
  17. Nassen-Bayer; Stuart, Kevin (1992-10). Mongol creation stories: man, Mongol tribes, the natural world and Mongol deities. 2. 51. Asian Folklore Studies. pp. 323–334. http://ccbs.ntu.edu.tw/FULLTEXT/JR-EPT/stuart1.htm. Retrieved 2010-05-06.
  18. Mair, Victor H. (۱۹۹۰). Tao Te Ching: The Classic Book of Integrity and the Way, by Lao Tzu. Bantam Books.
  19. Black, J.A. , Cunningham, G. , Fluckiger-Hawker, E, Robson, E. , and Zólyomi, G. (۱۹۹۸) The Electronic Text Corpus of Sumerian Literature. Oxford.
  20. Bottéro, J. (۲۰۰۴). Religion in Ancient Mesopotamia. x. Chicago: University of Chicago Press
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ قرآن سوره ۲۱ آیه ۳۰
  22. قرآن سوره ۴۱ آیه ۱۱
  23. قرآن سوره ۱۱ آیه ۷
  24. قرآن سوره ۴۱ آیه ۱۲–۹
  25. قرآن سوره ۶ آیه ۲ و سوره ۱۵ آیه ۲۶
  26. قرآن سوره ۲ آیه ۳۴ و سوره ۱۸ آیه ۵۰
  27. قرآن سوره ۲ آیه ۳۵
  28. قرآن سوره ۷ آیه ۲۷ و سوره ۲۰ آیه ۱۲۰
  29. قرآن سوره ۲۰ آیه ۱۲۱
  30. قرآن سوره ۷ آیه ۲۵–۲۴
  31. 35کهف وآیات69مومن-12فاطر-16روم-5حج-و35کهف
  32. 6سجده وآیات71ص-11صافات-14مومنون-12انعام-63اسرا-12اعراف و76ص
  33. 13الرحمن و آیات دیگرمانند26و28و38حجر
  34. 2ده ر-46نجم-69مومن-77یس-5حج-12فاطر-14مومنون-35کهف-19عبس
  35. آیات14مومنون و5حج
  36. عهد قدیم کتاب پیدایش ۲:۳–۱:۱
  37. عهد قدیم کتاب پیدایش ۲:۲۵–۲:۴

The Creation (c. 1896–1902) by James Tissot[1]

A creation myth (or cosmogonic myth) is a symbolic narrative of how the world began and how people first came to inhabit it.[2][3][4] While in popular usage the term myth often refers to false or fanciful stories, members of cultures often ascribe varying degrees of truth to their creation myths.[5][6] In the society in which it is told, a creation myth is usually regarded as conveying profound truths, metaphorically, symbolically and sometimes in a historical or literal sense.[7][8] They are commonly, although not always, considered cosmogonical myths—that is, they describe the ordering of the cosmos from a state of chaos or amorphousness.[9]

Creation myths often share a number of features. They often are considered sacred accounts and can be found in nearly all known religious traditions.[10] They are all stories with a plot and characters who are either deities, human-like figures, or animals, who often speak and transform easily.[11] They are often set in a dim and nonspecific past that historian of religion Mircea Eliade termed in illo tempore ('at that time').[10][12] Creation myths address questions deeply meaningful to the society that shares them, revealing their central worldview and the framework for the self-identity of the culture and individual in a universal context.[13]

Creation myths develop in oral traditions and therefore typically have multiple versions;[3] found throughout human culture, they are the most common form of myth.[7]

Definitions

Creation myth definitions from modern references:

  • A "symbolic narrative of the beginning of the world as understood in a particular tradition and community. Creation myths are of central importance for the valuation of the world, for the orientation of humans in the universe, and for the basic patterns of life and culture."[14]
  • "Creation myths tell us how things began. All cultures have creation myths; they are our primary myths, the first stage in what might be called the psychic life of the species. As cultures, we identify ourselves through the collective dreams we call creation myths, or cosmogonies. … Creation myths explain in metaphorical terms our sense of who we are in the context of the world, and in so doing they reveal our real priorities, as well as our real prejudices. Our images of creation say a great deal about who we are."[15]
  • A "philosophical and theological elaboration of the primal myth of creation within a religious community. The term myth here refers to the imaginative expression in narrative form of what is experienced or apprehended as basic reality … The term creation refers to the beginning of things, whether by the will and act of a transcendent being, by emanation from some ultimate source, or in any other way."[16]

Religion professor Mircea Eliade defined the word myth in terms of creation:

Myth narrates a sacred history; it relates an event that took place in primordial Time, the fabled time of the "beginnings." In other words, myth tells how, through the deeds of Supernatural Beings, a reality came into existence, be it the whole of reality, the Cosmos, or only a fragment of reality – an island, a species of plant, a particular kind of human behavior, an institution.[17]

Meaning and function

In Daoist creation myth, "The Way gave birth to unity; unity gave birth to duality; duality gave birth to trinity; trinity gave birth to the myriad creatures." (Daodejing, 4th century BCE)[18]

All creation myths are in one sense etiological because they attempt to explain how the world was formed and where humanity came from.[19] Myths attempt to explain the unknown and sometimes teach a lesson.[20][21]

Ethnologists and anthropologists[which?] who study these myths say that in the modern context theologians try to discern humanity's meaning from revealed truths and scientists investigate cosmology with the tools of empiricism and rationality, but creation myths define human reality in very different terms. In the past historians of religion and other students of myth thought of them as forms of primitive or early-stage science or religion and analyzed them in a literal or logical sense. Today, however, they are seen as symbolic narratives which must be understood in terms of their own cultural context. Charles Long writes, "The beings referred to in the myth – gods, animals, plants – are forms of power grasped existentially. The myths should not be understood as attempts to work out a rational explanation of deity."[22]

While creation myths are not literal explications they do serve to define an orientation of humanity in the world in terms of a birth story. They are the basis of a worldview that reaffirms and guides how people relate to the natural world, to any assumed spiritual world, and to each other. The creation myth acts as a cornerstone for distinguishing primary reality from relative reality, the origin and nature of being from non-being.[23] In this sense they serve as a philosophy of life but one expressed and conveyed through symbol rather than systematic reason. And in this sense they go beyond etiological myths which mean to explain specific features in religious rites, natural phenomena or cultural life. Creation myths also help to orient human beings in the world, giving them a sense of their place in the world and the regard that they must have for humans and nature.[2]

Historian David Christian has summarised issues common to multiple creation myths:

Each beginning seems to presuppose an earlier beginning. ... Instead of meeting a single starting point, we encounter an infinity of them, each of which poses the same problem. ... There are no entirely satisfactory solutions to this dilemma. What we have to find is not a solution but some way of dealing with the mystery .... And we have to do so using words. The words we reach for, from God to gravity, are inadequate to the task. So we have to use language poetically or symbolically; and such language, whether used by a scientist, a poet, or a shaman, can easily be misunderstood.[24]

Classification

In Maya religion, the dwarf was an embodiment of the Maize God's helpers at creation.[25]

Mythologists have applied various schemes to classify creation myths found throughout human cultures. Eliade and his colleague Charles Long developed a classification based on some common motifs that reappear in stories the world over. The classification identifies five basic types:[26]

Brahmā, the Hindu deva of creation, emerges from a lotus risen from the navel of Viṣņu, who lies with Lakshmi on the serpent Ananta Shesha.
  • Creation ex nihilo in which the creation is through the thought, word, dream or bodily secretions of a divine being.
  • Earth diver creation in which a diver, usually a bird or amphibian sent by a creator, plunges to the seabed through a primordial ocean to bring up sand or mud which develops into a terrestrial world.
  • Emergence myths in which progenitors pass through a series of worlds and metamorphoses until reaching the present world.
  • Creation by the dismemberment of a primordial being.
  • Creation by the splitting or ordering of a primordial unity such as the cracking of a cosmic egg or a bringing order from chaos.

Marta Weigle further developed and refined this typology to highlight nine themes, adding elements such as deus faber, a creation crafted by a deity, creation from the work of two creators working together or against each other, creation from sacrifice and creation from division/conjugation, accretion/conjunction, or secretion.[26]

An alternative system based on six recurring narrative themes was designed by Raymond Van Over:[26]

  • Primeval abyss, an infinite expanse of waters or space.
  • Originator deity which is awakened or an eternal entity within the abyss.
  • Originator deity poised above the abyss.
  • Cosmic egg or embryo.
  • Originator deity creating life through sound or word.
  • Life generating from the corpse or dismembered parts of an originator deity.

Ex nihilo

Creation on the exterior shutters of Hieronymus Bosch's triptych The Garden of Earthly Delights (1480–90)

The idea that God created the world out of nothing – ex nihilo – is central today to Judaism, Christianity and Islam, and the medieval Jewish philosopher Maimonides felt it was the only concept that the three religions shared.[27] Nonetheless, the concept is not found in the entire Hebrew Bible.[28] The authors of Genesis 1 were concerned not with the origins of matter (the material which God formed into the habitable cosmos), but with assigning roles so that the Cosmos should function.[29] In the early 2nd century AD, early Christian scholars were beginning to see a tension between the idea of world-formation and the omnipotence of God, and by the beginning of the 3rd century creation ex nihilo had become a fundamental tenet of Christian theology.[30]

Ex nihilo creation is found in creation stories from ancient Egypt, the Rig Veda, and many animistic cultures in Africa, Asia, Oceania and North America.[31] The Debate between sheep and grain is an example of an even earlier form of ex nihilo creation myth from ancient Sumer.[32] In most of these stories the world is brought into being by the speech, dream, breath, or pure thought of a creator but creation ex nihilo may also take place through a creator's bodily secretions.

The literal translation of the phrase ex nihilo is "from nothing" but in many creation myths the line is blurred whether the creative act would be better classified as a creation ex nihilo or creation from chaos. In ex nihilo creation myths the potential and the substance of creation springs from within the creator. Such a creator may or may not be existing in physical surroundings such as darkness or water, but does not create the world from them, whereas in creation from chaos the substance used for creation is pre-existing within the unformed void.[33]

Creation from chaos

In creation from chaos myth, initially there is nothing but a formless, shapeless expanse. In these stories the word "chaos" means "disorder", and this formless expanse, which is also sometimes called a void or an abyss, contains the material with which the created world will be made. Chaos may be described as having the consistency of vapor or water, dimensionless, and sometimes salty or muddy. These myths associate chaos with evil and oblivion, in contrast to "order" (cosmos) which is the good. The act of creation is the bringing of order from disorder, and in many of these cultures it is believed that at some point the forces preserving order and form will weaken and the world will once again be engulfed into the abyss.[34] One example is the Genesis creation myth from the first chapter of the Book of Genesis.

World parent

In one Maori creation myth, the primal couple are Rangi and Papa, depicted holding each other in a tight embrace.

There are two types of world parent myths, both describing a separation or splitting of a primeval entity, the world parent or parents. One form describes the primeval state as an eternal union of two parents, and the creation takes place when the two are pulled apart. The two parents are commonly identified as Sky (usually male) and Earth (usually female) who in the primeval state were so tightly bound to each other that no offspring could emerge. These myths often depict creation as the result of a sexual union, and serve as genealogical record of the deities born from it.[35]

In the second form of world parent myth, creation itself springs from dismembered parts of the body of the primeval being. Often in these stories the limbs, hair, blood, bones or organs of the primeval being are somehow severed or sacrificed to transform into sky, earth, animal or plant life, and other worldly features. These myths tend to emphasize creative forces as animistic in nature rather than sexual, and depict the sacred as the elemental and integral component of the natural world.[36] One example of this is the Norse creation myth described in Gylfaginning exactly in the poem Völuspá.[37]

Emergence

In emergence myths humanity emerges from another world into the one they currently inhabit. The previous world is often considered the womb of the earth mother, and the process of emergence is likened to the act of giving birth. The role of midwife is usually played by a female deity, like the spider woman of several mythologies of Indigenous peoples in the Americas. Male characters rarely figure into these stories, and scholars often consider them in counterpoint to male-oriented creation myths, like those of the ex nihilo variety.[19]

In the kiva of both ancient and present-day Pueblo peoples, the sipapu is a small round hole in the floor that represents the portal through which the ancestors first emerged. (The larger hole is a fire pit, here in a ruin from the Mesa Verde National Park.)

Emergence myths commonly describe the creation of people and/or supernatural beings as a staged ascent or metamorphosis from nascent forms through a series of subterranean worlds to arrive at their current place and form. Often the passage from one world or stage to the next is impelled by inner forces, a process of germination or gestation from earlier, embryonic forms.[38][39] The genre is most commonly found in Native American cultures where the myths frequently link the final emergence of people from a hole opening to the underworld to stories about their subsequent migrations and eventual settlement in their current homelands.[40]

Earth-diver

The earth-diver is a common character in various traditional creation myths. In these stories a supreme being usually sends an animal into the primal waters to find bits of sand or mud with which to build habitable land. Some scholars interpret these myths psychologically while others interpret them cosmogonically. In both cases emphasis is placed on beginnings emanating from the depths.[41] Earth-diver myths are common in Native American folklore but can be found among the Chukchi and Yukaghir, the Tatars and many Finno-Ugrian traditions. The pattern of distribution of these stories suggest they have a common origin in the eastern Asiatic coastal region, spreading as peoples migrated west into Siberia and east to the North American continent.[42][43]

Characteristic of many Native American myths, earth-diver creation stories begin as beings and potential forms linger asleep or suspended in the primordial realm. The earth-diver is among the first of them to awaken and lay the necessary groundwork by building suitable lands where the coming creation will be able to live. In many cases, these stories will describe a series of failed attempts to make land before the solution is found.[44]

See also

References

  1. ^ An interpretation of the creation narrative from the first book of the Torah (commonly known as the Book of Genesis), painting from the collections Archived 2013-04-16 at Archive.today of the Jewish Museum (New York)
  2. ^ a b Encyclopædia Britannica 2009
  3. ^ a b Womack 2005, p. 81, "Creation myths are symbolic stories describing how the universe and its inhabitants came to be. Creation myths develop through oral traditions and therefore typically have multiple versions."
  4. ^ "Creation Stories". Signs & Symbols — An Illustrated Guide to Their Origins and Meanings. DK Publishing. 2008. p. 157. ISBN 9781405325394. For many they are not a literal account of events, but may be perceived as symbolic of a deeper truth.
  5. ^ "In common usage the word 'myth' refers to narratives or beliefs that are untrue or merely fanciful; the stories that make up national or ethnic mythologies describe characters and events that common sense and experience tell us are impossible. Nevertheless, all cultures celebrate such myths and attribute to them various degrees of literal or symbolic truth." (Leeming 2010, p. xvii)
  6. ^ Long 1963, p. 18
  7. ^ a b Kimball 2008[page needed]
  8. ^ Leeming 2010, pp. xvii–xviii, 465
  9. ^ See:
  10. ^ a b Johnston 2009
  11. ^ See:
  12. ^ Eliade 1963, p. 429
  13. ^ See:
  14. ^ Merriam-Webster's Encyclopedia of World Religions 1999, p. 267
  15. ^ Leeming 2010, p. 84
  16. ^ creation myth, Enyclopædia Britannica (2009)
  17. ^ Eliade 1964, pp. 5–6
  18. ^ Mair 1990, pp. 9
  19. ^ a b Leeming 2011a
  20. ^ Gods, Goddesses, and Heroes. Ancient Civilizations. US History.org
  21. ^ Culture, Religion, & Myth: Interdisciplinary Approaches. Cora Agatucci. Central Oregon Community College.
  22. ^ Long 1963, p. 12
  23. ^ Sproul 1979, p. 6
  24. ^ Christian, David (2004-02-23). Maps of Time: An Introduction to Big History. California World History Library. 2. University of California Press (published 2004). pp. 17–18. ISBN 9780520931923. Retrieved 2013-12-29. How did everything begin? This is the first question faced by any creation myth and ... answering it remains tricky. ... Each beginning seems to presuppose an earlier beginning. ... Instead of meeting a single starting point, we encounter an infinity of them, each of which poses the same problem. ... There are no entirely satisfactory solutions to this dilemma. What we have to find is not a solution but some way of dealing with the mystery .... And we have to do so using words. The words we reach for, from God to gravity, are inadequate to the task. So we have to use language poetically or symbolically; and such language, whether used by a scientist, a poet, or a shaman, can easily be misunderstood.
  25. ^ Description from Walters Art Museum
  26. ^ a b c Leonard & McClure 2004, p. 32–33
  27. ^ Soskice 2010, p. 24.
  28. ^ Nebe 2002, p. 119.
  29. ^ Walton 2006, p. 183.
  30. ^ May 2004, p. 179.
  31. ^ Leeming 2010, pp. 1–3, 153
  32. ^ Wasilewska 2000, pp. 146
  33. ^ Leeming & Leeming 1994, pp. 60–61
  34. ^ Leeming 2010
  35. ^ Leeming 2010, p. 16
  36. ^ Leeming 2010, p. 18
  37. ^ Leeming, David Adams (2010). Creation Myths of the World: An Encyclopedia. ABC-CLIO. ISBN 9781598841749.
  38. ^ Leeming 2010, pp. 21–24
  39. ^ Long 1963
  40. ^ Wheeler-Voegelin & Moore 1957, pp. 66–73
  41. ^ Leeming 2011b
  42. ^ Booth 1984, pp. 168–70
  43. ^ Vladimir Napolskikh (2012), Earth-Diver Myth (А812) in northern Eurasia and North America: twenty years later
  44. ^ Leonard & McClure 2004, p. 38

Bibliography

External links