استیو مارتین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
استیو مارتین
Steve Martin 2011.jpg
استیو مارتین در ۲۰۱۱
نام اصلی استیون گلن مارتین
تولد ۱۴ اوت ۱۹۴۵ ‏(۷۴ سال)
ویکو، تگزاس، آمریکا
ملیت پرچم ایالات متحده آمریکا آمریکایی
سال‌های فعالیت ۱۹۶۷-اکنون
همسر(ها) ویکتوریا تنانت (۱۹۹۴–۱۹۸۶)
ان استرینگفیلد (۲۰۰۷-اکنون)
وبگاه رسمی http://stevemartin.com
صفحه در وبگاه IMDb

استیون گلن مارتین (به انگلیسی: Steve Martin) (زاده ۱۴ اوت ۱۹۴۵) بازیگر، کمدین، تهیه‌کننده، نویسنده و آهنگساز آمریکایی است. وی در زمینه استندآپ کمدی کمدی فعال بوده ولی از اوایل دهه ۱۹۸۰ شروع به بازیگری به شکل حرفه‌ای‌تر کرد و توانست افتخارات زیادی کسب کند و جوایز زیادی همچون جایزه امی و جایزه گرمی را کسب کند. در نوامبر ۲۰۱۳ نیز وی مفتخر به دریافت یک جایزه اسکار افتخاری شد.

کودکی[ویرایش]

استیو متولد شهر ویکو در ایالت تگزاس است. مادرش مری و پدرش گلین نام داشتند و شغل پدرش نیز در زمینه فروش املاک بود.

اولین شغل مارتین، فروشندگی کتاب‌های راهنما در دیزنی‌لند بود. وی این کار را به شکل نیمه‌وقت در آخر هفته‌ها و زمانی که مدرسه در تابستان تعطیل می‌شد به شکل تمام وقت انجام می‌داد. فعالیت وی به عنوان فروشنده تا سه سال (۵۸–۱۹۵۵) ادامه داشت.

فعالیت‌ها[ویرایش]

شروع به کار[ویرایش]

استیو مارتین - حدود ۱۹۷۷

در سال ۱۹۶۷، نامزد سابق مارتین، نینا گولدبلات با نشان دادن چند اثر استیو به مسئول نویسندگان محلی که خودش در آنجا بازی می‌کرد موفق شد یک کار برای استیو پیدا کند. مسئول نویسندگان از نوشته‌های استیو خوشش آمد و شخصاً دستمزد وی و سایر نویسنده‌ها را پرداخت می‌کرد. استیو به خاطر این آثارش در سن ۲۳ سالگی و در سال ۱۹۶۹ موفق به دریافت یک جایزه امی شد. اولین حضور نمایشی وی نیز در تلویزیون در سال ۱۹۶۹ و برای برنامه «نمایش استیو الن» اتفاق افتاد.
در دهه ۱۹۷۰ نیز وی حضور بسیار بیشتری در نمایش‌های کمدی داشت و در چندین نمایش کمدی مختلف دیگر ظاهر شد.

بازیگری در فیلم[ویرایش]

استیو طی مصاحبه‌ای اظهار کرد که نمایش کمدی فقط به شکل اتفاقی در زندگی‌اش روی داد و هدف اصلی وی بازیگری در فیلم بوده‌است.

اولین حضور وی در عرصه بازیگری و با نقشی چشمگیر، در یک فیلم کوتاه به نام نویسنده فراموشکار (محصول ۱۹۷۷) بوده. این فیلم کوتاه هفت دقیقه‌ای توسط استیو نوشته شده بود و بازیگران دیگری چون باک هنری و تری گار نیز در ان به ایفای نقش پرداخته بودند. این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار نیز شد. نقش‌آفرینی مهم بعدی وی در فیلم کلوپ باند قلب‌های تنهای گروهبان پپر بود که استیو در این فیلم چند آهنگ را نیز خواند.

مارتین در سال ۲۰۰۶ در فیلم پرفروش پلنگ صورتی بازی کرد. وی در این فیلم نقش کارگاه کلوزو را بازی می‌کرد و با ژان رنو هم‌بازی بود. در سال ۲۰۰۹ نیز در قسمت دوم این فیلم، پلنگ صورتی ۲ بازی کرد. فروش این دو فیلم روی هم حدود ۲۳۰ میلیون دلار می‌شود. آخرین فیلم وی نیز سال مهم محصول ۲۰۱۱ بود که در آن با جک بلک و اوون ویلسون هم‌بازی بود.

نویسندگی[ویرایش]

در سال ۱۹۹۳ مارتین اولین نمایش کامل خود را به نام پیکاسو در لاپا آژیل نوشت. نمایشنامهٔ وی اولین بار در منزلش و با حضور تام هنکس و کریس ساراندون اجرا شد. سپس از اکتبر همان سال تا ماه مهٔ سال بعد (۱۹۹۴) نمایشنامهٔ مارتین در تئاتری در شهر شیکاگو (ایالت ایلینوی) به نمایش درآمد و بعد از نمایش موفقیت‌آمیزش راه اجرای نمایشش برای شهرهای دیگر آمریکا همچون نیویورک، لس‌آنجلس و سایر شهرهای آمریکا هموارتر شد. در سال ۲۰۰۹ مدرسه‌ای در ایالت اورگن به‌دلیل اعتراض اولیای کودکان از نمایش این اثر استیو خودداری کرد.

در ۱۹۹۰ استیو مارتین چندین بار برای هفته‌نامهٔ نیویورکر مطالبی نوشت. در سال ۲۰۱۰ نیز رمان جدیدش به نام شیء زیبایی را منتشر کرد.

اجرا[ویرایش]

استیو مارتین اجرای مراسم هشتاد و دومین جوایز اسکار در سال ۲۰۱۰ را به همراه الک بالدوین بر عهده داشت. در سال ۲۰۰۵ نیز در سالروز یادبود دیزنی‌لند، استیو یکی کسانی بود که مراسم را میزبانی می‌کردند.

موسیقی[ویرایش]

مارتین برای اولین بار و در سن ۱۷ سالگی با بانجو موسیقی را شروع کرد.

زندگی شخصی[ویرایش]

در میانه دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ استیو رابطه عاشقانه‌ای با همبازی‌اش در یکی از فیلم‌ها به نام برنادت پترز داشت. اما در ۲۰ نوامبر ۱۹۸۶ با ویکتوریا تنانت ازدواج می‌کند. این زوج در سال ۱۹۹۴ از یکدیگر طلاق گرفتند. در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۷ نیز بعد از سه سال آشنایی، استیو با ان استرینگفیلد ازدواج می‌کند. استرینگفیلد نویسنده و از اعضای سابق هفته‌نامه نیویورکر بود. مراسم ازدواج این دو با حضور باب کری، سناتور ایالت نبراسکا و تام هنکس، از دوستان نزدیک استیو انجام شد. میهمانان مراسم از اینکه به یک عروسی دعوت شده‌اند خبر نداشته و با نام یک جشن از آن‌ها دعوت شده بود که با دیدن عروسی بسیار شگفت‌زده شدند.
استیو مارتین در سن ۶۷ سالگی برای اولین بار، در دسامبر ۲۰۱۲ پدر شد.

پلیس آلمان بیان کرد که احتمالاً از استیو مارتین در یک حراجی کلاه‌برداری شده‌است. ماجرا از این قرار است که در سال ۲۰۰۴ استیو مارتین در یک حراجی، نقاشی‌ای را که به گمان خود برای سال ۱۹۱۵ بوده و توسط هنرمندی هلندی-آلمانی به نام هانریش کامپندونک نقاشی شده بود را از یک گالری در پاریس خریداری کرد. مبلغ خریداری شده حدود ۷۰۰٫۰۰۰ یورو بوده و کارشناسان صحت و اصل بودن نقاشی را در زمان خرید اعلام کردند. پانزده ماه بعد نیز مارتین این نقاشی را برای فروش به حراج گذاشت که یک خانم بازرگان سویسی آن را به مبلغ ۵۰۰٫۰۰ یورو خریداری کرد و استیو ۲۰۰٫۰۰۰ یورو ضرر داد. پلیس اعتقاد دارد که این نقاشی اثر یک گروه کلاهبردار آلمانی است که در سال ۲۰۱۰ دستگیر شده‌اند. نقاشی‌های جعلی این گروه خبره به گالری‌های فرانسوی فروخته شده و احتمالاً نقاشی استیو مارتین نیز یکی از همان جعلی‌ها بود.

بخشی فیلمشناسی[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات
۱۹۷۸ گروه کلوپ بی‌کسان گروهبان فلفل Dr. Maxwell Edison
۱۹۸۱ سکه‌هایی از بهشت Arthur
۱۹۸۲ مردگان پیراهن راه راه نمی‌پوشند Rigby Reardon همچنین نویسنده
۱۹۸۹ پدر و مادری Gil Buckman
۱۹۹۱ پدر عروس George Banks
گرند کنیون Davis
۱۹۹۲ جهش ایمان Jonas Nightengale
۱۹۹۸ شاهزاده مصر Hotep صدا پیشه
۱۹۹۹ بوفینگر
۱۹۹۹ فانتازیا ۲۰۰۰ Introductory Host Disney re-release
۲۰۰۳ دوجینش ارزان‌تر است Tom Baker
۲۰۰۴ تاجر ونیزی Cameo
۲۰۰۵ دوجینش ارزان‌تر است ۲ Tom Baker
۲۰۰۶ پلنگ صورتی بازرس کلوزو همچنین نویسنده
۲۰۰۹ پلنگ صورتی ۲ بازرس کلوزو همچنین نویسنده
پیچیده است Adam Schaffer
۲۰۱۱ سال بزرگ استو پریسلر
۲۰۱۵ خانه Captain Smek صدا پیشه

منابع[ویرایش]

ویکی‌پدیای انگلیسی

پیوندها[ویرایش]

Steve Martin (2011)

Stephen Glenn „Steve“ Martin [ˌstiːvˈmɑɹtn̩] (* 14. August 1945 in Waco, Texas) ist ein US-amerikanischer Komiker, Schriftsteller, Musiker, Produzent und Schauspieler. 2014 wurde ihm der Ehrenoscar verliehen.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Martin (1982)

Nach dem Abschluss der Garden Grove High School im Jahr 1963 studierte Martin an der California State University einige Semester Philosophie und Theaterwissenschaften. Nebenbei arbeitete er im Magic Shop von Disneyland, wo er seine Fähigkeiten im Jonglieren, Zaubern, Banjospielen und Ballontiereformen entwickelte. Ende der 1960er Jahre schrieb er sein erstes Bühnenprogramm, mit dem er durch zahlreiche kleinere Clubs in Los Angeles tourte.

Martin machte sich in der Branche schnell einen Namen. Bereits 1969 gewann er als Autor der Smothers Brothers Comedy Hour einen Emmy. 1971 war er festes Ensemblemitglied der Sonny & Cher Show. Mit zahlreichen Auftritten in der Tonight Show mit Johnny Carson wurde er einem breiten Publikum bekannt. Dass er in dem Bruce-Lee-Film Todesgrüße aus Shanghai sein Leinwanddebüt gegeben haben soll, ist eine verbreitete Legende. Tatsächlich sieht ihm ein Polizist in diesem Film nur sehr ähnlich.

1976 moderierte er erstmals die erfolgreiche Comedy-Sendung Saturday Night Live, für die er in den folgenden zehn Jahren u. a. mit Dan Aykroyd, John Belushi, Chevy Chase, Eddie Murphy, Bill Murray und Martin Short vor der Kamera stand.

In dem Film Reichtum ist keine Schande, zu dem er auch das Drehbuch schrieb, spielte Martin 1979 seine erste Hauptrolle. Für den Kurzfilm The Absent-Minded Waiter erhielt er im selben Jahr eine Oscar-Nominierung. In den 1980er Jahren war Martin u. a. in der Film-noir-Parodie Tote tragen keine Karos, den jeweils Golden-Globe-nominierten Komödien Solo für zwei und Roxanne sowie im Oscar-nominierten Horror-Musical Der kleine Horrorladen zu sehen. Mit diesen Filmen wurde er auch in Europa bekannt.

1991 wirkte er in L.A. Story und Vater der Braut, einem Remake des Spencer-Tracy-Klassikers, mit. Das Drama Grand Canyon – Im Herzen der Stadt, in dem er neben Kevin Kline und Danny Glover die Hauptrolle spielte, gewann auf der Berlinale den Goldenen Bären. Viel Beachtung fand seine Darstellung in dem Thriller Die unsichtbare Falle, in dem er in einer seiner wenigen ernsthaften Rollen zu sehen ist. Für Housesitter und Schlaflos in New York stand Martin 1992 und 1999 gemeinsam mit Goldie Hawn vor der Kamera.

2001 und 2003 moderierte er die Oscarverleihung und wurde dafür für mehrere Emmys nominiert. Auch als Autor ist Martin nach wie vor aktiv. Das Theaterstück Picasso at the Lapin Agile wurde 1993 in Chicago uraufgeführt und verfilmt. Seine Bücher, die Kurzgeschichtensammlung Pure Drivel und der Roman Shopgirl (2005 verfilmt), waren Ende der 90er ebenfalls sehr erfolgreich. 2003 spielte er die Rolle als Vater von zwölf Kindern in Im Dutzend billiger. 2005 übernahm Steve Martin in einer Neuverfilmung von Der rosarote Panther die Rolle des Inspektor Clouseau und spielte erneut den Vater in Im Dutzend billiger 2.

2009 war er mit Der rosarote Panther 2 erneut in dieser Rolle zu sehen, zudem an der Seite von Meryl Streep und Alec Baldwin in der Liebeskomödie It’s Complicated von Nancy Meyers. Im selben Jahr erhielt Martin für seinen Gastauftritt als Gavin Volure in der gleichnamigen Episode der Serie 30 Rock seine fünfte Emmy-Nominierung.

Von 1986 bis 1994 war er mit der Schauspielerin Victoria Tennant verheiratet. Am 28. Juli 2007 heiratete er die Journalistin Anne Stringfield, mit der er seit Dezember 2012 ein Kind hat.

Martin wurde 2005 mit dem Mark-Twain-Preis für amerikanischen Humor und 2007 mit dem Kennedy-Preis ausgezeichnet.

2010 erhielt er den Grammy in der Kategorie Bestes Bluegrass-Album für The Crow / New Songs for the Five-String Banjo. Im selben Jahr wurde er in die American Academy of Arts and Sciences gewählt.

Am 7. März 2010 führte Martin zusammen mit Alec Baldwin im Kodak Theatre noch einmal durch die Oscarverleihung. 2014 erhielt er den Ehrenoscar für sein Lebenswerk.

Das American Film Institute (AFI) ehrte ihn am 4. Juni 2015 in Los Angeles mit dem AFI Life Achievement Award für sein Lebenswerk.[1]

Diskografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Studioalben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Jahr Titel Charts[2][3] Anmerkungen
Vereinigte StaatenVereinigte Staaten US
1977 Let’s Get Small
10
PlatinPlatin

(68 Wo.)
Erstveröffentlichung: November 1977
1978 A Wild and Crazy Guy
2
DoppelplatinDoppelplatin

(26 Wo.)
Erstveröffentlichung: November 1978
1979 Comedy Is Not Pretty!
25
GoldGold

(22 Wo.)
Erstveröffentlichung: Oktober 1979
1981 The Steve Martin Brothers
135
(4 Wo.)
Erstveröffentlichung: November 1981
2009 The Crow: New Songs for the 5-String Banjo
93
(8 Wo.)
Erstveröffentlichung: Januar 2009
2011 Rare Bird Alert
43
(6 Wo.)
Erstveröffentlichung: März 2011
mit Steep Canyon Rangers
2013 Love Has Come for You
21
(12 Wo.)
Erstveröffentlichung: April 2013
mit Edie Brickell
2015 So Familiar
126
(1 Wo.)
Erstveröffentlichung: Oktober 2015
mit Edie Brickell
2017 The Long-Awaited Album
189
(1 Wo.)
Erstveröffentlichung: Oktober 2017
mit Steep Canyon Rangers

Weitere Veröffentlichungen

  • 2007: Born Standing Up
  • 2014: Live (mit Edie Brickell & Steep Canyon Rangers)

Singles[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Jahr Titel
Album
Charts[2] Anmerkungen
Vereinigte StaatenVereinigte Staaten US
1977 Grandmother’s Song
Let’s Get Small
72
(3 Wo.)
Erstveröffentlichung: November 1977
1978 King Tut
A Wild and Crazy Guy
17
GoldGold

(15 Wo.)
Erstveröffentlichung: April 1978
1979 Cruel Shoes
Comedy Is Not Pretty!
91
(4 Wo.)
Erstveröffentlichung: November 1979

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Literarische Veröffentlichungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Deutsche Synchronstimme[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Martin wurde im Laufe seiner Karriere von mehreren Synchronsprechern synchronisiert; meistens wurde Norbert Gescher (Der kleine Horrorladen, Ein Ticket für Zwei, Im Dutzend billiger...) eingesetzt. Ein anderer, häufig eingesetzter Synchronsprecher war Eckart Dux (My Blue Heaven, Vater der Braut...); Dux las 2001 das Hörbuch zu Blanker Unsinn von Martin ein.[4] Zum Einsatz kamen auch unter anderem Hans-Werner Bussinger, Frank-Otto Schenk oder Randolf Kronberg.[5]

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Steve Martin – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. 2015 Steve Martin Tribute. In: afi.com. American Film Institute (AFI), 4. Juni 2015, abgerufen am 13. September 2015.
  2. a b Chartquellen: US
  3. Auszeichnungen für Musikverkäufe: US
  4. Steve Martin - Blanker Unsinn @ H?rNews.de. Abgerufen am 2. Juni 2019.
  5. Deutsche Synchronkartei | Darsteller | Steve Martin. Abgerufen am 2. Juni 2019.