استیبین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
استیبین
تصویری از استیبین
اطلاعات کلی
نام دیگر Stibnite
فرمول شیمیایی Sb2S3
ترکیب شیمیایی محلول دراسید نیتریک و کلریدریک گرم - به آسانی قابل ذوب است - درKOHسیاه و با آب تمیز می‌شود. Sb:71.38% S:۲۸٫۶۲٪ با انکلوزیون‌های As,Ag,Bi,Zn,Fe,Pb,Au,Cu رنگ
رده بندی سولفور
اطلاعات کانی شناسی
شکل بلوری بلورهای منشوری طویل و شیاردارو گاه خمیده - رشته‌ای - آسیکولار - ماکله
شکل ظاهری بلورهای نازک ستونی - تجمع رشته‌ای - دانه‌ای - خردشده - متراکم فراوان است و بیشتر در آلمان شرقی، چک اسلواکی، رومانی، روسیه، فرانسه، یوگسلاوی، پرتغال، الجزیره، مکزیک، بولیوی، ایتالیا، آمریکا، استرالیا، بزرگترین ژیزمان درچین و ژاپن، (۶۰ سانتی مترطول و ۵ سانتی مترعرض) زغال درشعله اکسیدان می‌دهد-درKOHسیاه وباآب تمیز می‌شود کانیهای مشابه:برتیئریت، بیسموتینیت، گالن، منیزیت، پیرولوزیت که ازنظرچگالی ازبیسموتیت ضعیفتروگالن دارای رخ کامل در۳جهت است وازمنیزیت ازلحاظ اثر خط وسختی م
رنگ خاکستری سربی یا فولادی باکمی تمایل به آبی سبزرنگ - تجمع اغلب سیاه
رنگ خاکه خاکستریسربی
سختی موس ۲
وزن مخصوص ۴٫۶–۴٫۷
رخ کامل - مطابق با سطح - سطوح رخ دارای جلای
جلا فلزی
شکستگی صدفی
شفافیت کدر (اپاک)
پاراژنز برتیئریت- بیسموتینیت- گالن- منیزیت- پیرولوزیت- زرنیخ- رآلگار- طلا- برتیئریت- سینابر- آرسنوپیریت- مارکاسیت
اطلاعات معدنی
منشأ تشکیل هیدروترمال
محل پیدایش رومانی
کاربرد در آلیاژها - در صنایع کائوچو - در صنایع شیشه - در صنایع طبی

استیبین (به انگلیسی: Stibnite) با فرمول شیمیایی Sb2S3 از مجموعه کانی هاست و محلول دراسید نیتریک و کلریدریک گرم - به آسانی قابل ذوب است - درKOHسیاه و با آب تمیز می‌شود. Sb:71.38% S:۲۸٫۶۲٪ با انکلوزیون‌های As,Ag,Bi,Zn,Fe,Pb,Au,Cu رنگ برای اولین بار در رومانی کشف شد و از نظر شکل بلور: بلورهای منشوری طویل و شیاردارو گاه خمیده - رشته‌ای - آسیکولار - ماکله، رنگ: خاکستری سربی یا فولادی باکمی تمایل به آبی سبزرنگ - تجمع اغلب سیاه، شفافیت: کدر (اپاک)، شکستگی: صدفی، جلا: فلزی، رخ: کامل - مطابق با سطح - سطوح رخ دارای جلای، سیستم تبلور: ارترومبیک و در رده‌بندی سولفور است و منشأ تشکیل آن هیدروترمال است.

همایند کانی‌شناسی (پارانژ) آن برتیئریت- بیسموتینیت- گالن- منیزیت- پیرولوزیت- زرنیخ- رآلگار- طلا- برتیئریت- سینابر- آرسنوپیریت- مارکاسیت است کاربرد آن: در آلیاژها - در صنایع کائوچو - در صنایع شیشه - در صنایع طبی، از نظر ژیزمان بلورهای نازک ستونی - تجمع رشته‌ای - دانه‌ای - خردشده - متراکم فراوان است و بیشتر در آلمان شرقی، چک اسلواکی، رومانی، روسیه، فرانسه، یوگسلاوی، پرتغال، الجزیره، مکزیک، بولیوی، ایتالیا، آمریکا، استرالیا، بزرگترین ژیزمان درچین و ژاپن، (۶۰ سانتی مترطول و ۵ سانتی مترعرض) زغال درشعله اکسیدان می‌دهد-درKOHسیاه وباآب تمیز می‌شود کانیهای مشابه:برتیئریت، بیسموتینیت، گالن، منیزیت، پیرولوزیت که ازنظرچگالی ازبیسموتیت ضعیفتروگالن دارای رخ کامل در۳جهت است وازمنیزیت ازلحاظ اثر خط وسختی م یافت می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Stibnite
StibineRoumanie.jpg
General
CategorySulfide mineral
Formula
(repeating unit)
Sb2S3
Strunz classification2.DB.05a
Crystal systemOrthorhombic
Crystal classDipyramidal (mmm)
H-M symbol: (2/m 2/m 2/m)
Space groupPbnm
Unit cella = 11.229 Å, b = 11.31 Å,
c = 3.8389 Å; Z = 4
Identification
ColorLead-gray, tarnishing blackish or iridescent; in polished section, white
Crystal habitMassive, radiating and elongated crystals. Massive and granular
TwinningRare
CleavagePerfect and easy on {010}; imperfect on {100} and {110}
FractureSubconchoidal
TenacityHighly flexible but not elastic; slightly sectile
Mohs scale hardness2
LusterSplendent on fresh crystals surfaces, otherwise metallic
StreakSimilar to color
DiaphaneityOpaque
Specific gravity4.63
Solubilitydecomposed with hydrochloric acid
Other characteristicsAnisotropism: Strong
References[1][2][3]
Major varieties
MetastibniteEarthy, reddish deposits

Stibnite, sometimes called antimonite, is a sulfide mineral with the formula Sb2S3. This soft grey material crystallizes in an orthorhombic space group. It is the most important source for the metalloid antimony.[4] The name is from the Greek στίβι stibi through the Latin stibium as the old name for the mineral and the element antimony.[1][2]

Structure

Structure of stibnite.

Stibnite has a structure similar to that of arsenic trisulfide, As2S3. The Sb(III) centers, which are pyramidal and three-coordinate, are linked via bent two-coordinate sulfide ions. However, recent studies confirm that the actual coordination polyhedra of antimony are in fact SbS7, with (3+4) coordination at the M1 site and (5+2) at the M2 site. Some of the secondary bonds impart cohesion and are connected with packing.[5] Stibnite is grey when fresh, but can turn superficially black due to oxidation in air.

Properties

The melting point of Sb2S3 is 823 K.[6] The band gap is 1.88 eV at room temperature and it is a photoconductor.[7]

Uses

A microscopic section of Stibnite

Pastes of Sb2S3 powder in fat[8] or in other materials have been used since ca. 3000 BC as eye cosmetics in the Middle East and farther afield; in this use, Sb2S3 is called kohl. It was used to darken the brows and lashes, or to draw a line around the perimeter of the eye.

Antimony trisulfide finds use in pyrotechnic compositions, namely in the glitter and fountain mixtures. Needle-like crystals, "Chinese Needle", are used in glitter compositions and white pyrotechnic stars. The "Dark Pyro" version is used in flash powders to increase their sensitivity and sharpen their report. It is also a component of modern safety matches. It was formerly used in flash compositions, but its use was abandoned due to toxicity and sensitivity to static electricity.[9]

Stibnite was used ever since protodynastic Ancient Egypt as a medication and a cosmetic. The Sunan Abi Dawood reports, “prophet Muhammad said: 'Among the best types of collyrium is antimony (ithmid) for it clears the vision and makes the hair sprout.'”[10]

The 17th century alchemist Eirenaeus Philalethes, also known as George Starkey, describes stibnite in his alchemical commentary An Exposition upon Sir George Ripley's Epistle. Starkey used stibnite as a precursor to philosophical mercury, which was itself a hypothetical precursor to the Philosopher's stone.[11]

Stibnite is used by those who believe in extraterrestrial implantation in order to detect these implants in the human body. For this purpose, a rod of stibnite is used to “scan” the body. If this rod behaves as if affected by electromagnetism, the users infer the presence of an implanted structure.[citation needed]

Occurrence

Stibnite occurs in hydrothermal deposits and is associated with realgar, orpiment, cinnabar, galena, pyrite, marcasite, arsenopyrite, cervantite, stibiconite, calcite, ankerite, barite and chalcedony.[1]

Small deposits of stibnite are common, but large deposits are rare. It occurs in Canada, Mexico, Peru, Japan, China, Germany, Romania, Italy, France, England, Algeria, and Kalimantan, Borneo. In the United States it is found in Arkansas, Idaho, Nevada, California, and Alaska.

As of May 2007, the largest specimen on public display (1000 pounds) is at the American Museum of Natural History.[12][13] The largest documented single crystals of stibnite measured ~60×5×5 cm and originated from different locations including Japan, France and Germany.[14]

See also

References

  1. ^ a b c Stibnite. Handbook of Mineralogy
  2. ^ a b Stibnite. Mindat.org
  3. ^ Stibnite. Webmineral
  4. ^ Sabina C. Grund, K. Hanusch, H. J. Breunig, H. U. Wolf, "Antimony and Antimony Compounds" in Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry 2006, Wiley-VCH, Weinheim. doi:10.1002/14356007.a03_055.pub2
  5. ^ Kyono A (2002). "Low-temperature crystal structures of stibnite implying orbital overlap of Sb 5s 2 inert pair electrons". Physics and Chemistry of Minerals. 29 (4): 254–260. doi:10.1007/s00269-001-0227-1.
  6. ^ Mills, K. C. (1974). Thermodynamic data for inorganic sulphides, selenides and tellurides. London,: Butterworths. ISBN 040870537X. OCLC 1031663.CS1 maint: extra punctuation (link)
  7. ^ Madelung, O. (Otfried) (2004). Semiconductors : data handbook (3rd ed.). Berlin: Springer. ISBN 3540404880. OCLC 56192440.
  8. ^ Priesner, Claus; Figala, Karin, eds. (1998). Alchemie. Lexikon einer hermetischen Wissenschaft (in German). München: C.H. Beck. ISBN 978-3-406-44106-6.
  9. ^ Pyrotechnic Chemical Guide. PyroUniverse.com. Retrieved on 2011-10-14.
  10. ^ Sunan Abu-Dawud (Ahmad Hasan translation). Book 32, Number 4050.
  11. ^ Eirenaeus Philalethes and Carl Jung http://www.persee.fr/web/revues/home/prescript/article/rhs_0151-4105_1996_num_49_2_1254
  12. ^ "American Museum of Natural History, Spectacular Stibnite". American Museum of Natural History. Retrieved 2007-05-27.
  13. ^ "Chinese stibnite crystal on display in US". Retrieved 2009-06-06.
  14. ^ P. C. Rickwood (1981). "The largest crystals" (PDF). American Mineralogist. 66: 885–907.

External links