استان هرمزگان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English

مختصات: ۲۷.۱۸۸۴°۰′۰″ شمالی ۵۶.۲۷۶۸°۰′۰″ شرقی / ۲۷.۱۸۸۴۰° شمالی ۵۶.۲۷۶۸۰° شرقی / 27.18840; 56.27680

هرمزگان
IranHormozgan.png
مرکز بندرعباس
مساحت ۷۰٬۶۹۷ کیلومترمربع
جمعیت (۱۳۹۰) ١۵٧٨١٨٣ [۱]
تعداد شهرستان‌ها 13 شهرستان
منطقه زمانی IRST (گرینویچ+۳:۳۰)
-تابستان (دی‌اس‌تی) IRDT (گرینویچ+۴:۳۰)
زبان(های) گفتاری اکثریت:فارسی (بندری).
اقلیت:بلوچی و عربی
استاندار جاسم جادری
نقشه استان هرمزگان به تفکیک شهرستانها

هُرمُزگان نام یکی از استان‌های کشور ایران است.[۲]

این استان در جنوب ایران و در شمال تنگه هرمز قرار دارد. کرانه‌های این استان در شرق بر دریای عمان و در غرب بر خلیج فارس قرار دارند.[۳]

بعضی از جزیره‌های مهم هرمزگان عبارت‌اند از قشم، کیش، ابوموسی، لاوان، هرمز، لارک، سیری.[۴]

استان هرمزگان دارای 13 شهرستان، ۲۳ شهر، ۳۳ بخش و ۷۱ دهستان و ۲۱۷۰ آبادی دارای سکنه‌است و بنا به سرشماری بعمل آمده در سال ۱۳۷۵ جمعیت استان هرمزگان ۱۰۶۲۱۵۵ نفر می‌باشد.[۵][۶]

استان هرمزگان در حدفاصل بین مختصات جغرافیایی ۲۵ درجه و ۲۴ دقیقه تا ۲۸ درجه و ۵۷ دقیقه عرض شمالی و ۵۳ درجه و ۴۱ دقیقه تا ۵۹ درجه و ۱۵دقیقه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ واقع شده‌است.این استان حدود ۶۸هزار کیلومتر مربع مساحت دارد که از این نظر هشتمین استان کشور می‌باشد. هرمزگان از جهت شمال و شمال شرقی با استان کرمان، غرب و شمال غربی با استان‌های فارس و بوشهر از شرق با سیستان و بلوچستان همسایه بوده و جنوب آن را آبهای گرم خلیج فارس و دریای عمان در نواری به طول تقریبی ۹۰۰ کیلومتر دربرگرفته‌است. [۷]

بنا به سرشماری بعمل آمده در سال ۱۳۷۵ جمعیت استان هرمزگان ۱۰۶۲۱۵۵ نفر می‌باشد که از این تعداد ۴۱۹۹۳۸ نفر در بندرعباس ساکن می‌باشند. بندرعباس به‌عنوان مرکز استان امروزه یکی از شهرهای بزرگ ایران می‌باشد که مرکز مهم فعالیتهای اقتصادی و تجاری می‌باشد. این شهر که در قسمت انتهایی خلیج فارس و در فصل مشترک شاهراه خلیج فارس و دریای عمان واقع گردیده‌است که نقش مهمی در زمینه صادرات و واردات کشور ایفا می‌کند.تأسیسات مهم دریایی و زیربنایی کشور همچون بندر شهید رجایی، پالایشگاه نفت بندرعباس، کارخانه آلومینیوم المهدی، کارخانه آلومینیم هرمزگان، کشتی سازی خلیج فارس، فولاد و سیمان هرمزگان از این جمله می‌باشند. این استان از طریق زمین به استانهای بوشهر فارس کرمان و سیستان و بلوچستان ارتباط دارد و با راه آهن به راه آهن سراسری ایران متصل است و از طریق هوا با داشتن فرودگاهای بین المللی بندرعباس، کیش، بندر لنگه و قشم به سراسر جهان متصل است .استان هرمزگان پس از استانهایی همچون خوزستان ، تهران ، خراسان رضوی ، اصفهان ، کرمان ، آذربایجان شرقی و فارس جزو پردرامد ترین استانهای ایران می باشد ولی متاسفانه از نظر تقسیم بودجه در رده های پایانی قرار دارد.[۸]

زبان و نژاد[ویرایش]

استان هرمزگان، از دير باز محل نخستين اجتماع‌ها و گاهواره فرهنگی کهن و مرکز آبادی بوده و نخستين حکومت‌های با فرهنگ، در کرانه‌های آن به وجود آمده است. در کرانه‌ها و جزيره‌های هرمزگان،پارس‌ها، بلوچها، عربها،و تيره‌های آميخته به سر می‌برند، که در اثر آميختن، نژاد ويژه‌ای را به وجود آورده‌اند ، که در شهرستان ميناب، به مينابی، . . . سرشناس شده‌اند. ساکنان محلی بعضی از بندرها و جزيره‌های استان هرمزگان، عرب زبان هستند که از ديگر نقاط ايران به اين منطقه مهاجرت کرده‌اند. اينان فرزند عرب زبانان محلی مستقر در ايران می‌باشند، که ويژگی‌های جسمانی آنان با عرب‌ها همسانی ندارد و ايرانی شده‌اند. [۹]

مردم بندرعباس و برخی از نواحی استان هرمزگان، آميخته‌ای از فارس، بلوچ، عرب و سياه هستند، که« بندری» يا« عباسی» ناميده می‌شوند. لاری‌ها، که در شهرستان لار استان فارس، بندرها و جزيره‌های ايرانی دريای پارس، از جمله هرمزگان و سرزمين‌های جنوبی دريای پارس زندگی می‌کنند. بلوچ‌ها، در کرانه‌های دريای مکران، خليج فارس، جزيره‌ها و بندرهای ايران، از جمله استان هرمزگان زندگی می‌کنند. نام اين تيره در آثار فارسی «بلوچ» و در آثار عربی «بُلوش» نگاشته شده است. مکرانی‌ها يا مکی‌ها، بيش تر در ناحيه مکران استان سيستان و بلوچستان و کرانه‌های دريای پارس، از جمله استان هرمزگان، به ويژه ناحيه جاسک زندگی می‌کنند و آميخته‌ای از نژاد هندو، آسوری، افغان و سياه پوست هستند.[۱۰] زبان مردم هرمزگان عموما لهجه‌های گوناگون گویش بندری (فارسی دری تغییر یافته در اثر ورود زبانهای گوناگون به منطقه)است که از زیر شاخه‌های زبان فارسی است که دارای پیوندهایی با زبان مردم لارستان استان فارس می‌باشد. ونیز در نواحی غربی و جزایر ایرانی خلیج فارس زبان عربی نیز رایج است، همچنین در نواحی شرقی مانند جاسک زبان بلوچی رواج دارد. همچنین در برخی روستاهای حاشیهٔ دریا زبان عربی کلاً رایج است، بطور مثال: مثلاً در روستای شناس و دهستان مغویه ساکنان اصلی این مناطق کلاً به زبان عربی سخن می‌گویند. [۱۱].[۱۲].[۱۳].[۱۴].[۱۵].

موقعیت اقتصادی[ویرایش]

فعالیت عمده مردم هرمزگان در زمینه کشاورزی, ماهی‌گیری و بازرگانی است. منطقه میناب و رودان به عنوان قطبهای کشاورزی استان به شمار می‌آید. این استان همچنین دارای معادنی از قبیل نفت، گاز، کرومیت، خاک‌سرخ و .... است. در ضمن هرمزگان در زمینه حمل و نقل دریایی و شیلات از موقعیت اقتصادی برجسته‌ای برخوردار است. دو بندر آزاد تجاری کیش و قشم از لحاظ اقتصادی برای این استان سود سرشاری را به دنبال دارند.[۱۶]

شهرستان‌ها و تقسیمات کشوری[ویرایش]

استان هرمزگان دارای ۱۳ شهرستان، ۲۵ شهر، ۳۳ بخش و ۷۱ دهستان و ۲۱۷۰ آبادی دارای سکنه‌است. چندین دهه قبل این استان خود بخشهایی از کرمان و فارس به شمار می‌رفته‌است.[۱۷]

فهرست شهرستان‌های استان هرمزگان ایران:

  1. شهرستان ابوموسی
  2. شهرستان بستک
  3. شهرستان بشاگرد
  4. شهرستان بندر عباس
  5. شهرستان بندر لنگه
  6. شهرستان گاوبندی
  7. شهرستان سیریک
  8. شهرستان جاسک
  9. شهرستان حاجی‌آباد
  10. شهرستان خمیر
  11. شهرستان رودان
  12. شهرستان قشم
  13. شهرستان میناب

مردم شناسی[ویرایش]

بافت جمعیتی استان تنوع فراوانی دارداز شرق با فرهنگ و سنن بلوچ ها شروع می‌شود وپوشش مردم بخصوص زنان بسیار شبیه بلوچها می‌باشد و در مرکز و غرب استان بیشتر از فرهنگ بومی خود و لباس آنها بیشتر فرنگی می‌باشد و زنان پوشش مشهور بندری، لباسی با پارچه‌های رنگی شاد قرمز سبز زرد و آبی و اکثراً زری بافی شده. روایت‌ها فرهنگ مردم هرمزگان حکایت از رشد، تکامل، اختلاط و تنوع بسیار دارد. [۱۸][۱۹]


آیین‌ها، افسانه‌ها واعتماداتی که از قلهٔ کوه‌ها تا حضور دریا وصیادان را در بر گرفته‌است، بر این چهار راه فرهنگی می‌توان از همهٔ أقوام، ملت‌ها و أدیان آمده ورفته چیزهای بسیار بر جای مانده یافت. پس باید با ضرب دهل‌ها ونقش لباس همراه شد وبه تماشای زار و عضوا نشست تا تاریخ دیرینهٔ فرهنگ وتمدن هرمزگان را که حکایت مردم دیرزی این دیار وهم نشینی آنان با مهاجران از دور آمده را دریافت. همچنین شماری از مردم این استان از ایرانیان آفریقایی‌تبار می‌باشند.[۲۰] [۲۱]

حمل و نقل[ویرایش]

شبکه راه‌های زمینی[ویرایش]


عمده راه های زمینی هرمزگان عبارتند از:
بندرعباس ـ بندرلنگه- گاوبندی-بوشهر
بندرعباس-گهکم-داراب-شیراز
بندرعباس-بستک-لار-شیراز
بندرعباس-حاجی اباد-سیرجان-کرمان
بندرعباس-رودان-کهنوج-کرمان
بندرعباس-میناب-جاسک-چابهار

شبکه راه‌آهن[ویرایش]

ریل گذاری اولین شبکه راه اهن استان در زمستان ۱۳۷۳خورشیدی به پایان رسید.عملیات ریل گذاری این شبکه از بافق تا بندرعباس به طول۷۰۰ کیلومتر با اعتباری افزون بر۱۶۴ملیاردریال اجرا شد.باند دوم مسیر بافق به بندرعباس در سال۱۳۹۱ افتتاح شد.
هم اکنون مسیر ریلی شیراز-جهرم-لار-بندرعباس در دست ساخت می باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. پایگاه اینترنتی مرکز آمار ایران-آمار سال ۱۳۹۰
  2. محمدیان، کوخردی، محمد ، (شهرستان بستک و بخش کوخرد) ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
  3. محمدیان، کوخردی، محمد، “ (به یاد کوخرد) “، ج۱. ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.
  4. محمد صدیق، عبدالرزاق، «صهوة الفارس فی تاریخ عرب فارس» ، چاپ اول، شارجه: چاپ خانه المعارف، ۱۹۹۳ میلادی.
  5. القاسمی، کامله، بنت شیخ عبدالله، (تاریخ لنجة) مکتبة دبی للتوزیع، الامارات: الطبعة الثانیة عام ۱۹۹۳ للمیلاد .
  6. محمدیان، کوخردی، محمد ، (شهرستان بستک و بخش کوخرد) ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
  7. محمدیان، کوخردی، محمد، “ (به یاد کوخرد) “، ج۱. ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.
  8. محمدیان، کوخردی، محمد ، (شهرستان بستک و بخش کوخرد) ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
  9. الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
  10. آمار و اطلاعات
  11. Peter Jackson and Lawrence Lockhart (Ed) (۱۹۸۶), Vol. ۶th, The Cambridge History of Iran: Cambridge University Press .
  12. کامله، القاسمی، بنت شیخ عبدالله، (تاریخ لنجة) مکتبة دبی للتوزیع، الامارات:، چاب دوم، انتشار سال ۱۹۹۳ میلادی. (به عربی)..
  13. الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد .
  14. ذکرت هرمزجان فی واحد من اهم المراجع الاجنبیة التاریخیة عن ایران فی سنة ۱۶۴۹ للمیلاد، وهو کتاب  : (کامبریدج عن تاریخ ایران)، فی المجلد السادس.
  15. هرمزگان، ناشر:اداره کل فرهنگ وارشاد اسلامی استان هرمزگان، زیر نظر همایون امیرزاده، سال ۱۳۸۸ خورشیدی.
  16. محمدیان، کوخردی، محمد ، (شهرستان بستک و بخش کوخرد) ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
  17. محمدیان، کوخردی، محمد ، (شهرستان بستک و بخش کوخرد) ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
  18. محمدیان، کوخردی، محمد ، (شهرستان بستک و بخش کوخرد) ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
  19. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران [Atlas Gitashenasi Ostanhai Iran] (Gitashenasi Province Atlas of Iran).
  20. Peter Jackson and Lawrence Lockhart (Ed) (۱۹۸۶), Vol. ۶th, The Cambridge History of Iran: Cambridge University Press .
  21. محمد صدیق، عبدالرزاق، «صهوة الفارس فی تاریخ عرب فارس» ، چاپ اول، شارجه: چاپ خانه المعارف، ۱۹۹۳ میلادی.

فهرست منابع و مآخذ[ویرایش]

  • الوحیدی الخنجی، حسین بن علی بن احمد، «تاریخ لنجه» ، چاپ دوم، دبی: دار الأمة للنشر والتوزیع، ۱۹۸۸ میلادی.
  • محمد صدیق، عبدالرزاق، «صهوة الفارس فی تاریخ عرب فارس» ، چاپ اول، شارجه: چاپ خانه المعارف، ۱۹۹۳ میلادی.
  • محمدیان، کوخردی، محمد ، «شهرستان بستک و بخش کوخرد» ، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
  • العصیمی، محمد بن دخیل، عرب فارس ، چاپ اول، دمام (عربستان سعودی): انتشاراتی الشاطیء الحدیثة، ۱۴۱۸ هجری قمری.
  • حاتم، محمد بن غریب، تاریخ عرب الهولة، چاپ اول، قاهره: دارالعرب للطباعة والنشر والتوزیع، ۱۹۹۷ میلادی.
  • الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
  • کامله، القاسمی، بنت شیخ عبدالله، (تاریخ لنجة) مکتبة دبی للتوزیع، الامارات:، چاب دوم، انتشار سال ۱۹۹۳ میلادی. (به عربی).
  • هرمزگان، ناشر:اداره کل فرهنگ وارشاد اسلامی استان هرمزگان، زیر نظر همایون امیرزاده، سال ۱۳۸۸ خورشیدی.
  • محمدیان، کوخردی، محمد، “ (به یاد کوخرد) “، ج۱. ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.
  • Peter Jackson and Lawrence Lockhart (Ed) (۱۹۸۶), Vol. ۶th, The Cambridge History of Iran: Cambridge University Press
  • القاسمی، کامله، بنت شیخ عبدالله، (تاریخ لنجة) مکتبة دبی للتوزیع، الامارات: الطبعة الثانیة عام ۱۹۹۳ للمیلاد
  • ذکرت هرمزجان فی واحد من اهم المراجع الاجنبیة التاریخیة عن ایران فی سنة ۱۶۴۹ للمیلاد، وهو کتاب  : (کامبریدج عن تاریخ ایران)، فی المجلد السادس.
  • بختیاری، سعید، ، «اتواطلس ایران» ، “ مؤسسه جغرافیایی وکارتگرافی گیتاشناسی، بهار ۱۳۸۴ خورشیدی.
  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران [Atlas Gitashenasi Ostanhai Iran] (Gitashenasi Province Atlas of Iran)
  • راهنمای مفصل ایران

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ استان هرمزگان موجود است.


Hormozgan Province
استان هرمزگان
Province
Map of Iran with Hormozgān highlighted
Location of Hormozgān within Iran
Coordinates: 27°11′18″N 56°16′36″E / 27.1884°N 56.2768°E / 27.1884; 56.2768Coordinates: 27°11′18″N 56°16′36″E / 27.1884°N 56.2768°E / 27.1884; 56.2768
Country  Iran
Capital Bandar Abbas
Counties 11
Area
 • Total 70,697 km2 (27,296 sq mi)
Population (2006)[1]
 • Total 1,403,674
 • Density 20/km2 (51/sq mi)
Time zone IRST (UTC+03:30)
 • Summer (DST) IRST (UTC+04:30)
Main language(s) Persian , and Balochi (mainly in, Jask and Minab)
Counties of Hormozgan Province

Hormozgan Province (Persian: استان هرمزگان‎, Ostān-e Hormozgān) is one of the 31 provinces of Iran. It is in the south of the country, facing Oman and UAE. Its area is 70,697 km2 (27,296 sq mi),[2] and its provincial capital is Bandar Abbas. The province has 14 islands located in the Persian Gulf, and 1,000 km (620 mi) of coastline.

The province has eleven major cities, namely: Bandar Abbas, Bandar Lengeh, Hajiabbad, Minab, Qeshm, Jask, Bastak, Bandar Khamir, Parsian, Rudan, and Abumusa. The province also has 21 counties (or districts), 69 municipalities, and 2,046 villages. In 2007 approximately 1.5 million people resided in Hormozgan Province.

History

Although Hormozgan is known to have had settlements during the Achaemenid era and when Nearchus passed through this region, the recorded history of the main port of Hormozgan (Bandar‑e Hormoz) begins with Ardashir I of Persia of the Sassanid empire.

The province is said to have been particularly prosperous between 241 BC and 211 BC, but grew even further in trade and commercial significance after the arrival of the Islamic era.

Marco Polo visited the port of Bandar Abbas in 1272 and 1293, and reported widespread trading in Persian jewelry, the ivory and silk of Indochina, and pearls from Bahrain in the bazaars in the port of Hormuz.

In 1497 European colonialists landed in the region for the first time, headed by Vasco da Gama. In 1508 the Portuguese, led by Afonso de Albuquerque invaded the area with 7 warships, under the pretext of protecting their interests from Egypt and Venice. The port of Hormuz was at this time considered a strategic port for commercial interests in the Persian Gulf.

Ismail I who was trying to counter the Ottoman Empire to the west, was unable to save the port from the Portuguese, until Shah Abbas I was finally able to drive them out of the Persian Gulf with the aid of the British. The name of Bandar Abbas comes directly from the name of Shah Abbas I.


The British, meanwhile, were competing for influence in the region with Dutch colonialists, who finally invaded Qeshm island and dispatched warships to Bandar Abbas during the final years of Shah Abbas' reign. The Persian government was unable to defend itself against this attack. However, with the souring of British and Dutch relations, military tensions grew in the region. The Dutch finally resorted to moving their base up to Kharg Island.

The Amir of Kharg, Mir Mahna, was however able to defeat the Dutch forces at Kharg, leaving the British firmly in charge of the entire region. Soon Britain took control over the entire Persian Gulf via the British East India Company. The British adopted a policy of encouraging local autonomy throughout the Persian Gulf so as to prevent any possible formidable unified force from threatening their establishments in the Persian Gulf.

The strategic importance of the Persian Gulf further increased after World War I with the discovery of oil in the region.

Geography and culture

The province is primarily mountainous, consisting of the southern tip of the Zagros Range. The province experiences a very hot and humid climate, with temperatures sometimes exceeding 120F (49C) in summers. There is very little precipitation year round.

Hormozgan today

Hormozgan today has 11 ports, 5 national airports, and 3 international airports. The province has an active agriculture sector, ranking first in Iran in lime production and second in date production. 30% of Iran's fishery produce comes from this province. three major hydro dams serve the water needs of the province, namely Esteghlal Dam (i.e., Minab Dam, which supplies major part of consuming water of the Bandar Abbas), Jegin Dam, and Shemil Dam.

Germany has recently offered to build a bridge that would connect Qeshm island to the mainland, a formidable project.

Hormozgan has two free trade zones, one in Kish, the other on Qeshm island. The Kish Island, situated in a free-trade zone, is home of the Iranian oil bourse (one of five exchanges of its kind in the world, but the only one explicitly not trading oil and derivatives in U.S. dollars).

Attractions

Hormozgan has 4- and 5-star hotels with modern amenities. The Cultural Heritage Organization of Iran lists 212 sites of historical and cultural significance in the province. Some of the more popular attractions are:

Castle of Siba- The Old castle in Kukherd

Colleges and universities

See also

References

  • Afshar Sistani, Iraj, Shenakht-e ostan-e Hormozgan, Tehran 2000
  • Barbera, Gerardo, "Hormozgan: Situação linguística e aspectos culturais",in: Âyiné.International Journal of Islamic Societies and Cultures, 1, 2013, pp. 130-147

External links