اریتره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جمهوری اریتره
Hagere Ertra
ሃገረ ኤርትራ
دولة إرتریا
Stato dell' Eritrea
اریتره
پرچم
شعار ملیندارد
سرود ملیارترا، ارترا، ارترا
پایتخت
(و بزرگترین شهر)
اسمره
۱۵°۲۰′ شمالی ۳۸°۵۵′ شرقی / ۱۵٫۳۳۳°شمالی ۳۸٫۹۱۷°شرقی / 15.333; 38.917
زبان رسمی تیگرینیا
نوع حکومت نظام ریاستی تک حزبی
نام حاکمان 
رئیس جمهور

ایسایاس آفورکی 
موارد منجر به تشکیل
از ایتالیا
از اتیوپی
نوامبر ۱۹۴۱
۲۴ مه ۱۹۹۳
مساحت
 -  مساحت ۱۱۷٬۶۰۰کیلومتر مربع (۱۰۰ام)
 -  آب‌ها (٪) جزئی
جمعیت
 -  سرشماری ۴٬۴۰۱٬۰۰۹ 
(۱۱۸ام)
 -  تراکم جمعیت ۳۷‎/km۲‏ (۱۶۵ام)
شاخص توسعه انسانی (۲۰۰۷) ۰٫۴۸۳ (۱۵۷ام)
واحد پول ناکفا (ERN)
منطقه زمانی EAT (ساعت جهانی= +۳)
 -  تابستانی (DST) DAS (ساعت جهانی)
دامنه اینترنتی .er
پیش‌شماره تلفنی +۲۹۱

اِریتره با نام رسمی جمهوری اِریتره کشوری است بر کرانه دریای سرخ در شمال شرقی آفریقا و نزدیک به تنگه ی باب المندب که در سال ۱۹۹۳ با جدا شدن از اتیوپی مستقل شد. پایتخت آن اسمره است.

این کشور بیش از ۹۰۰ کیلومتر در کرانه دریای سرخ ساحل دارد. نام اریتره از واژه‌ای یونانی به معنای «سرزمین سرخ» گرفته شده‌است.

مساحت اریتره ۱۱۷٬۶۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن نزدیک به ۶ میلیون نفر است. برآورد می‌شود که حدود ۵۰ تا ۶۲٫۵ درصد از مردم اریتره مسیحی (بیشتر ارتدوکس) و ۳۶٫۵ تا ۵۰ درصد مردم این کشور مسلمان سنی هستند.[۱]تیگرینیا، عربی و انگلیسی در این کشور حالت زبان‌های رسمی را دارند. تیگرینیا زبانی است از ریشه سامی.

تنگه راهبردی باب‌المندب راه تماس آبی اریتره با یمن را تشکیل می‌دهد. اریتره و اتیوپی بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ میلادی درگیر جنگ مرزی تمام‌عیار بودند که حدود ۸۰ هزار کشته برجا گذاشت.

تاریخ[ویرایش]

مستعمره ایتالیایی اریتره از نواحی ساحلی اتیوپی و زمین‌های مورد ادعای ترکان عثمانی در ۱۸۹۰ ایجاد شد. اریتره به صورت پایگاهی برای تسخیر اتیوپی (۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶) از سوی ایتالیا استفاده گردید. در ۱۹۴۱ زمانی که ایتالیایی‌ها از شرق آفریقا اخراج شدند، تحت حکومت بریتانیا درآمد.

در ۱۹۵۲ این سرزمین به صورت ایالتی خودمختار با اتیوپی تشکیل فدراسیون داد. در سال ۱۹۵۸ گروهی از اریتره ایی ها جبهه آزادیبخش اریتره را پایه گذاری کردند. این سازمان عمدتا از دانشجویان، متخصصین و روشنفکران تشکیل شده بود. این سازمان در نظر داشت تا با انجام فعالیتهای مخفی سیاسی به مقاومت در برابر سیاسیتهای تمرکز طلبانه امپراطوری اتیوپی بپردازد. در اول سپتامبر ۱۹۶۱ جبهه آزادیبخش اریتره به رهبری حمید ادریس اواته نبردی مسلحانه برای استقلال را اغاز کرد. در سال ۱۹۶۲ امپراطور هایله سلاسی بطور یکجانبه پارلمان اریتره را منحل اعلام و اریتره را به اتیوپی الحاق کرد. در پی آن جنگ استقلال اریتره برای ۳۰ سال با دولتهای بعدی اتیوپی تا سال ۱۹۹۱ ادامه داشت. هنگامیکه جبهه آزدیبخش خلق اریتره (جانشین جبهه آزادیبخش) نیروهای اتیوپیایی را در اریتره شکست داد و به ائتلاف نیروهای شورشی اتیوپی کمک کرد تا کنترل پایتخت اتیوپی، آدیس بابا را بدست بگیرند.

جبهه آزادیبخش خلق اریتره (EPLF) کنترل اریتره را در مه ۱۹۹۱ در دست گرفت و دولت انتقالی را تا زمان تصویب قانون اساسی این کشور اداره کرد.همه‌پرسی در اریتره در آوریل ۱۹۹۳ با اکثریتی جامع استقلال را مورد تأیید قرار داد و طبق برنامه این سرزمین در ۲۴ مه ۱۹۹۳ به استقلال کامل رسید.[۲] جبهه آزادیبخش خلق اریتره قدرت را در دست گرفت و یک حکومت تک حزبی با خط مشی ملی گرایی برقرار کرد و هر گونه فعالیت سیاسی را ممنوع کرد.

درگیری‌های اتیوپی - اریتره[ویرایش]

درگیری‌های اتیوپی و اریتره پس از استقلال این کشور نیز ادامه یافت و در مه ۱۹۹۸ منطقه شرق آفریقا شاهد درگیری مرزی میان ارتش اریتره و اتیوپی بود که بهانه اولیه این جنگ ادعای ارضی بر سر یک منطقه مرزی به مساحت ۴۰۰ کیلومتر مربع بود که به نظر فاقد ارزش اقتصادی و جایگاه راهبردی نیز بود. این درگیری مرزی دو طرف را متحمل تلفات جانی و مادی فراوانی کرد و سرانجام در فوریه ۲۰۰۱ دو طرف در الجزیره توافقنامه آشتی و آتش‌بس را امضا کردند، اگرچه پس از آن نیز به دلیل عدم اجرای کامل این توافقنامه روابط دو کشور متشنج بود. کمیسیون ترسیم خطوط مرزی در لاهه، در سال ۲۰۰۲ حکمی صادر کرد که طبق آن دهکده بدمه، مکانی که درگیری مرزی میان دو کشور در آن آغاز شد، متعلق به اریتره اعلام شد.[۳]

سیاست[ویرایش]

جبهه آزادیبخش خلق اریتره (EPLF) کنترل اریتره را در مه ۱۹۹۱ در دست گرفت و دولت انتقالی را تا زمان تصویب قانون اساسی اداره می‌کند. حکومت قانونی چند حزبی از ۱۹۹۵ بر پا گشته‌است.

کل نیروهای دفاع: ۰۰۰/۶۰ (۱۹۹۱).

تقسیمات کشوری اریتره

تقسیمات کشوری[ویرایش]

  1. منطقه مرکزی
  2. منطقه آنسبا
  3. منطقه گاش-بارکا
  4. منطقه جنوبی
  5. منطقه دریای سرخ شمالی
  6. منطقه دریای سرخ جنوبی

جغرافیا[ویرایش]

اریتره در منطقه خاورمیانه و شرق آفریقا.
نقشه اریتره

اریتره از شمال و غرب با سودان، از جنوب با اتیوپی و جیبوتی و از شرق با دریای سرخ هم‌مرز است. بیش از ۹۰۰ کیلومتر در کرانه دریای سرخ ساحل دارد. مجمع‌الجزایر دهلک در نزدیکی بندر مصوع در دریای سرخ قرار دارد.اریتره از لحاظ طبیعی دنباله فلات مرتفع اتیوپی است، با این حال جلگه‌های پست ساحلی نیز در این کشور وجود دارد. آب‌وهوای اریتره در نواحی کرانه دریای سرخ گرم و بیابانی است ولی در بلندی‌های مرکزی این کشور خنک‌تر و مرطوب‌تر است. در مناطق تپه‌ای و پست‌تر نیز شرایط نیمه‌بیابانی حاکم است. فصل بارندگی بیشتر بین ماه‌های فوریه تا آوریل است و بیشترین میزان بارش، به‌جز در نوار ساحلی، بین ژوئن تا سپتامبر دیده می‌شود.شهرهای عمده اریتره مصوع، عصب و کرن است.

  • رود مهم: برکه (فصلی)
  • بلندترین نقطه: قله رامو با ارتفاع ۲۱۳۰ متر.

بزرگترین شهرها[ویرایش]

اقتصاد[ویرایش]

جنگ جدایی طلبانه ۳۰ ساله اقتصاد را متلاشی کرده‌است. نیروی کار عمدتاً در بخش کشاورزی اشتغال همچنین به پرورش دام برای پوست (کالای عمده صادراتی) می‌پردازد. بارندگی ناکافی و غیرقابل اعتماد خطر دائمی است. منبع عمده طبیعی نمک است.

مردم[ویرایش]

آیین درصد
مسیحیت
  
۶۳٪
اسلام
  
۳۶٪
دیگر
  
۱٪

فرهنگ[ویرایش]

آموزش[ویرایش]

میزان باسوادی: ۷۱٪.
سنین تحصیل اجباری: تحصیل برای حداکثر ۱۲ سال از سن ۶ سالگی رایگان است ولی اجباری نیست.
تعداد دانشگاه: ۱

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Miller, Tracy, ed. (2009), Mapping the Global Muslim Population: A Report on the Size and Distribution of the World’s Muslim Population (PDF), Pew Research Center, archived from the original (PDF) on 10 October 2009, retrieved 2009-10-08 Unknown parameter |month= ignored (help)
  2. "Eritrea | History, Flag, Capital, Population, Map, & Facts". Encyclopedia Britannica. Retrieved 2019-10-21.
  3. بی‌بی‌سی فارسی، بازدید: مه ۲۰۱۲.