ارتودنسی-ثابت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ارتودنسی ثابت یا همان (fixed appliance ) ، دستگاهی است که با چسبیدن به دندان ها و ثابت شدن در دهان به مرتب شدن دندان ها کمک می کند. این دستگاه که از اجزا مختلفی مانند کش و سیم های فلزی تشکیل شده است، به سلامت دهان و دندان کمک بسیاری می کند.

ارتودنسی ثابت دارای چهار قسمت اصلی میباشد که عبارتند از؛

  •         براکت
  •         باندینگ یا بند فلزی
  •         سیم (آرچ وایر)
  •         حلقه کشی لیگاچور (به الاستیک لیگاچور یا اورینگ نیز شناخته می‌شود)

براکت[ویرایش]

براکت که از جنس فلز یا سرامیک است و معمولاً به سطح جلویی دندان چسبانده می‌شود.

باندینگ یا بند فلزی[ویرایش]

باندینگ و یا بند فلزی دو روش اتصال براکت‌های ارتودنسی به دندان‌ها هستند. که با توجه به موقعیت دندان ها متفاوت می باشند.[۱]

آرچ وایر یا سیم[ویرایش]

سیم نازک فلزی که به آن آرچ وایر نیز می‌گویند، براکت‌ها را به هم متصل کرده و از طریق آنها به دندان‌ها فشار وارد می‌کند. وجود سیم ارتودنسی باعث شده بسیاری افراد درمان ارتودنسی را به عنوان سیم کشی دندان‌ها بشناسند.

Oring یا لیگاچور[ویرایش]

حلقه کشی یا الاستیک یک حلقه شفاف یا رنگی کوچک است که دور براکت قرار می‌گیرد تا سیم را در جای خود نگه دارد. لیگاچور پلاستیکی معمولاً در هر بار مراجعه به ارتودنتیست تعویض می‌شود. برخی انواع براکت‌ها مانند سیستم ارتودنسی دیمون نیازی به لیگاچور ندارد و دارای صفحاتی هستند که کار آن را انجام می‌دهند. [۲] [۳]

منابع[ویرایش]

  1. [۱]
  2. «ارتودنسی ثابت یا بریس». 
  3. «American Association of Orthodontists». www.aaoinfo.org. بازبینی‌شده در 2017-12-23.