اراده‌گرایی (فلسفه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

اداره‌گرایی به «هر سیستم متافیزیکی یا روان‌شناختی اطلاق می‌شود که به اراده (لاتین: voluntas) نقشی غالب‌تر نسبت به عقل داده می‌شود».[۱] به‌عبارت دیگر، اراده‌گرایی معادل است با: «آموزه ای که اراده، عامل اساسی است، هم در جهان و هم در رفتار انسان».[۲] این توضیحات در زمینه‌های متافیزیک، روانشناسی، فلسفه سیاسی و الهیات از دیدگاه‌های مختلف از دوره‌های مختلف فرهنگی استفاده شده‌است.

اصطلاح اراده‌گرایی توسط فردیناند تونیسی در ادبیات فلسفه مطرح شد و بخصوص توسط ویلهلم ووندت و فردریش پائولسن مورد استفاده قرار گرفت.

اراده‌گرایی مذهبی[ویرایش]

اراده‌گرایی مذهبی قرون وسطایی[ویرایش]

اراده‌گرایی مذهبی به عنوان رویکردی برای فلسفه طبیعی[ویرایش]

اراده‌گرایی متافیزیکی[ویرایش]

اراده‌گرایی معرفت شناختی[ویرایش]

اراده‌گرایی سیاسی[ویرایش]

اراده‌گرایی انتقادی[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Voluntarism (philosophy)Britannica.com
  2. Durant, Will (1926). The Story of Philosophy. New York City, New York: Touchstone Books-Simon & Schuster. ISBN 0-671-69500-2.