اختلال خودزشت‌انگاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
خود زشت انگاری
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصص روان‌پزشکی، روان‌شناسی بالینی، روان‌درمانی
آی‌سی‌دی-۱۰ F45.2
آی‌سی‌دی-9-CM 300.7
دادگان بیماری‌ها 33723
ئی‌مدیسین med/۳۱۲۴
پیشنت پلاس اختلال خودزشت‌انگاری

در روان‌شناسی اختلال خودزشت‌انگاری، تَن‌دُش‌ریختی یا دُش‌ریختی تَن (body-dysmorphic disorder یا BDD) اختلالی است که مهم‌ترین تظاهر آن اشتغال ذهنی مفرط به وجود نقصی خیالی یا بزرگ‌نمایی‌شده در ظاهر است.[۱]

همه گیرشناسی[ویرایش]

این اختلال به خوبی مفهوم نشده است تا حدودی شاید به این دلیل که چنین بیمارانی احتمال دارد بیشتر از روان پزشکان، به متخصصین پوست، داخلی یا جراحان پلاستیک مراجعه کنند.

این نقص‌ها یا خیالی هستند یا در صورت وجود بسیار جزیی و بی‌اهمیت‌اند به‌طوری‌که فرد به صورت افراطی از آن رنج می‌برد. این اختلال یکی از زیررده‌های اختلالات روان‌تنی در راهنمای اختلالات روانی ست.[۲] شایع‌ترین نگرانی‌های این افراد عبارت است از نگرانی در مورد سایز بدن، بد شکلی بدن، قد، سینه‌ها، مو و عضلات.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان سال ۱۳۸۹ (مجموع هشت دفتر فرهنگ واژه‌های مصوّب فرهنگستان)
  2. کاپلان و سادوک، «خلاصه روانپزشکی بالینی». انتشارات شهرآب. تهران. ۱۳۹۱.
  3. ساراسون ایرون جی و ساراسون بارباراآر، «روانشناسی مرضی». انتشارات جوانه رشد، تهران، ۱۳۸۱