احوال‌پرسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

احوال‌پرسی نوعی رفتار انسانی است که هنگام روبرو شدن با همدیگر از خود نشان می‌دهند و می‌تواند نشانه آشنایی قبلی، جلب توجه طرف مقابل، پیشنهاد شروع رابطه دوستانه و یا پایگاه اجتماعی میان طرفین باشد.

انواع غیر کلامی احوالپرسی[ویرایش]

مشت به مشت زدن نوعی احوالپرسی غیر کلامی است.

تعظیم‌کردن، روبوسی (دیده‌بوسی)، در آغوش گرفتن، بوسه اسکیمویی (فشردن دماغ‌ها به هم)، دست دادن، دست‌بوسی، پابوسی (به خاک افتادن)، سلام نظامی، ناماسته (سلام هندی)، کلاه از سر برداشتن، بزن قدش (پنج‌انگشت را به هم زدن)، مشت به مشت زدن.

سلام در زبان‌های مختلف[ویرایش]

خوشامدگویی نوعی سلام محسوب می‌شود.

درود[ویرایش]

درود واژه‌ای از فارسی باستان است که ایرانی‌ها هنگام رسیدن به یکدیگر می‌گویند و بدور از هر جنگ و صلحی یکدیگر را با گفتن درود می‌ستایند. درود از واژه دروته و دروسته گرفته شده و در قدیم مردم هنگام احوالپرسی می‌گفتند "از درستی تو؟" یا "درستی؟" آیا حالت خوب است سلامت و تن درستی تو؟ این واژه در زبان روسی به "إزدرستی تو"؟здравствуйте تبدیل شده است که برای سلام و احوالپرسی بکار می‌رود.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • ویکی انگلیسی
  • ابن منظور. لسان العرب. بیروت، لبنان. ۳۴۴. 
  • محمد معین. فرهنگ معین. انتشارات امیر کبیر. 
  • دهخدا. لغت نامه دهخدا.