اتصال‌‌دهنده الکتریکی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

اتصال‌دهندهٔ الکتریکی (به انگلیسی: Electrical connector) یا کانکتورهای الکتریکی یک وسیلهٔ الکترو-مکانیکی برای وصل‌کردن دو رسانای الکتریکی و ایجاد یک مدار الکتریکی است. ابزار اتصال الکتریکی متشکل از جک یا فیش‌های سر نر و سر ماده است. اتصال‌دهنده الکتریکی ممکن است بازشو (به انگلیسی: removable) باشد، مثلاً برای وسایل قابل حمل؛ که به ابزاری برای به‌هم وصل‌کردن و جداکردن مکرر وسایل نیاز است، یا به عنوان یک اتصال‌دهندهٔ الکتریکی دائمی بین دو سیم یا دستگاه باشد.[۱] می‌توان از تبدیل برای اتصال اتصال‌دهنده‌های متفاوت استفاده کرد.

صدها گونه اتصال‌دهندهٔ الکتریکی برای کارهای قدرت، سیگنال و کنترل ساخته‌شده‌اند. اتصال‌دهنده‌ها می‌توانند به دو سر سیم مسی یا کابل متصل شوند یا سیم یا کابل را به پایانه‌های الکتریکی دستگاه متصل می‌کنند.

در رایانه‌ها، یک اتصال‌دهندهٔ الکتریکی هم می‌تواند به عنوان یک رابط فیزیکی شناخته شود.

جستارهای وابسته

منابع

  1. Robert S. Mroczkowski, Electrical Connector Handbook Theory and Applications, McGraw Hill, 1998 شابک ‎۰−۰۷−۰۴۱۴۰۱−۷, chapter 1

پیوند به بیرون

پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Electrical connectors در ویکی‌انبار