اتاقک حباب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اتاقک حباب فرمی‌لب
اولین ردهای مشاهده شده در اتاقک حباب

اتاق حباب (به انگلیسی: bubble chamber) یک وسیله پر شده از مایع شفاف ابرداغ (معمولا هیدروژن مایع) است که برای آشکارسازی حرکت ذرات دارای بار الکتریکی درونش است. این وسیله در سال ۱۹۵۲ توسط دونالد آرتور گلایزر اختراع شد[۱]و به همین خاطر در سال ۱۹۶۰ برنده جایزه نوبل فیزیک شد.[۲] گفته می‌شود شباهت این موضوع با حباب‌های درون آبجو الهام‌بخش اختراع این وسیله بوده‌است اما در سال ۲۰۰۶ وی اعلام کرد که اگرچه آبجو الهام‌بخش این اختراع نبود وی پیش‌نمونه‌ها را با آبجو پر می‌کرد[۳]

اتاقک ابری از همان ایده اتاقک حباب استفاده می‌کند اما به جای مایع فوق‌داغ از بخار فوق اشباع استفاده می‌کند. اتاقک‌های حباب قبلا به گستردگی مورد استفاده قرار می‌گرفتند اما اکنون توسط اتاقک سیم و اتاقک جرقه جایگزین شده‌اند.

منابع[ویرایش]

  1. Donald A. Glaser (1952). "Some Effects of Ionizing Radiation on the Formation of Bubbles in Liquids". Physical Review 87 (4): 665–665. Bibcode:1952PhRv...87..665G. doi:10.1103/PhysRev.87.665. 
  2. "The Nobel Prize in Physics 1960". The Nobel Foundation. Retrieved 2009-10-03. 
  3. Anne Pinckard (21 July 2006). "Front Seat to History: Summer Lecture Series Kicks Off – Invention and History of the Bubble Chamber". Berkeley Lab View Archive. آزمایشگاه ملی لارنس برکلی. Retrieved 2009-10-03. 

پیوند به بیرون[ویرایش]