ابیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ابیا
American Woodcock Scolopax minor.jpg
ابیای آمریکایی (S. minor)
آرایه‌شناسی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پرندگان
زیررده: نومرغان
فرورده: نوآروارگان
بالاراسته: نوپرندگان
راسته: آبچلیک‌سانان
تیره: آبچلیکان
سرده: ابیا
لینه، ۱۷۵۸
تنوع زیستی
۷-۸ گونهٔ زنده

ابیا (نام علمی: Scolopax) نام سرده‌ای از پرندگان است که بین ۷ تا ۸ گونهٔ مشابه و زنده از پرندگانی آبچر را شامل می‌شود.

مشخصات[ویرایش]

ابیاها پرندگانی هستند جنگلی و تک‌زی با طول ۳۴ سانتی‌متر که بدن‌هایی چاق داشته و پرهای سیاه و قهوه‌ای نقشداری که قابلیت همرنگ شدن با محیط و پنهان شدن در پشت بوته‌ها را به پرنده می‌دهد آن را پوشانده‌است. چشم‌ها در دو طرف سر واقع شده‌اند و میدان دیدی ۳۶۰ درجه را به پرنده می‌دهند. منقار ابیاها بلند و باریک بوده و نوک آن در آرواره بالایی بر خلاف دیگر پرندگان انعطاف‌پذیر است.

پراکندگی و زیستگاه[ویرایش]

تنها دو گونه از ابیاها را می‌توان در نقاط مختلفی از جهان دید و بقیهٔ آن‌ها بومی جزایری همچون آمامی در جنوب ژاپن، لوزون و میندانائو در فیلیپین و جاوه، سوماترا، سولاوسی و مالوکای شمالی در اندونزی هستند. این پرندگان بیشتر مناطق مرطوب و جنگلی را برای زیستن ترجیح می‌دهند.

در ایران ابیاهای مهاجر فصل زمستان را در شمال کشور و به ویژه در زمین‌های پست ناحیهٔ دریای خزر می‌گذرانند.درگویش گیلکی دراستان گیلان این پرنده بانام کَوات شناخته میشود،که درفصل پاییز وزمستان دراین استان به وفوردیده میشود. این پرندگان خیلی به‌ندرت در مناطق جنوبی‌تری همچون فارس، خوزستان و بلوچستان نیز دیده می‌شوند.

رفتارشناسی[ویرایش]

این پرندگان به هنگام غروب یا شب‌هنگام به دنبال غذا رفته و با منقارهای بلندشان زمین‌های نرم را برای یافتن بی‌مهرگان جستجو می‌کنند. آن‌ها طول روز را به استراحت می‌پردازند و پرهای نقشدارشان آن‌ها را از دید دیگران پنهان می‌سازد.

گونه‌ها[ویرایش]

امروزه می‌توان گونه‌های زیر را از ابیاها مشاهده نمود.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • سعید قمریان. «ابیا». کویرهای ایران. دریافت‌شده در ۳۰ بهمن ۱۳۸۸.
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Woodcock». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۹ فوریه ۲۰۱۰.