ابوعمرو حفص بن سلیمان بن مغیره کوفی

ابوعمرو حَفْصْ بِن سلیمان بن مُغیره کوفی به «اسدی کوفی» اشتهار داشت و نیز او را بزّاز می‌گفتند. قاری قرآن بود. راوی عاصم بن ابی النّجود. وی ربیب عاصم بود، یعنی فرزند زوجه او.

ذهبی در کتاب خویش آورده: «حفض در نقل حدیت حافظهٔ خوبی نداشت ولی در قرائت قرآن مورد اطمینان است. وی گفته‌است که با عاصم در قرائت قرآن هیچ مخالفتی نکرده‌است مگر در یک حرف از سورهٔ روم، الله الذی خلقکم من ضعف که حفص کلمه ضعف را با ضمه خوانده‌است، ولی عاصم آن را با فتحه خوانده‌است.»

تلاوت حفص

از میان تمام سنت‌های قرائت رسمی، تنها سنت کوفی حفص، بسم الله را به عنوان آیه‌ای جداگانه در سوره ۱ گنجانده است.

در قرن دهم، ابن مجاهد در کتاب «السبعة فی القراءات» ، هفت قرائت قرآن را ذکر کرد که در ابتدا توسط پیامبر اسلام بر پیروانش خوانده می‌شد. سه نفر از قاریان آنها اهل کوفه ، مرکز علوم اولیه اسلامی، بودند. سه قاری کوفی عبارت بودند از : کسائی کوفی، حمزه کوفی و عاصم کوفی.

این، در کنار سنت حفص و عاصم که نمایانگر سنت تلاوت کوفه است ، یکی از دو روایت شفاهی عمده قرآن در جهان اسلام است. قرآن استاندارد و تأثیرگذار قاهره که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد، بر اساس قرائت حفص و عاصم است.

منابع

• الفهرست: ۳۱،
• تاریخ بغداد ۸: ۱۸۶،
• طبقات ابن الجزری ۱: ۲۵۴،
• تهذیب التهذیب ۲: ۴۰۰،
• میزان الاعتدال ۱: ۵۵۸،
• الوافی ۱۳: ۹۸.