ابوجهل
عمرو بن هشام | |
|---|---|
مرگ ابوجهل در تاریخ بلعمی | |
| زادهٔ | ۵۷۰ |
| درگذشت | ۱۳ مارس ۶۲۴ |
| علت مرگ | کشتهشده در غزوه بدر |
| شناختهشده برای | دشمنی با محمد |
| همسر(ها) | بنت عمیر بن معبد بن زراره عروه بنت ابی العاص |
| فرزندان | عکرمة |
ابوجهل عَمرو ابن هِشام ابن مغیرة ابن عبداللّٰه ابن عمر مخزومی قریشی (به عربی: أبو جهل عمرو بن هشام بن المغيرة بن عبد اللّٰه بن عُمَر المخزومي القرشي) (مرگ: ۲ ه.ق.) از بازرگانان قریش و شخصی زیرک و شجاع بود؛ از اینرو «ابوالحَکَم» نیز خوانده میشد.[۱][۲] به سبب دشمنی زیادش نسبت به پیامبر اسلام محمد و کشتن سمیه، مسلمانان او را «ابوجهل» میخواندند. وی در جنگ بدر، در پنجاه و چهار سالگی کشته شد.
تلاش ابوجهل در قطع رابطهٔ قریش با بنیهاشم که به شکست انجامید، ممانعت از حمایت ابولهب از محمد، بعد از مرگ ابوطالب، و نیز طراحی توطئهٔ ناموفق قتل محمد با مشارکت طوایف مختلف، مهمترین اقدامات وی بر ضد محمد در روایت منابع اسلامی هستند. مسلمانان نیز از شدت عمل وی در امان نبودند.[۳]
در منابع اسلامی گفته شده ظاهراً حُسن خدمت عکرمه بن ابیجهل، فرزند او به اسلام، سبب شد محمد پس از مرگ ابوجهل، مسلمانان را از سبّ وی و انتساب عکرمه به این کنیه بازدارد.[۳] عکرمه برای اولین بار بهعنوان یک مسلمان، طواف بهجای آورد.[۴]
به محمد منسوب است که: «کسی که ابوجهل را ابوالحکم مینامد، اشتباهی بزرگ مرتکب شده است و او باید از خداوند طلب بخشش کند تا بلکه بخشیده شود.»[۵]
پانویس
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ «Umaiya said to Sad, "Don't shout at Abi-l-Hakam (i.e. Abu Jahl), for he is chief of the valley (of Mecca)». بایگانیشده از اصلی در ۱۵ فوریه ۲۰۱۱. دریافتشده در ۲۰ مارس ۲۰۱۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ l-Akhnas left Abu Sufyan and went to Abu Jahl and asked him, "O Abu Al-Hakam! What is your opinion about what you heard from Muhammad.[پیوند مرده]
- 1 2 محمد علی کاظم بیکی، ابوجهل، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ج۵، ص ۳۰5
- ↑ رجوع کنید به شأن نزول ذیل قرآن کریم سوره شعراء آیه ۲۱۴
- ↑ The Life of Muhammad: A Translation of ibn Isḥāq's Sīrat Rasul Allāh with introduction & notes by Alfred Guillaume, Oxford University Press, 1955.
منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- دائرةالمعارف اسلامی، رسول فرهنگخواه، اتشارات عطائی، ۱۳۵۹.