ابوالعباس ایرانشهری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

ابوالعباس ایرانشهری یا حکیم ایرانشهری فیلسوف، ریاضی‌دان، طبیعی‌دان و ستاره‌شناس[۱] ایرانی[۲] قرن نهم میلادی بود. وی در شهر نیشابور متولد شد که همچنین به نام ایرانشهر نیز شناخته می‌شود و از همین رو وی نام ایرانشهری گرفته‌است.[۱]وی پیش از ابوریحان بیرونی، در قرن‌های سوم و چهارم می‌زیست. بیرونی در مواضعی از تحقیق ما للهند از ایرانشهری نام برده‌است و در ابتدای آن، در مقام انتقاد از کسانی که راء و افکار ادیان دیگر را گزارش کرده‌اند، می‌گوید ایرانشهری تنها کسی است که در گزارش و نقل آراء آن‌ها جانب بی غرضی را رعایت کرده‌است. او بر آراء یهود و نصارا و مضامین کتب مقدس آن‌ها چیرگی داشته و از مانویت فراوان سخن گفته‌است؛ اما اطلاعات او دربارهٔ هندی‌ها ناچیز بوده‌است. بیرونی می‌گوید ابوالعباس ایرانشهری به هیچ‌یک از ادیان متدین نبود و خود دین تازه‌ای ابداع کرده بود و مردم را به آن فرامی خواند.[۳]

بر پایه منابع سنتی وی اولین فردی است که پس از ظهور اسلام در گستره جهان اسلام با فلسفه در ارتباط بود.[۴]

او را استاد و معلم محمد زکریای رازی دانسته‌اند.[۵]ناصر خسرو در کتاب زادالمسافرین او و رازی را از اصحاب هیولی معرفی می‌کند اما اندیشه‌های فلسفی وی را با وجود کفرآمیز بودن بر رازی رجحان می‌دهد.[۶] وی[ناصرخسرو] در بحث مکان، ایرانشهری را یکی از معتقدان به قدم مکان می‌شمرد و دربارهٔ او می‌افزاید که در کتاب‌های جلیل و اثیر و غیر آن‌ها آراء فلسفی را به زبان دینی بیان کرده‌است و مردم را به دین حق و معرفت توحید برانگیخته است و دربارهٔ او این‌گونه می‌نویسد:

«و از آن قول‌های نیکو که ایرانشهری گفته‌است یکی اندر باب قدیمی مکان است که گفته‌است مکان قدرت ظاهر خدای است و دلیل بر درستی این قول آن آورده‌است که قدرت خدای آن باشد که مقدورات اندر او باشد و مقدورات این اجسام مصور است که اندر مکان است و چون اجسام مصور که مقدورات است از مکان بیرون نیستند درست شد که خلأ یعنی مکان مطلق قدرت خدای است قدرتی ظاهر که همه مقدورات اندر اویند و زشت کردن محمد زکریا مر این قول نیکو را نه چنان است که گفت است قدیم پنج است که همیشه بودند و همیشه باشند: یکی خدای و دیگر نفس و سه دیگر هیولا و چهارم مکان و پنجم زمان و زشتگوی تر از آن که باشد که مر خالق را با مخلوق اندر یک جنس شمرد، تعالی الله عما یقول الظالمون علواً کبیراً»[۷]

ابوالمعالی محمد الحسینی العلوی در بیان الادیان اعتقاد دارد که ایرانشهری خود را پیامبری می‌دانست و کتابی به زبان فارسی داشت که ادعا می‌کرد به وسیله یک فرشته به نام هستی برای جایگزینی با قرآن به او وحی شده‌است. او پیرو هیچ دین زمان خود نبود. وی چندین کتاب به زبان‌های فارسی و عربی نگاشته‌است که برخی از آن‌ها توسط بیرونی و ناصرخسرو ذکر شده‌اند اما هیچ‌کدام از آن‌ها در دسترس نیست.[۱] وی[ابوالمعالی] در مقام گزارش از مدعیان خدایی و پیامبری آورده‌است:

«اخبار ایرانشهری: این مرد محمدبن محمد الایرانشهری بود و دعوی نبوت کرد در عجم و چیزی جمع کرد که به پارسی بود و گفت این وحی است که به من آمده‌است به جای قرآن به زبان فرشته که نام او هستی است همچنان که حضرت محمد صل الله علیه و اله و سلم رسول عرب بود من رسول عجمم… و مذهب او آن بود که همه شریعت‌ها یکی بیش نیست و این همه خلاف‌های قوم و امتان به پیغمبر بیرون آوردند به غرض خود و چندین کتاب و رسالت به تازی و پارسی تصنیف کرد و بعضی مردم با او یار شدند و آخر هلاک شد.»[۸]

ناصرخسرو و ابوالمعالی، دو داوری ظاهراً متناقض دربارهٔ ایرانشهری دارند: در حالی که ناصر خسرو او را داعی به دین حق و معرفت توحید خوانده‌است، ابوالمعالی او را متنبی و مدعی پیامبری دانسته‌است؛ اما باید به خاطر داشت که ابوالمعالی افکار ناصر خسرو را نیز رد کرده و او را ملعون خوانده‌است.[۹] از این رو می‌توان حدس زد که ناصر خسرو و ایرانشهری قرابت‌های فکری داشته‌اند، اما چنان‌که دیدیم قول ابوریحان بیرونی که گفته‌است ایرانشهری به هیچ دینی مؤمن نبود و خود دین تازه‌ای تأسیس کرده بود، مؤید قول ابوالمعالی علوی است. از ایرانشهری هیچ کتابی برجا نمانده و آراء او نیز کاملاً فراموش شده‌است. شاید دلیل این امر، دگراندیشی اعتقادی و کلامی وی بوده‌است.[۱۰]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ Daryoush Kargar and EIr, "IRĀNŠAHRI" in Encyclopaedia Iranica. Accessed via online in Nov, 2010 at: [۱]
  2. Henry Corbin, "The voyage and the messenger: Iran and philosophy", North Atlantic Books, 1998. pg 72.
  3. تحقیق ما للهند. صص. ۴ و ۵.
  4. Seyyed Hossain Nasr, "Philosophy and Cosomology," in Fryed, ed. , The Cambridge History of Iran, pp 421. Quote: "the first person mentioned in traditional sources as having devoted himself to philosophy in the Islamic period is Abu'l-Abbas Iranshahri, who flourished in the 3rd/9th century.."
  5. زکریای رازی
  6. «رازی ابوبکر محمد بن زکریا». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱۵ مه ۲۰۱۴.
  7. زادالمسافرین. صص. ۹۸.
  8. بیان الادیان در شرح ادیان و مذاهب جاهلی و اسلامی. صص. ۶۷.
  9. بیان الادیان در شرح ادیان و مذاهب جاهلی و اسلامی. صص. ۳۹.
  10. درآمدی بر تاریخ فلسفه اسلامی. صص. ۱۸۰.
Abu al-Abbas Iranshahri
Personal
Born9th century
Nishapur (circa 9th century)
Died9th/10th century
ReligionIslam
EthnicityPersian
Main interest(s)Mathematics, Astronomy, medicine, science and philosophy
Notable work(s)Hasti, Ketab-e jalil, Ketab-e athir,
Muslim leader

Abu al-Abbas Iranshahri (Persian: حکیم ایرانشهری‎) was a 9th-century Persian[1][2] philosopher, mathematician, natural scientist, historian of religion, astronomer and author.[3] According to traditional sources, he is the first figure in the wider Muslim world to be associated with philosophy after the advent of Islam.[4]

Life

He was born in Nishapur (modern Khorasan in Iran), the city also known as Iranshahr, hence his title Iranshahri.[3] According to Nasir Khusraw, Iranshahri taught Rhazes and Biruni ancient Iranian philosophy.

Religious Beliefs

According to Al-Biruni his rare impartiality was rooted in his lack of dependence on a particular religion. He created a religion and invited others to that.[5]

Works

He authored[3] several books and treatises in Arabic and in Persian. All the books written, some of which are mentioned in passing by Biruni and Nasir Khusraw, have been lost.

He wrote three books; Jalil, Athir, and Masael u'ttabi'a, about philosophy and wisdom. Abulma'ali states that Iranshahri brought a new religion with a Persian book and named his miracle Hasti (existence). According to Biruni, he was knowledgeable about Christianity, Zoroastrianism, Manichaeism, Hinduism, and Shamanism.

Philosophy

According to Abu'l Ma'ali, the author of bayan al-Adyan, Iranshahri considered himself a Prophet and wrote a book in Persian which he claimed have received a divine revelation by the angel called Hasti (Existence).[3] He believed in the unity of all religions and considered existing differences among them the results of special interests (ḡarażµ) of their followers.[3] According to Biruni, Iranshahri had said that God took covenant from light and darkness on the days of Nowruz and Mehragan, which may reflect Zurvanite influence.[3] According to Nasir Khusraw, Iranshahri had expressed philosophical concepts in religious terms in such books as Ketab-e jalil and Ketab-e athir, and had led people to the true religion and the understanding of monotheism.[3]

He maintained that God was always a creator, and there was not a time when he was non-creative (u-rā ṣonʿ nabud) before He turned into being creative. According to him, it is requisite that He always be creator, then it is necessary for that in which His creation appeared to be eternal (qadim). His creation makes its appearance (padid-āyanda ast) in Matter (hayulā), and therefore, Matter, a sign of the apparent power of God, is eternal; and since Matter, which is eternal, requires the existence of Space (makān), it follows that Space should be eternal too.[3] His ideas on time were that time, world, and duration (zamān dahr wa moddat) are names whose meanings are derived from the same substance (jawhar).[3] He also philosophized that Time, a substance in motion and restless (jawhar-e ravanda wa biqarār), is the sign of God's knowledge, in the same way that Space is the sign of His power; motion is the sign of His action, and the being (jesm) is the sign of His ability, and every one of these signs is infinite and eternal.[3]

See also

Notes

  1. ^ Henry Corbin, "The voyage and the messenger: Iran and philosophy", North Atlantic Books, 1998. pg 72.
  2. ^ Janos, Damien (2018-12-01). "al-Īrānshahrī, Abū l-ʿAbbās". Encyclopaedia of Islam, THREE.
  3. ^ a b c d e f g h i j Daryoush Kargar and EIr, "IRĀNŠAHRI" in Encyclopaedia Iranica. Accessed via online in Nov, 2010 at: [1]
  4. ^ Seyyed Hossain Nasr, "Philosophy and Cosmology," in Frye, ed., The Cambridge History of Iran, pp 421. Quote: "the first person mentioned in traditional sources as having devoted himself to philosophy in the Islamic period is Abu'l-Abbas Iranshahri, who flourished in the 3rd/9th century.."
  5. ^ Abu rihan, Al-Biruni. Critical study of what India says, whether accepted by reason or refused, Volume One. pp. 4, 5.

External links