ابوالحسن فروغی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ابوالحسن فروغی
سفیر ایران در سوئیس
مشغول به کار
تیر ۱۳۱۲ – بهمن ۱۳۱۳
در زمانِ رضاشاه پهلوی
پس از انوشیروان سپهبدی
پیش از مصطفی عدل
اطلاعات شخص
زاده ۱۲۷۰ خورشیدی
تهران،
درگذشت ۱۳۳۸
تهران،
ملیت  ایران
شغل سیاستمدار
تخصص ادیب، فیلسوف
مذهب اسلام
خویشاوندان سرشناس فرزند محمدحسین فروغی و برادر محمدعلی فروغی

ابوالحسن فروغی (۱۲۷۰ در تهران - ۱۳۳۸ در تهران) ادیب، فیلسوف و سیاستمدار ایرانی‌ست. او فرزند محمدحسین فروغی و برادر محمدعلی فروغی است. فروغی از مؤسسین مدرسه عالی دارالمعلمین بود.[۱]

کتاب‌شناسی[ویرایش]

  • سرمایه سعادت یا علم و آزادی
  • مجموعه اشعار
  • اوراق مشوش یا مقالات مختلفه
  • تاریخ شعرا (با مشارکت محمد علی فروغی)
  • نمایشنامه منظوم شیدوش و ناهید
  • تحقیق در حقیقت تجدد و ملیت و تناسب این دو معنی با یکدیگر
  • Civilisation et Synthese, Paris،
  • Systeme de Philosophie et Sagesse, Paris،
  • Philosophie des Sciences, Paris

فروغی و روشنفکری دینی[ویرایش]

از فروغی به عنوان یکی از پیشگامان روشنفکری دینی ایران یاد می‌شود.[۲] حسن یوسفی اشکوری در مصاحبه‌ای می‌گوید:[۳]

به‌طور کلی می‌توان گفت میرزا ابوالحسن خان فروغی، که مهندس بازرگان مستقیماً شاگرد او بوده است، پدر روشن‌فکری دینی در ایران است؛ که اتفاقاً در ضمن نامه‌ای از بازرگان تعریف می‌کند و پیش‌بینی می‌کند که وی آیندهٔ درخشانی خواهد داشت. ابوالحسن خان فروغی بیشتر به «عقل تجربی و نگاه علمی» اعتقاد دارد و بازرگان می‌گوید که من نگاه به قرآن را از استادم ابوالحسن خان فروغی آموختم و جالب است که شریعتی هم در سال‌های ۲۸ و ۲۹ که به تهران می‌آید و در جلسات او شرکت می‌کند، شیفته‌اش می‌شود، چرا که هم فروغی و هم شریعتی و بازرگان تجربه‌گرا بودند و با دید علمی به دین و قرآن نگاه می‌کردند. آن‌ها می‌گفتند که روش شناخت قرآن فلسفی و کلامی و برهانی و عرفانی نیست. روش شناخت، «شناخت علمی» است.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]