ابوالبشر فرمانفرمائیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابوالبشر فرمانفرمائیان (۱۹۲۱–۱۹۹۱) یکی از پسران عبدالحسین میرزا فرمانفرما بود. در جوانی مدتی ایلخان ایل زوله بود.[۱] در ایران بطور انحصاری از پاپیون استفاده می‌کرد.[۲] و دارای دکترای علوم سیاسی از دانشگاه شیکاگو و جی دی از دانشگاه کلمبیا بود. در جریان ملی شدن صنعت نفت ایران از مخالفین ملی شدن بود و مقالاتی از وی در روزنامه کیهان آن زمان به چاپ رسید.[۳] او مدتی پس از انقلاب ایران درگذشت.[۴]

وی همسر دوم منیر شاهرودی فرمانفرمائیان بود. او در کنار برادرش منوچهر در قبرستان اوکلند در سگ هاربر لانگ آیلند نیویورک مدفون است.[۵]

منابع[ویرایش]

  1. منوچهر فرمانفرمائیان. «اشغال». در خون و نفت. ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه. رخسان فرمانفرمائیان. چاپ سوم ۱۳۷۷. تهران: ققنوس، ۱۳۷۷. ۱۶۵. شابک ‎۰-۱۴۹-۳۱۱-۹۶۴. 
  2. منوچهر فرمانفرمائیان. «خانه تقسیم شده». در خون و نفت. ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه. رخسان فرمانفرمائیان. چاپ سوم ۱۳۷۷. تهران: ققنوس، ۱۳۷۷. ۲۲۱. شابک ‎۰-۱۴۹-۳۱۱-۹۶۴. 
  3. منوچهر فرمانفرمائیان. «ملی کردن». در خون و نفت. ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه. رخسان فرمانفرمائیان. چاپ سوم ۱۳۷۷. تهران: ققنوس، ۱۳۷۷. ۳۱۴. شابک ‎۰-۱۴۹-۳۱۱-۹۶۴. 
  4. منوچهر فرمانفرمائیان. «سپاسگزاری». در خون و نفت. ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه. رخسان فرمانفرمائیان. چاپ سوم ۱۳۷۷. تهران: ققنوس، ۱۳۷۷. ۵۵۷. شابک ‎۰-۱۴۹-۳۱۱-۹۶۴. 
  5. Lawson, Pamela Vail. “The Story of the Iranians in Oakland Cemetery”. The Sag Harbor Express. 2010-12-08. Retrieved 2017-12-27.