ابراهیم صفایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ابراهیم صفایی
Ebrahim Safaei 2.jpg
صفایی در دفتر کار خود، تهران، دهه ۱۹۷۰م
زادروز ۳۰ آبان ۱۲۹۲ خورشیدی / ۱۹۱۳م
ملایر
ملیت ایران
از دانشگاه مدرسهٔ آمریکایی ملایر و همدان
پیشه نویسنده، روزنامه‌نگار، ناقد
سال‌های فعالیت ۱۳۱۵–۱۳۸۵

ابراهیم صفایی (زاده ۳۰ آبان ۱۲۹۲ خورشیدی - ۱۹۱۳م-) نویسنده، روزنامه‌نگار و تاریخ‌نگار پیشین ایرانی است.[۱]

زندگی[ویرایش]

او در مدرسهٔ آمریکایی ملایر و همدان درس خواند. در سال ۱۳۱۵ خورشیدی در اهواز، روزنامهٔ خوزستان را نشر داد، سپس در تهران هفته‌نامهٔ عسس را. آثاری در زمینهٔ شعر و بررسی‌های تاریخی نگاشت. همچنین به بررسی‌های ادبی پرداخت. او داستانی با عنوان «قصهٔ کنار دریا» در سال ۱۳۳۷ نیز نوشته‌است. از آثار او «نهضت ادبی ایران در عصر قاجار (۱۳۳۳)» مشهور است و همچنین تاریخ ملایر.

صفایی پس از گذراندن دورهٔ تحصیلات در رشته حقوق و ادبیات و تصدی پاره‌ای از مشاغل اداری، قضایی و فرهنگی به کار پژوهش در تاریخ پرداخت. او در ۱۳۴۷ خورشیدی به تأسیس «انجمن تاریخ» همت گماشت و نشریهٔ «پژوهش انجمن» را تا خرداد ۱۳۵۷ بطور فصلی انتشار داد. در ۱۳۴۹ به عضویت «کنگره تاریخ» و در سال بعد به عضویت «کنگره تاریخ و فرهنگ ایران» و در ۱۳۵۱ به عضویت «انجمن تاریخ فرهنگستان» درآمد.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. میرعابدینی، حسن. «صفایی، ابراهیم». در فرهنگ داستان‌نویسان ایران، از آغاز تا امروز. تهران، پاییز ۱۳۸۶ ناشر=چشمه. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۳۶۲۳۶۲۳. 
  2. صفایی، ابراهیم. رهبران مشروطه - چاپ سوم. انتشارات جاویدان، خرداد ۱۳۶۳. OCLC ۹۱۹۷۹۰۰۷۴.