ابان بن تغلب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

أبان بن تغلب جُرَیری (؟ -۷۵۸م) قاری و لغوی شیعی کوفی بود.[۱] از شاگردان برجسته‌ی علی بن حسین چهارمین امام شیعیان، و از رجال حدیث است که رجال شیعه و سنی به اخبار و روایات او اعتماد داشته‌اند. او در فقه و ادبیات عرب و قرائت قرآن سرآمد بود. کتاب‌هایی تألیف کرده از جمله: تفسیر غریب القرآن و کتاب الفضائل. ابان قرائت منحصربه‌فردی در قرآن داشت که هم‌اکنون نزد قاریان قرآن مشهور است.

شهرت ابان در علم و دانش به حدی بود که وقتی به مدینه می رفت، برایش راه می گشودند و اجازه می دادند در مسجد پیامبر، بر ستون مشهوری که پیامبر تکیه می زد، تکیه بزند.[۲]


دیدگاه شیعه[ویرایش]

شیخ طوسی در مورد او گفته است: «وی امام سجاد، امام باقر و امام صادق را درک کرده است... او قابل اعتماد است و در میان اصحاب ائمه منزلت عظیمی دارد.»

«نجاشی» او را دارای جایگاهی عظیم می‌داند.

در رجال کشی آمده است که باقر از او خواسته است در مسجد کوفه بنشیند و فتواهای شرعی بدهد. باقر در ستایش او گفته است «براستی دوست می دارم کسانی چون تو را در میان شیعۀ خود ببینم.»[۳]

دیدگاه اهل تسنن[ویرایش]

عده‌ی زیادی از علمای اهل سنت با اقرار به شیعه‌بودن او، روایاتش را مورد اعتماد دانسته‌اند و از او حدیث نقل کرده‌اند. نظیر نسائی، حاکم، ابن سعد، ذهبی [نیازمند منبع]

مرگ[ویرایش]

بنا بر معجم رجال الحدیث او در زمان حیات جعفر صادق ششمین امام شیعیان در سال ۱۴۱ درگذشت.

منابع[ویرایش]

  1. زرکلی، خیرالدین (۲۰۰۲). «الجُرَیری، أبان بت تغلب». [[الأعلام]] (PDF). ۱. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۲۷–۸. دریافت‌شده در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۶. تداخل پیوند خارجی و ویکی‌پیوند (کمک)
  2. لالانی، ارزینا آر. (۱۳۸۱). نخستین اندیشه های شیعی: تعالیم امام محمد باقر. تهران: فرزان روز. ص. ۱۵۰.
  3. لالانی، ارزینا آر. (۱۳۸۱). نخستین اندیشه های شیعی: تعالیم امام محمد باقر. تهران: فرزان روز. ص. ۱۵۰.
  • معجم رجال الحدیث، ج ۱، ص ۱۴۳