پرش به محتوا

آیا صدای مردم را می‌شنوی؟

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
«
Do You Hear the People Sing?
»
ترانه
تاریخ پخش۱۹۸۰
آهنگساز(ها)کلود-میشل شونبرگ
ترانه‌سرا(ها)آلن بوبلیل و ژان-مارک ناتل (شعر فرانسوی)
هربرت کرتزمر (شعر انگلیسی)

'آیا صدای مردم را می‌شنوی؟' (به فرانسوی: À la volonté du peuple؛ به فارسی: «به ارادهٔ مردم») یکی از اصلی‌ترین و شناخته‌شده‌ترین ترانه‌های موزیکال بینوایان است که در سال ۱۹۸۰ میلادی (۱۳۵۹ شمسی) خلق شد. این ترانه با موسیقی کلود-میشل شونبرگ و شعر آلن بوبلیل و ژان-مارک ناتل (نسخهٔ اصلی فرانسوی) و شعر هربرت کرتزمر (نسخهٔ انگلیسی) ساخته شده‌است.

این ترانه دو بار در طول اجرای موزیکال خوانده می‌شود؛ یک بار در پردهٔ اول و بار دیگر در فینال. محتوای آن فراخوانی انقلابی است برای غلبهٔ مردم بر سختی‌ها و رویارویی با بی‌عدالتی. به‌سبب بار سیاسی و احساسی عمیقش، این ترانه در دهه‌های پس از انتشار به سرود اعتراضی جنبش‌های گوناگون در سراسر جهان بدل شده‌است.

نسخهٔ انگلیسی این ترانه در سال ۱۹۸۵ میلادی (۱۳۶۴ شمسی) توسط هربرت کرتزمر برای اجرای انگلیسی‌زبان موزیکال نوشته شد و از آن زمان به پرآوازه‌ترین شکل این ترانه در جهان تبدیل گشت.

پیشینه و محتوا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

این ترانه نخستین بار در پردهٔ اول موزیکال توسط انژولراس و دیگر دانشجویان در کافهٔ ABC خوانده می‌شود، هنگامی که آن‌ها آمادهٔ آغاز شورشی در خیابان‌های پاریس در مراسم تشییع جنازهٔ ژنرال ژان ماکسیمیلین لامارک هستند.[۱]

بار دوم این ترانه در فینال موزیکال خوانده می‌شود. در این نسخه ژان والژان و تمام گروه آن را با اشعاری اصلاح‌شده می‌خوانند و با هر بند بلندتر و پرشورتر می‌شود. در فینال، ترانه به سرودی باشکوه بدل می‌شود که آرزوی جهانی پر از صلح، آزادی و رهایی برای تمام بشریت را نوید می‌دهد.[۱]

سنگرهایی که در ترانه از آن‌ها یاد می‌شود، در پردهٔ دوم موزیکال توسط دانشجویان شورشی در خیابان‌های پاریس برپا می‌گردند. آن‌ها می‌کوشند گارد ملی فرانسه را به نبرد بکشانند و شورشی مردمی برای سرنگونی حکومت برپا کنند، اما قیامشان سرانجام شکست می‌خورد.[۱]

نسخهٔ اصلی فرانسوی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نسخهٔ اصلی فرانسوی این ترانه با عنوان À la volonté du peuple توسط کلود-میشل شونبرگ آهنگ‌سازی شد و اشعار آن را آلن بوبلیل و ژان-مارک ناتل نوشتند. اولین خوانندهٔ این ترانه در آلبوم مفهومی ۱۹۸۰ میشل ساردو بود.[۲] در اجرای صحنه‌ای، این نقش را در پالی دو اسپُر پاریس کریستیان راتلن که نقش انژولراس را بر عهده داشت، اجرا کرد.

در ابتدا، این ترانه در نسخهٔ فرانسوی به‌عنوان ترانهٔ پایانی کل گروه پیش‌بینی نشده بود. تنها پس از بازطراحی موزیکال برای نسخهٔ انگلیسی بود که این ترانه به فینال موزیکال تبدیل شد. این تغییر بعدها در نسخه‌های جدیدتر فرانسوی نیز پذیرفته شد.[۲]

نسخهٔ فرانسوی این ترانه همچنین در یک ویدیوی کوتاه برای معرفی بخش «آزادی» در مراسم افتتاحیهٔ بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ به کار رفت.[۳]

نسخهٔ انگلیسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نسخهٔ انگلیسی در سال ۱۹۸۵ میلادی (۱۳۶۴ شمسی) توسط هربرت کرتزمر برای اجرای انگلیسی‌زبان موزیکال با حمایت تهیه‌کننده کامرون مکینتاش نوشته شد.[۴] از این زمان بود که ترانه دو بار در طول اجرا خوانده شد.[۴]

اجرا به زبان‌های گوناگون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

اجرای چندزبانه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در کنسرت ویژهٔ دهمین سالگرد بینوایان در سال ۱۹۹۵ میلادی (۱۳۷۴ شمسی)، این ترانه توسط ۱۷ بازیگر مختلف که نقش ژان والژان را در سراسر جهان بازی کرده بودند خوانده شد. هر بازیگر یک بند از ترانه را به زبان خود اجرا کرد. زبان‌های به‌کاررفته عبارت بودند از: انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، ژاپنی، مجاری، سوئدی، لهستانی، هلندی، نروژی، چکی، دانمارکی و ایسلندی.[۴]

نسخهٔ هلندی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ میلادی (۱۳۷۰ تا ۱۳۷۱ شمسی) بینوایان برای نخستین بار در هلند در آمستردام اجرا شد و نسخه‌ای به زبان هلندی با عنوان Hoor je 't zingen op de straat? برای آن نوشته شد.[۴]

نسخهٔ عربی مصری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

گروه تئاتری مصری «فابریکا» اقتباسی از این ترانه به زبان مصری محاوره‌ای (به عربی مصری: سامع صوت الجماهیر) ساخت.[۵]

کنسرت مستقل

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

«آیا صدای مردم را می‌شنوی؟» همچنین عنوان کنسرتی مستقل است که آثار آلن بوبلیل و کلود-میشل شونبرگ را گرامی می‌دارد. این کنسرت که تنها اجرای رسمی مجاز توسط این دو خالق است، با همکاری تهیه‌کنندهٔ استرالیایی اندا مارکی توسعه یافت و آثاری چون بینوایان، میس سایگون، مارتین گر و ملکهٔ دزدان دریایی را دربرمی‌گیرد.[۶]

این کنسرت در دسامبر ۲۰۱۳ میلادی (آذر ۱۳۹۲ شمسی) در تئاتر بزرگ شانگهای با حضور مایکل بال (خواننده) و لیا سلانگا رونمایی شد.[۷] سپس در تایپه و مانیل اجرا شد و اجرای خیریهٔ ۲۰۱۴ در مانیل بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ دلار استرالیا برای کمک به آسیب‌دیدگان طوفان یولاندا جمع‌آوری کرد.[۸]

در سال ۲۰۲۲ میلادی (۱۴۰۱ شمسی) این کنسرت در تالار اپرای سیدنی و تالار همر ملبورن با بازیگرانی بین‌المللی از جمله مایکل بال و جان اوون-جونز اجرا شد.[۹]

در سال ۲۰۲۴ میلادی (۱۴۰۳ شمسی) این کنسرت در هالیوود بول لس‌آنجلس با حضور پاتریک ویلسون (بازیگر) و اسکایلر آستین برگزار شد.[۱۰]

بهره‌گیری اجتماعی و سیاسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سرود اعتراضی در جهان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
عنوان ترانه به‌عنوان شعار در اعتراضات ۲۰۱۴ هنگ کنگ

این ترانه در طول دهه‌های گذشته به سرودی ماندگار برای جنبش‌های اعتراضی در سراسر جهان تبدیل شده‌است. دیلی تلگراف اعلام کرد که این ترانه «از دیرباز با مردمی که در سراسر جهان اعتراض می‌کنند طنین‌انداز شده‌است» و افزود که در اعتراضات ویسکانسین در ۲۰۱۱ میلادی، اعتراضات ترکیه در ۲۰۱۳ میلادی و اعتراض علیه افتتاح یک رستوران مک‌دونالد در استرالیا در ۲۰۱۳ شنیده شده‌است.[۱۱]

همچنین این ترانه توسط معترضان ضد-پیمان تجاری و سرمایه‌گذاری ترنس-آتلانتیک که با اجرای فلش ماب کنگره‌های این پیمان را برهم زدند، به کار گرفته شد.[۱۲]

این ترانه در اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۰ هنگ کنگ به گوش می‌رسید؛ در سپتامبر ۲۰۱۹ میلادی (شهریور ۱۳۹۸ شمسی) دانش‌آموزان در مراسم آغاز سال تحصیلی یک دبیرستان، این ترانه را به‌جای سرود ملی خواندند.[۱۳] نسخهٔ انگلیسی این ترانه پس از کاربرد گسترده‌اش در اعتراضات ضد-لایحهٔ استرداد، از پلتفرم‌های موسیقی در سرزمین اصلی چین حذف شد.[۱۴]

در آوریل ۲۰۲۲ میلادی (فروردین ۱۴۰۱ شمسی)، کلیپی از نسخهٔ سینمایی بینوایان (فیلم ۲۰۱۲) از این ترانه در توییتر در اعتراض به قرنطینهٔ شیوع کووید-۱۹ در شانگهای ۲۰۲۲ دست به دست شد و سرانجام توسط حکومت چین مسدود گردید.[۱۵]

این ترانه برای پشتیبانی از تظاهرات میدان توسط گروه اوکراین ۲۰۲۰ در ژانویه ۲۰۱۴ میلادی (دی ۱۳۹۲ شمسی) در یوتیوب منتشر شد.[۱۶]

نسخه‌ای غیررسمی از این ترانه به زبان ترکی با عنوان Duyuyor Musun Bizi İşte Çapulcu'nun Sesi در جریان اعتراضات پارک گزی در ۲۰۱۳ میلادی (۱۳۹۲ شمسی) خوانده شد.[۱۷]

در سال ۲۰۱۶ میلادی (۱۳۹۵ شمسی)، این ترانه در جنبش سراسری اعتراضات ۲۰۱۶–۲۰۱۷ کره جنوبی برای استعفای رئیس‌جمهور پارک گئون-هه به‌عنوان سرود اعتراضی به کار رفت.[۱۸]

در اعتراضات حکومت نظامی ۲۰۲۴ کره جنوبی پس از اعلام حکومت نظامی توسط رئیس‌جمهور یون سوک یول، گروه‌های مختلف معترض در بیرون از مجلس ملی کره جنوبی این ترانه را سردادند.[۱۹]

در سال ۲۰۱۷ میلادی (۱۳۹۶ شمسی)، هنرمندان تئاتر وینسنت دو خسوس، رودی ورا و جوئل ساراچو این ترانه را به زبان تاگالوگ برگرداندند و در تجمعات اعتراضی علیه کشتار فعالان و مظنونان موادمخدر در دوران ریاست‌جمهوری رودریگو دوترته اجرا شد.[۲۰] همچنین پس از انتخابات ریاست‌جمهوری فیلیپین (۲۰۲۲) نیز بار دیگر به کار رفت.[۲۰]

در ۱۶ اوت ۲۰۲۰ میلادی (۲۶ مرداد ۱۳۹۹ شمسی)، این ترانه به‌عنوان سرود اعتراضی در اعتراضات ۲۰۲۰–۲۰۲۱ تایلند علیه دولت نخست‌وزیر پرایوت چان-او-چا در بنای یادبود دموکراسی بانکوک اجرا شد.[۲۱]

در سپتامبر ۲۰۲۰ میلادی (شهریور ۱۳۹۹ شمسی)، شماری از دانشجویان دانشگاه زبان‌شناسی دولتی در مینسک پس از اجرای این ترانه در لابی دانشگاهشان بازداشت شدند. این دانشجویان در چارچوب اعتراضات ۲۰۲۰–۲۰۲۱ بلاروس پس از انتخابات مناقشه‌برانگیز ریاست‌جمهوری الکساندر لوکاشنکو اعتراض می‌کردند.[۲۲]

در آوریل ۲۰۲۲ میلادی (فروردین ۱۴۰۱ شمسی)، این ترانه در اعتراضات ۲۰۲۲ سری‌لانکا علیه دولت رئیس‌جمهور گوتابایا راجاپاکسا به‌عنوان سرود اعتراضی به کار رفت.[۲۳]

بهره‌گیری سیاسی در آمریکا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶ میلادی (۲۶ شهریور ۱۳۹۵ شمسی)، دونالد ترامپ در جریان کارزار انتخاباتی ریاست‌جمهوری خود این ترانه را در یک گردهمایی در میامی با عنوان پارودی «لِ دپلوراب» (Les Déplorables) به کار برد؛ این کار واکنشی بود به برچسب جنجالی «سبد قابل‌ترحم‌ها» که هیلاری کلینتون زده بود.[۲۴][۲۵]

در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۲ میلادی (۲۴ آبان ۱۴۰۱ شمسی)، این ترانه از جمله آهنگ‌هایی بود که پیش از اعلام کاندیداتوری ترامپ برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ نواخته شد.[۲۶]

در ۲۳ فوریه ۲۰۲۵ میلادی (۴ اسفند ۱۴۰۳ شمسی)، این ترانه توسط گروه کُر ارتش آمریکا در ضیافت فرمانداران در کاخ سفید و در حضور ترامپ، بانوی اول ملانیا ترامپ و مقامات برگزیده اجرا شد.[۲۷]

  1. 1 2 3 Moore، Malcolm (۳۰ سپتامبر ۲۰۱۴). «How a song from Les Misérables became Hong Kong's protest anthem». The Daily Telegraph. London. دریافت‌شده در ۱ اکتبر ۲۰۱۴.
  2. 1 2 Olivier Arendt (۱۲ août ۲۰۱۹). «Les manifestants de Hong-Kong chantent… Du Michel Sardou (vidéo)». RTBF. {{cite journal}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  3. "Paris Olympics kicks off with lavish boat parade, musical performances". NBC News (in English). 27 ژوئیه 2024. Retrieved 16 اوت 2024.
  4. 1 2 3 4 «Comment une chanson des Misérables (et de Michel Sardou) est devenue l'hymne des manifestants hongkongais». LCI. ۱۲/۰۸/۲۰۱۹. {{cite journal}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  5. «"فبریکا" تقدم المسرحیة الغنائیة "البؤساء" علی مسرح باسم یوسف». دریافت‌شده در ۵ دسامبر ۲۰۱۹.
  6. «Do You Hear The People Sing?». Enda Markey Presents. دریافت‌شده در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۵.
  7. «Lea Salonga, Michael Ball to star in Boublil-Schönberg concert». BroadwayWorld. ۲۴ اکتبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۵.
  8. «Superstar cast performs for typhoon relief». Rappler. ۱ آوریل ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۵.
  9. «Boublil and Schönberg's Do You Hear The People Sing? returns to Australia». AussieTheatre. ۷ اکتبر ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۵.
  10. «Do You Hear The People Sing? at the Hollywood Bowl». Enda Markey Presents. دریافت‌شده در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۵.
  11. Moore، Malcolm (۳۰ سپتامبر ۲۰۱۴). «How a song from Les Misérables became Hong Kong's protest anthem». The Daily Telegraph. London. دریافت‌شده در ۱ اکتبر ۲۰۱۴.
  12. Doctorow، Cory (۳ ژوئیه ۲۰۱۵). «Flashmob choir interrupts TTIP congress». Boing Boing.
  13. «Hong Kong students sing Les Misérables song instead of national anthem – video». The Guardian (به انگلیسی بریتانیا). Reuters. ۴ سپتامبر ۲۰۱۹. شاپا 0261-3077. دریافت‌شده در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۹.
  14. S.R. (۱۴ ژوئن ۲۰۱۹). «Do you hear the people sing? Not in China». The Economist. دریافت‌شده در ۱۳ اوت ۲۰۱۹.
  15. «China Web Users Race to Post Censored Video on Lockdown Troubles». Bloomberg News. ۲۳ آوریل ۲۰۲۲.
  16. "Чи ви чуєте цей спів?" (in Ukrainian). 16 janvier 2014. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  17. «Duyuyor musun bizi İşte Çapulcunun Sesi Do you hear the people sing HD)». ۱۸ juin ۲۰۱۳. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  18. «"박 대통령 퇴진" 추위 녹인 촛불 … 평화시위 새 역사 썼다». dt.co.kr.
  19. Wong، Tessa (۷ دسامبر ۲۰۲۴). «South Korea protesters watch impeachment hopes fade». www.bbc.com (به انگلیسی بریتانیا). دریافت‌شده در ۷ فوریه ۲۰۲۵.
  20. 1 2 Arias، Jacqueline (۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷). «Filipino Version of Iconic 'Les Miserables' Song Becomes National Day of Protest Anthem». Preen (به انگلیسی آمریکا). بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ اوت ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۱.
  21. คณะประชาชนปลดแอก - Do You Hear the People Sing? Live @ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย (ม็อบ16สิงหา). konranopp. ۱۷ August ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۲۹ April ۲۰۲۵.
  22. «Masked Men Drag Protesting Belarusian Students Off the Streets». Voice of America. Reuters. ۵ سپتامبر ۲۰۲۰.
  23. Hapu [@amritahapu] (۱۶ April ۲۰۲۲). «so wonderful and powerful! #LesMiserables» (توییت) به واسطهٔ توییتر.
  24. Robinson، Will (۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶). «Donald Trump Enters Stage to 'Les Mis' Theme, Welcomes 'Deplorables'». Entertainment Weekly. دریافت‌شده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶.
  25. Darcy، Oliver (۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶). «Trump walks onstage to theme of 'Les Miserables,' greets 'deplorables' at his Miami rally». Business Insider. دریافت‌شده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶.
  26. Smith, David (16 نوامبر 2022). "Trump plays the ousted autocrat struggling to recapture past glory". The Guardian (in English). Retrieved 17 نوامبر 2022.
  27. Bloch, Emily (24 فوریه 2025). "Yes, the U.S. Army Chorus sang 'Les Mis' at the White House Governors' Ball". The Philadelphia Inquirer (in English). Retrieved 24 فوریه 2025.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]