آگوستینو دی بارتولومی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آگوستینو دی بارتولومی
Agostino Di Bartolomei, Roma 1978-79.jpg
دی بارتولومی با پیراهن رم برای فصل 1979-1978
شناسنامه
نام کامل آگوستینو دی بارتولومی
زادروز ۸ آوریل ۱۹۵۵(1955-04-08)
زادگاه رم، ایتالیا
تاریخ مرگ ۳۰ مه ۱۹۹۴ میلادی (۳۹ سال)
محل مرگ سن مارکوی کاستلاباته، ایتالیا
قد ۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
پست هافبک مرکزی
باشگاه‌های جوانان
رم
باشگاه‌های حرفه‌ای*
سال‌ها باشگاه‌ها بازی (گل)
۱۹۷۲–۱۹۸۴ رم ۲۳۷ (۵۰)
۱۹۷۵–۱۹۷۶ لانروسی (قرض) ۳۳ (۴)
۱۹۸۴–۱۹۸۷ میلان ۸۸ (۹)
۱۹۸۷–۱۹۸۸ چزنا ۲۵ (۴)
۱۹۸۸–۱۹۹۰ سالرنیتانا ۵۲ (۱۶)
تیم ملی
۱۹۷۶–۱۹۷۸ ایتالیای زیر 21 سال 8 (7)
*تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.

آگوستینو دی بارتولومی (زاده ۸ آوریل ۱۹۵۵ در رم، وفات ۳۰ مه ۱۹۹۴ در کاستِلاباته) فوتبالیستی ایتالیایی بود که در پست هافبک و لیبرو بازی می‌کرد.[۱]

زندگینامه فوتبالی[ویرایش]

دی بارتولومی به عنوان شخصیتی محجوب و آرام شناخته می‌شد و از نظر شخصیتی با دیگر فوتبالیست‌ها بسیار متفاوت بود. او کارش را با گارباتلا آغاز کرد و در ۱۴ سالگی جذب آکادمی رم شد. در رم دی بارتولومی خیلی زود نامی برای خودش دست پا کرد. او کاپیتان تیم جوانان رم شد و توانست دو بار متوالی در سالهای ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ قهرمان جوانان ایتالیا شود. دی بارتولومی و جوانان رم دو بار قهرمان جام حذفی جوانان ایتالیا هم شدند، در سالهای ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ و حتی او یک بار بهترین گلزن آن مسابقات هم شد. پیش از دی بارتولومی، تیم جوانان رم نتوانسته بود در لیگ یا جام حذفی قهرمان شود. در همان سالها از او خواسته شد تا برای بزرگسالان هم به میدان برود و زمانی که ۱۸ سال داشت بازی در سری آ را تجربه کرد، در تساوی بدون گل در خانه اینتر. شش ماه بعد از بازی برابر اینتر، او توانست برابر بولونیا اولین گلش با پیراهن جالوروسی (زرد و قرمزها) را به ثمر برساند و در پیروزی ۲–۱ تیمش سهیم شود.[۲]

در ۱۹۷۵، رم تصمیم گرفت تا دی بارتولومی را به لانِروسی ویچنزا قرض دهد تا ستاره جوان در سری ب تجربه کسب کند. رمی‌ها به همین خاطر برونو کُنتی را هم به جنوا قرض داده بود.

در تابستان ۱۹۷۶، دی بارتولومی به رم بازگشت و تبدیل به یکی از مهره‌های کلیدی تیم محبوبش شد و هواداران او را «دی با» یا «آگو» خطاب می‌کردند.

در ۱۹۷۹، نیلز لیدهولم برای دومین بار هدایت رم را بدست گرفت و او سابقه همکاری با دی بارتولومی را داشت. در دومین دوره حضور لیدهولم در رم، دی بارتولومی تبدیل به رهبر بی چون و چرای تیم شد و بازوبند کاپیتانی را هم دریافت کرد. دی بارتولومی هافبک بود، اما به ثمر رساندن گلهای فراوان باعث شده بود تا هواداران رم سرودی به افتخار او بخوانند: او، آگوستینو، آگو، آگو، آگو، آگوستینو گل!!!»

در آن دوران رم علاوه بر دی بارتولومی، پائولو روبرتو فالکائو ی مشهور را نیز در اختیار داشت. لیدهولم برای برقراری تعادل در تیمش تصمیم گرفت تا دی بارتولومی را یک خط عقب‌تر ببرد و به او وظایف دفاعی دهد و بخش عمده فعالیت‌های هجومی را به فالکائو بسپارد.

جیانی مورا خبرنگار سرشناس در مورد توانایی‌های فنی دی بارتولومی نوشته: «هافبکی که یک دوران بازی دیگر هم داشت، دورانی به عنوان مدافع. این کاری است که تنها بازیکنانی با درک بالا از کار تیمی قادر به انجامش هستند. او را در کنار شیره آ و بکن بائر قرار می‌دهم، به خاطر دیدگاه درست و ظریفش از فوتبال.»[۲]

دی بارتولومی با تیم بزرگسالان رم به سه قهرمانی کوپا ایتالیا رسید، اما مهمترین دستاوردش قهرمانی سری آ در ۱۹۸۳ بود. فصل بعد رم به فینال جام باشگاه‌های اروپا (لیگ قهرمانان) رسید و برابر لیورپول قرار گرفت. در فینال جام باشگاه‌های اروپا که در شهر رم برگزار شد، رم و لیورپول به تساوی ۱–۱ رسیدند. در ضربات پنالتی، دی بارتولومی ضربه پنالتی اش را به سبک خاص خودش گل کرد، او نزدیک توپ می‌ایستاد و برخلاف بسیاری از فوتبالیست‌ها اصلاً دور خیر نمی‌کرد. با این حال، برونو کُنتی و فرانچسکو گراتزیانی پنالتی هایشان را از دست دادند و رم از رسیدن به قهرمانی بازماند.

آن آخرین فصل حضور دی بارتولومی در رم بود و او پس از کسب قهرمانی کوپا ایتالیای ۱۹۸۴ از جالوروسی جدا شد. هواداران رم بنری به افتخار دی بارتولومی تهیه کردند که روی آن نوشته شده بود: «آنها رم را از تو گرفتند، ولی هوادارانت را نه.». در نامه‌ای که هواداران نوشته بود نیز آمده بود: «تو به ما یاد دادی که چطور بجنگیم، هم در داخل میدان و هم در زندگی. تو تجسم رؤیای هر پسرِ رمی هستی.»

اسون-گوران اریکسن مربی سوئدی که به رم ملحق شده بود معتقد بود که دی بارتولومی از سرعت کافی برخوردار نیست. بدین ترتیب دی بارتولومی به همراه لیدهولم به میلان پیوست. نکته جالب این بود که دی بارتولومی ۱۶ سال پیش پیشنهاد میلان را رد کرده بود زیرا می‌خواست برای تیم زادگاهش رم به میدان برود.[۳]

در آن دوران میلان وضعیت خوبی نداشت و دو سقوط به سری ب باعث شده بود تا تیم به شدت ضعیف شود. با این حال، دی بارتولومی سه فصل به عنوان یار ثابت برای میلان در سری آ بازی کرد و حتی در نخستین فصل حضورش در سن سیرو توانست ۹ گل برای روسونری به ثمر برساند. البته نخستین فصل همکاری دی بارتولومی با میلان با جنجال نیز همراه شد. او توانست در دیدار میلان-رم گلزنی کند و پیروزی ۲–۱ میلانی‌ها را رقم بزند. پس از گلزنی برابر رم او با عصبانیت خوشحالی می‌کرد و دلیل انجام حرکتش را این عنوان کرد که او را خیلی زود از «رم عزیزش» کنار گذاشتند. در مسابقه برگشت دو تیم، جنجال بیشتر هم شد. هواداران رم به تندی با دی بارتولومی رفتار کردند و پس از برخوردش با کُنتی تقریباً گراتزیانی به سمت کاپیتان سابق رم حمله‌ور شد و جنجال بزرگی بوجود آمد. دی بارتولومی با میلان به جامی دست پیدا نکرد و آنها فقط به فینال کوپا ایتالیا رسیدند و برابر سامپدوریا شکست خوردند. پس از ورود آریگو ساکی به میلان، دی بارتولومی مجبور به ترک میلان شد و به چزنا رفت. پس از یک فصل بازی برای چزنا، دی بارتولومی به سالرنیتانا ملحق شد و دو فصل برای این تیم در سری ث بازی کرد. دی بارتولومی که کاپیتان سالرنیتانا شده بود به این تیم کمک کرد تا پس از ۲۳ سال غیبت در سری ب به آن مسابقات بازگردد.

سالرنیتانا آخرین تیم دی بارتولومی بود و او در ۱۹۹۰ بازنشسته شد.

از دی بارتولومی به عنوان یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ رم نام می‌برند و در عین حال او یکی از بزرگترین بازیکنانی نیز هست که هرگز پیراهن تیم ملی بزرگسالان ایتالیا را به تن نکردند. او در ۸ مسابقه ۷ گل برای تیم جوانان ایتالیا به ثمر رساند، اما هرگز به تیم بزرگسالان دعوت نشد.

پس از بازنشستگی[ویرایش]

در طول جام جهانی ۱۹۹۰، دی بارتولومی به عنوان کارشناس بازیها در شبکه رای فعالیت کرد. او در کاستلاباته مدرسه فوتبالی با نام دی بارتولومی تأسیس کرده بود. دی بارتولومی سعی می‌کرد دیدگاه فوتبالی اش را به کودکان منتقل کند و به آنها اهمیت اخلاق ورزشی و احترام به قوانین را بیاموزد. خودش در این خصوص می‌گفت: «می‌خواهم بچه‌ها با عشق به فوتبال بزرگ شوند و از برخی همکارانم که رفتاری شرم آور دارند الگو نگیرند.»[۴]

افتخارات[ویرایش]

در رده باشگاهی[ویرایش]

آ.اس. رم
  • دو قهرمانی لیگ جوانان ایتالیا با رم در سالهای ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴
  • دو قهرمانی جام حذفی جوانان ایتالیا با رم در سالهای ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵
  • سه قهرمانی کوپا ایتالیا با تیم بزرگسالان رم در سالهای ۸۰، ۸۱ و ۸۴
  • یک قهرمانی لیگ ایتالیا با تیم بزرگسالان رم در سال ۱۹۸۳
  • فینالیست جام باشگاه‌های اروپا با رم در ۱۹۸۴

مرگ و میراث دی بارتولومی[ویرایش]

در ۳۰ مه ۱۹۹۴ خبر دردناک و شوکه کننده منتشر شد، درست ۱۰ سال پس از فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۸۴، زمانی که دی بارتولومی و رم برابر لیورپول شکست خوردند.

دی بارتولومی در ویلایش در سن مارکو واقع در کاستلاباته خودکشی کرد.[۵] او با شلیک گلوله‌ای به قلبش به زندگی اش پایان داد. تأیید شده بود که دی بارتولومی از افسردگی رنج می‌برد، هر چند برخی ادعا کردند که مشکلات خانوادگی و مالی هم باعث شدند تا او چنین تصمیمی بگیرد.

دی بارتولومی در زمان مرگش ۳۹ ساله بود و او در ایتالیا از شهرت خاصی برخوردار است.

جیانی مورا خبرنگار سرشناس در مورد او نوشته: «کاپیتان‌های واقعی شاید بمیرند یا تصمیم بگیرند بمیرند، اما فراموش کردن آنها غیرممکن است.» در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۲، باشگاه رم اسامی اولین گروه از بازیکنانی که نامشان در تالار مشاهیر باشگاه قرار می‌گرفت را اعلام کرد و یکی از آن ۱۱ بازیکن دی بارتولومی بود.

همچنین باشگاه رم زمین فوتبالی برای بازیهای تیم جوانانش احداث کرد و نام آن را دی بارتولومی گذاشت.

در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴، ۲۰ سال پس از مرگ دی بارتولومی، سالرنیتانا به افتخار کاپیتان سابقش پیراهنی ویژه پوشید و به مصاف مونزا رفت. آن پیراهن همچون پیراهنی بود که دی بارتولومی در فصل ۱۹۹۰–۱۹۸۹ می‌پوشید و امضایش نیز روی آن حک شده بود.

پائولو سورنتینو کارگردان ایتالیایی برنده جایزه اسکار نیز در ۲۰۰۱ فیلمی ساخت با نام «مرد اضافی» و شخصیت اصلی فیلم آنتونیو پیزاپیا با الهام از دی بارتولومی خلق شده بود. سورنتینو فیلمش را به دی بارتولومی تقدیم کرد.

فرانچسکو دل گروسو مستندی در مورد دی بارتولومی ساخت و به بررسی زندگی فوتبالی او پرداخت.

در ۲۰۱۰ نیز کتابی در مورد دی بارتولومی چاپ شد.

شورای کاستلاباته هم نام دی بارتولومی را روی خیابانی در روستای سان مارکو گذاشت.

در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۵ هواداران رم بنرهای بسیار بزرگی به جایگاه ویژه‌شان در استادیو الیمپیکوی رم بردند و روی یکی از بنرها چهره دی بارتولومی دیده می‌شد.

حاصل ازدواج دی بارتولومی و همسرش مارسیا پسری است به نام لوکا که حالا در جهان سیاست فعالیت می‌کند.

منابع[ویرایش]