آویشن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English
آویشن، آزربه
Thymus vulgaris
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: گیاه
(طبقه‌بندی‌نشده): گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده): دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده): آستریدها
راسته: نعناسانان
تیره: نعناعیان
سرده: Thymus
L.[۱]
مترادف‌ها
  • Mastichina Mill.
  • Serpyllum Mill.
  • Cephalotos Adans.

آویشن[۲] یا آزربه (نام علمی: Thymus) در ایران ۱۴ گونه گیاه معطر و چند ساله دارد.[۳] سرده‌ای از تیره نعناعیان است.

آویشنی حدود ۳۵۰ گونه دارد. این سرده به اوریگانوم بسیار نزدیک است.

نام گذاری[ویرایش]

این گیاه با اریگانو هم خانواده است. در آذربایجان به «آویشن»، «کهلیک اُتی» (Kəhlik oti) و یا «ککلیک اوتی» (Kəklik oti) به معنای علف کبک گفته می‌شود، چون در ترکی ککلیک یا کهلیک به معنی کبک می‌باشد. در زبان مردم رودبار استان گیلان به آن، «پلنگ مشت» می‌گویند و طعم دهنده اصلی غذایی به نام شامی رودباری است. یکی از گونه‌های این گیاه که در مناطق کوهستانی شمال خراسان به وفور یافت می‌شود به زبان کردی کرمانجی «آنخ» نام دارد.

گونه‌های مختلفی از آویشنیان در کوهستان‌های ایران می‌روید. در کتب طب سنتی فارسی با نام «حاشا»، «اوشن» و «صعتر الحمیر» نام برده شده است. در مناطق مختلف ایران گونه‌های مختلف ایران گونه‌های مختلف با اسامی محلی متفاوتی شناخته می‌شود از جمله در همدان «آزربه»، در اطراف تهران «آویشن یا آویشم»، در طالقان «زروه»، در آذربایجان و مناطق ترکی زبان «ککلیک اوتی» یا «کاکله اوتی»، و در سایر مناطق «صعتر»، «زعتر»، «اوشن»، «اشمه کوهی»، «سی سنبر» و «سوسنبر» نامیده می‌شود.[۴]

در کوه پایه‌های شهرستان فریدون‌شهر و همچنین در شهرستان اقلید (با نام آویشن شیرازی (Zataria multiflora) می‌روید.[نیازمند منبع] در آذربایجان بخصوص مناطق کوهستانی سولدوز رویش قابل توجهی دارد و به آن کهلیک اوتو (کهلیک = کبک و اوت = گیاه) می‌گویند. برخی آن را به دلیل تشابه اسمی با کاکوتی اشتباه می‌کنند. در حالی که کهلیک اوتو (آویشن)، علی‌رغم تشابه اسمی با کاکوتی از آن متفاوت است. در همدان به آن آزربه و در کوخرد هرمزگان به آن اَوشُه می‌گویند. در کوه‌های چهارمحال و بختیاری به خصوص در کوهپایه‌های کلار و ناغان (اُورشُم) می‌روید. در جلگه دشتهای میانی استان بوشهر نیز می‌روید و در گویش دشتی بوشهری به آن اُوشِه می‌گویند، همچنین در استان کردستان واقع در شهرستان بیجارگروس نیز می‌روید که به زبان محلی کردی گروسی به آن اَزوِه می‌گویند، این گیاه در نواحی کوهستانی استان سیستان و بلوچستان هم می‌روید و در زبان محلی به آن «ازگند» می‌گویند.

کاربرد[ویرایش]

در تحقیقی دربارهٔ اثرات گیاهان درمنه، اسطوخودوس و آویشن شیرازی بر روی باکتری‌های Staphylococcus aureus، Pseudomonas aeruginosa و Klebsiella pneumonia که در سال ۲۰۱۴ انجام شد، مشاهده شده است که هر ۳ اسانس دارای اثر مهار کننده بر روی باکتری‌های بیماری‌زا هستند اما اسانس گیاه آویشن شیرازی دارای اثر بهتری در مهار باکتری‌ها نسبت به اسانس گیاهان دیگر داراست.[۵]

دم‌نوش[ویرایش]

دم‌نوش آویشن اساساً ضدعفونی کننده و خلط آور است از این رو برای درمان سرفه‌های خشک، سرماخوردگی، سیاه‌سرفه و التهاب دستگاه تنفس فوقانی بسیار مؤثر است؛[۶] همچنین تأثیر فوق‌العاده‌ای برروی هضم غذا، تنظیم خواب و تقویت سیستم اعصاب دارد و نیز ضد افسردگی، ضد صرع و ضد نفخ هم می‌باشد.[۶][۷]همچنین در درمان پیچش روده و اسهال و اسپاسم عضلانی مؤثر است.[۶][۷]

آویشن در طب سنتی ایران و اروپا، کاربرد دارویی دارد. آویشن دارای طبیعت گرم و خشک است و در طب سنتی برای درمان افرادی که دارای بلغم غلیظ هستند استفاده می شود. از آویشن در صنایع غذایی (پیتزا، پاستا، ماهی، پنیر، لیکور، ذرت مکزیکی و...)، دارویی، بهداشتی و آرایشی استفاده می‌شود.

گونه‌ها[ویرایش]

آویشنیان حدود ۳۵۰ گونه دارد، از جمله:

پانویس[ویرایش]

  1. Linnaeus.Sp. Pl. : 590 (1753).
  2. «آویشن» [گیاهان دارویی] هم‌ارزِ «Thymus, thyme»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر غلامعلی حدادعادل، «فارسی»، در دفتر سیزدهم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی (ذیل سرواژهٔ آویشن) 
  3. مظفریان، فرهنگ نام‌های گیاهان ایران، ۵۴۷.
  4. «آشنایی با خواص دارویی گیاه آویشن». وب‌گاه پزشکان ایران. بازبینی‌شده در ۲۸ شهریور ۱۳۹۴. 
  5. Gavanji S, Larki B, Bakhtari A. The effect of extract of Punicagranatum var. pleniflora for treatment of minor recurrentaphthous stomatitis. Integr Med Res 2014;3:83–90.http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S2213422014000213
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ خواص درمانی آویشن
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ اثر آویشن برای سلامت و زیبایی
  8. Thymus x citriodorus - (Pers.)Schreb.. Plants for a Future.
  9. USDA Thymus pulegioides

منابع[ویرایش]

  • مظفریان، ولی‌الله. فرهنگ نام‌های گیاهان ایران: لاتینی، انگلیسی، فارسی. تهران: فرهنگ معاصر، ۱۳۷۵. شابک ‎۹۶۴-۵۵۴۵-۴۰-۴. 
Thymus
Thymus vulgaris1.JPG
Thymus vulgaris
Scientific classification
Kingdom: Plantae
(unranked): Angiosperms
(unranked): Eudicots
(unranked): Asterids
Order: Lamiales
Family: Lamiaceae
Genus: Thymus
L.[1]
Type species
Thymus vulgaris
L.
Synonyms[2]
  • Cephalotos Adans.
  • Mastichina Mill.
  • Serpyllum Mill.

The genus Thymus (/ˈtməs/;[3] thymes) contains about 350[4] species of aromatic perennial herbaceous plants and subshrubs to 40 cm tall in the family Lamiaceae, native to temperate regions in Europe, North Africa and Asia.

Stems tend to be narrow or even wiry; leaves are evergreen in most species, arranged in opposite pairs, oval, entire, and small, 4–20 mm long, and usually aromatic. Thyme Flowers are in dense terminal heads, with an uneven calyx, with the upper lip three-lobed, yellow, white or purple.

Several members of the genus are cultivated as culinary herbs or ornamentals, when they are also called thyme after its best-known species, Thymus vulgaris or common thyme.

Thymus species are used as food plants by the larvae of some Lepidoptera (butterfly and moth) insect species, including Chionodes distinctella and the Coleophora case-bearers C. lixella, C. niveicostella, C. serpylletorum and C. struella (the latter three feed exclusively on Thymus).

Classification

There has been a considerable amount of confusion in the naming of thymes. Many nurseries use common names rather than the binomial name, which can lead to confusion. For example golden thyme, lemon thyme and creeping thyme can all refer to more than one cultivar. There is some confusion over the naming and taxonomy of some species, and Margaret Easter (who holds the NCCPG National Plant Collection of thymes in the UK) has compiled a list of synonyms for cultivated species and cultivars.[5]

The commonest classification is that used by Jalas, in eight sections: [6]

  • Micantes: Iberian Peninsula and north Africa, includes T. caespititius
  • Mastichina: Iberian Peninsula, includes T. mastichina
  • Piperella: Monotypic section confined to the vicinity of Valencia, Spain
  • Teucrioides: Balkan Peninsula
  • Pseudothymbra: Iberian Peninsula and north Africa, includes T. cephalotos, T. longiflorus and T. membranaceus
  • Thymus: Western Mediterranean region, includes T. camphoratus, T. carnosus, T. hyemalis, T. vulgaris and T. zygis
  • Hyphodromi: Throughout the Mediterranean region, includes T. cilicicus and T. comptus
  • Serpyllum: The largest section, throughout whole region, apart from Madeira and Azores, includes T. comosus, T. doerfleri, T. herba-barona, T. longicaulis, T. pannonicus, T. praecox, T. pulegioides, T. quinquecostatus, T. richardii, T. serpyllum, T. sibthorpii and T. thracicus

Species

About 350 species, including:

References

  1. ^ Linnaeus.Sp. Pl.: 590 (1753).
  2. ^ Kew World Checklist of Selected Plant Families
  3. ^ Sunset Western Garden Book, 1995:606–607
  4. ^ "Thymus Linnaeus". Flora of China. 
  5. ^ Easter, Margaret. "Thymus Synonyms". Retrieved 2008-07-14. 
  6. ^ Jalas, Jaakko (1971). "Notes on Thymus L. (Labiatae) in Europe. I. Supraspecific classification and nomenclature". Bot. J. Linn. Soc. 64: 199–235. 
  7. ^ Thymus x citriodorus - (Pers.)Schreb.. Plants for a Future.
  8. ^ USDA Thymus pulegioides

Sources

External links