آنتونی پرکینز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
آنتونی پرکینز
Anthony Perkins.jpg
آنتونی پرکینز در سال ۱۹۷۵، عکس از آلن وارن
نام اصلی آنتونی پرکینز
تولد ۴ آوریل ۱۹۳۲
نیویورک سیتی
والدین آوسگود پرکینز (پدر)
جانات سلستین (مادر)
مرگ ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲ (۶۰ سال)
هالیوود، کالیفرنیا
ملیت آمریکایی
پیشه بازیگر، خواننده
سال‌های فعالیت (۱۹۵۳–۱۹۹۲)
همسر(ها) بری برنسون (۱۹۷۳–۱۹۹۲)
فرزندان آز پرکینز
الویس پرکینز
صفحه در وبگاه IMDb

آنتونی پرکینز (به انگلیسی: Anthony Perkins) (زاده ۴ آوریل ۱۹۳۲ - درگذشته ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲) از چهره‌های موفق و از بازیگران به‌یادماندنی سینمای آمریکاست. او برای اجرای بهترین نقش مکمل مرد در دومین فیلم خود، ترغیب دوستانه، کاندیدای جایزه اسکار شد. پرکینز با ایفای نقش نورمن بیتس در فیلم روانی آلفرد هیچکاک به شهرت رسید.

دوران اول زندگی[ویرایش]

پرکینز در نیویورک سیتی به دنیا آمد، وی فرزند، آوسگود پرکینز، بازیگر تئاتر و سینما و، جانات سلستین، و از اخلاف، جان پاولند، یکی از مسافران کشتی، می فلاور، بود. پرکینز در دبیرستان‌های، بروکس اسکول، و، براون نیکولس اسکول، درس خواند، سپس در دانشگاه کلمبیا و رولینس کالج تحصیلات خود را ادامه داد. در ۱۹۴۲ به بوستن نقل مکان کرد.

زندگی هنری[ویرایش]

پرکینز با بازی در فیلم آکترس فعالیت هنری خود را شروع کرد. او به دریافت جایزه، گلدن گلاب برای آکتر و آکترس تازه‌کار سال، نایل آمد.

در ۱۹۵۷ پرکینز دشواری‌های، جیمی پییرسال، بازیگر پیشین تیم بیس بال، بوستن رد ساکس، را در قالب یک داستان حقیقی در فیلم تقلای ترس به تصویر کشید. متعاقب آن در همان سال سه آلبوم موسیقی پاپ و در۱۹۵۸ آلبوم‌های دیگری با تم حماسی، جاز و راک با نام، تونی پرکینز، منتشر ساخت. این آلبوم‌ها با استقبال گرمی روبرو شدند، مجله رادیویی، بیلبورد هات ۱۰۰، تراک شنای ماه شب را درجدول ارزیابی خود در رده ۲۴ و درردیف پرفروش‌ترین تراک‌ها معرفی کرد.

در ۱۹۵۸ پرکینز همراه با شرلی بوث و شرلی مک لین در فیلم دلال ازدواج ظاهر شد.

پرکینز عضو، انجمن استادیو بازیگران، و همچنین بازیگر تئاتر نیز بود. در ۱۹۵۸ بخاطر اجرا در نمایش‌نامه، فرشته، بسوی خانه نگاه کن!، در تئاتر برادوی، نامزد دریافت جایزه تونی برای بهترین بازیگر تاترشد.

در خلال همین دوران او با سوفیا لورن در فیلم هوس زیر درخت نارون همراهی کرد. در ۱۹۶۰ در فیلم کمدی رومانتیک قصه موهوم در مقابل جین فوندا قرار گرفت.

در ۱۹۶۰ پرکینز برای ایفای نقش، نورمن بیتس، در فیلم روانی ساخته آلفرد هیچکاک انتخاب شد. او با اجرای نقش صاحب و متصدی مُتل بیتس که از جنون آدمکشی رنج می‌برد، به دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد، نایل آمد. این جایزه از طرف کمیته جهانی منتقدین فیلم به وی اعطا شد. فیلم روانی با موفقیتی انتقادی و تجاری همراه بود و پرکینز را به شهرت جهانی رساند.

در ۱۹۶۱ هنر نمایی او در فیلم خدا حافظ دوباره در مقابل اینگرید برگمن مورد تحسین و نقد سینمایی قرار گرفت. در همین سال با بازی در فیلم پامچال شامگاهی در کنار، کارمین کار، جایزه دیگری را در جشنواره فیلم کن از آن خود ساخت.

همراه با کارمین کار، در فیلم پامچال شامگاهی

این کامیابی، موفقیت‌های دیگری را در اروپا بدنبال داشت؛ بازی پرکینز در نقش جوزف کی در فیلم محاکمه (۱۹۶۲) ساخته اورسن ولز با برداشتی از رمان فرانتس کافکا از آن جمله‌اند.

پس از بازگشت از آمریکا در ۱۹۶۸ در فیلم شرنگ متبوع در مقابل، تیوزدی ولد، در نقش قاتلی جوان و پریشان شرکت کرد. او همچنین در ۱۹۷۰ در نقش چامپلین تاپمن درفیلم بر سر دوراهی ایفای نقش کرد.

پرکینز در ۱۹۷۳ باهمکاری، استیفن ساندهایم (شاعر و نویسنده) نمایشنامه فیلم آخرین روزهای شیلا را نوشت و در ۱۹۷۴ از طرف نویسندگان فیلم‌های رازآمیز جایزه ادگار برای بهترین نمایش‌نامه، به آن‌ها اعطا شد.

پرکینز اجرای نقش نورمن بیتس را در سه بخش ادامه داد. فیلم، روانی –دو، بیست سال پس از اولین فیلم روانی فروش موفقیت‌آمیزی داشت (۱۹۸۳). سپس او فیلم روانی-سه، را کارگردانی و اجرا کرد و نامزد جایزه ساترن برای بهترین بازیگر شد(۱۹۸۶).

پرکینز به افتخار خدمات نافذ و بی‌دریغ به صنعت فیلم‌سازی، ستاره‌ای در، پیاده‌روی شهرت هالیوود، دارد. این ستاره در بلوار ۶۸۰۱ هالیوود واقع در هالیوود، کالیفورنیا قرار دارد.

در۱۹۹۱ پرکینز در، جشنواره فیلم جهانی سان ساباستین با دریافت جایزه، داوناستا لایف تایم اچیومنت، مورد تقدیر قرار گرفت.
با وجود این که وی در اثنای سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ با بیماری ایدز دست به گریبان بود، در هشت محصول تلویزیونی شرکت کرد، که از آن جمله‌اند: دختر تاریکی همراه، با میا سارا، (۱۹۹۰) و هدف برهنه به همراهی، رودی مکداول، (۱۹۹۲). پرکینز آخرین اجرای خود را در فیلم در جنگل انبوه به همراه، روزانا آرکت، در ۱۹۹۲ به صحنه آورد.
پس از آنکه انتونی هاپکینز و کلینت ایستوود از تأمین صدا برای نقش دکتر ولف دندان پزشک در،سیمپسون،[۱] خوداری کردند،
پرکینز این وظیفه را پذیرفت، اما مرگ پرکینز عمل صداگذاری را متوقف کرد. سرانجام از صدای، هاانک ازاریا، که به‌طور معمول خود دیالوگ سیمپسون را تأمین می‌کرد، استفاده شد.

زندگی خصوصی[ویرایش]

آنتونی پرکینز در ۹ اوت ۱۹۷۳ با یک زن عکاس موسوم به، برینتیا برنسون ازدواج کرد. آن‌ها صاحب دو فرزند پسر شدند: اوز پرکینز بازیگر سینما (تولد ۲ فوریه ۱۹۷۴) و الویس پرکینز ترانه‌سرا (تولد ۹ فوریه ۱۹۷۶).

پرکینز با زن‌ها میانه خوشی نداشت. زمانی گفته بود که زن‌ها او را بسیار آشفته می‌سازند. وی با جین فوندا و بریژیت باردو بشدت مخالف بود، زیرا در دوران جوانیش سعی به اغوای او کرده بودند.

پرکینز، به ویژه در معاشرت با زنان، هنرپیشه‌ای بسیار خجالتی بود. بر اساس یک بیوگرافی تاییدنشده توسط چارولز بایکاف پرکینز تا اواخر دهه سوم زندگیش فقط با مردان رابطه داشت. این افراد عبارت بودند از: کریستوفر ماکوز، تاب هانتر هنرپیشه، رودالف نوریو رقصنده، استفن ساندهایم آهنگساز و تصنیف سرا، و گراور دیل رقصنده و رقص آرا و شوهر پیشین خانم برنسون همسر پرکینز.

دو سال پنهان‌کاری[ویرایش]

مدت دو سال پرکینز و همسرش، بری برنسون، از افشای ابتلای پرکینز به، ایدز، خودداری کردند. بنا به اظهارات خانم برنسون، طی مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز در سال ۱۹۹۲: «آقای پرکینز واقعاً نمی‌خواست هرگز کسی از این، راز باخبر شود، زیرا اومی پنداشت که کارش را از دست می‌دهد یا دیگر کسی کاری به او محول نمی‌کند».[۲]
اما خود پرکینز در توجیه بیماری خود پیش از مرگ چنین اظهار می‌کند: «خیلی‌ها گمان می‌برند که ایدز انتقام خداوند است. اما به نظر من این بیماری فرستاده شده‌است که به انسان‌ها عشق، تفاهم و همدردی آموزش دهد!» اما بر خلاف این نظر غالب انسان‌ها دربارهٔ افراد ایدزی دیدگاه بدی دارند.

مرگ[ویرایش]

پرکینز در۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲ در خانه خود در هالیوود هیلز به علت بیماری ایدز درگذشت. جسدش سوزانده شد و خاکسترش به خانواده مسترد گردید.

همسر بیوه پرکینز نیز در جریان حملات ۱۱ سپتامبر در سانحه هوایی پرواز شماره ۱۱ آمریکن ایرلاینز کشته شد.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

برخی از فیلم‌های آنتونی پرکینز عبارتند از:

در سال در فیلم در نقش
۱۹۵۳ هنرپیشهٔ زن فرد ویف مارش
۱۹۵۶ ترغیب دوستانه جاش بردول
۱۹۵۷ ضربه وحشت جیم پیرسال
۱۹۵۷ مرد تنها رایلی وید
۱۹۵۷ ستاره حلبی کلانتر بن اوونز
۱۹۵۸ این عصر خشن جوزف دافرنس
۱۹۵۸ هوس زیر درختان نارون ابن کابت
۱۹۵۸ دلال ازدواج کورنلیس کابوت
۱۹۵۹ عمارت‌های سبز ابل
۱۹۶۰ افسانه ری بلنت
۱۹۶۰ روانی نورمن بیتس
۱۹۶۱ دوباره خداحافظ فلیپ وان در بش
۱۹۶۲ فدرا الکسیز
۱۹۶۲ پنج مایل به نیمه‌شب ربرت مک لین
۱۹۶۲ محاکمه جوزف ک
۱۹۶۶ آیا پاریس می‌سوزد؟ گروهبان وارن
۱۹۶۶ پامچال شامگاهی چارلس اسنل
۱۹۶۸ شرنگ متبوع دنیس پیت
۱۹۷۱ کسی پشت در مگی پتروکلی
۱۹۷۱ ده روز سرگردانی چارلز وان هورن
۱۹۷۲ زندگی و دوران قاضی روی بین رورند رو سل
۱۹۷۴ قتل در قطار سریع‌السیر شرق مک‌کوئین
۱۹۷۵ ماهاگونی شان
۱۹۷۸ مرا بخاطر بسپار نیول کوری
۱۹۷۹ سیاهچال دکتر آلنس دورنت
۱۹۸۰ معاشرت مرگبار لورنس مایلس
۱۹۸۰ دزدان دریای دریای شمال کرامر
۱۹۸۳ روانی ۲ نورمن بیتس
۱۹۸۴ گناه هوس کشیش پیتر شین
۱۹۸۶ روانی ۳ نورمن بیتس
۱۹۸۸ ویرانگر ربرت ادواردز
۱۹۹۰ دختر تاریکی آنتون
۱۹۹۲ هدف برهنه ایل مکانو

پانویس[ویرایش]

  1. یکی از قسمت‌های سریال تلویزیونی، آخرین خروج از اسپرینگ فیلد.
  2. BERNARD WEINRAUB. «Anthony Perkins's Wife Tells of 2 Years of Secrecy». نیویورک تایمز،. دریافت‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۳.

منابع[ویرایش]

Anthony Perkins (1975)

Anthony Perkins (* 4. April 1932 in New York City; † 12. September 1992 in Hollywood) war ein US-amerikanischer Schauspieler und Regisseur. In Alfred Hitchcocks Klassiker Psycho schrieb er in der Rolle des krankhaft mutterfixierten Motelbesitzers Norman Bates Filmgeschichte, dessen 3. Teil er in den 80ern sogar neben der Hauptrolle selbst als Regisseur fortsetzte.

Leben und Werk[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Anthony Perkins war das einzige Kind des US-amerikanischen Bühnen- und Filmschauspielers Osgood Perkins (1891–1937) und seiner Frau Janet Esseltyn Rane (1895–1979). Sein Vater war ein populärer Film- und Bühnenschauspieler seiner Zeit und spielte unter anderem in Howard HawksScarface (1932).

Anthony Perkins gab sein Filmdebüt 1953 in Theaterfieber, einem von George Cukor inszenierten Drama, an der Seite von Spencer Tracy, Jean Simmons und Teresa Wright. In seinem zweiten Film Lockende Versuchung spielte er den Quäkersohn von Gary Cooper und erhielt 1956 eine Nominierung für den Oscar sowie dem Golden Globe Award als Bester Nachwuchsdarsteller. Seine erste eigene Hauptrolle hatte er 1957 im Film Fear Strikes Out, in dem er den Baseballspieler Jimmy Piersall verkörperte. 1959 spielte Perkins eine größere Rolle in dem Endzeit-Drama Das letzte Ufer mit, das zahlreiche Nominierungen und Auszeichnungen für bedeutende Filmpreise erhielt. Für seine Rolle in Lieben Sie Brahms? nach dem gleichnamigen Roman von Françoise Sagan gewann er den Darstellerpreis bei den Filmfestspielen von Cannes 1961.

Anthony Perkins gehörte einer neuen Generation von Hollywoodschauspielern an, die sich von dem stereotypen Männerbild des frühen Hollywood, welches maßgeblich von Schauspielern wie John Wayne geprägt war, abheben wollte. Im Gegensatz zu den scheinbar unverwundbaren, „harten“ Männern, rückten nun junge, zweifelnde, gefühlsbetonte, oft auch psychisch labile Anti-Helden ins Zentrum der Filme, zu anderen Vertretern zählten etwa John Garfield, James Dean, Montgomery Clift und Marlon Brando.

Nach weiteren erfolgreichen Auftritten im Film und am Broadway folgte 1960 Perkins’ bis heute bekannteste Rolle als identitätsgestörter Mörder in Psycho von Alfred Hitchcock. Die Figur des Norman Bates wurde später vom American Film Institute bei der Wahl zu den 50 größten Schurken des amerikanischen Films auf Platz 2 gewählt und erlangte auch über den Film hinaus Kultstatus. Da Perkins verhindern wollte, durch den Erfolg des Films auf ähnliche Rollen festgelegt zu werden, wandte er sich vielseitigeren Rollenangeboten in Europa zu. In den folgenden Jahren wirkte er dort in einigen erfolgreichen Produktionen mit, so als Joseph K. in Orson Welles’ Film Der Prozeß. Zu seinen folgenden Filmen zählten Phaedra, Die dritte Dimension und Der zehnte Tag. Als Koautor zum Filmdrehbuch des Kriminalfilmes Sheila betätigte er sich 1973. 1974 spielte er in der starbesetzten Filmadaption des berühmten Kriminalromans Mord im Orient-Express von Agatha Christie mit.

Anthony Perkins (1983)

In Hollywood wurde er trotz dieser Erfolge jedoch noch immer mit der Figur des Norman Bates verbunden. Nach seiner Rückkehr in die Vereinigten Staaten spielte er die Rolle des Norman Bates in drei weiteren Fortsetzungen von Psycho, die nicht denselben Respekt bei Kritikern und Publikum wie Hitchcocks Film erreichten, aber dennoch Achtungserfolge waren. Bei Psycho III betätigte sich Perkins außerdem 1986 als Regisseur. Seinen zweiten und letzten Film als Regisseur drehte er zwei Jahre später mit der Horrorkomödie Der Dicke und die Schöne... zum Fressen gern. Im Laufe seiner Karriere spielte Perkins neben Bates noch weitere bemerkenswerte Charaktere, so unter anderem den Kaplan in Catch-22 – Der böse Trick, der 1970 nach dem Roman Catch-22 von Joseph Heller entstand. 1980 drehte er den Kinofilm Killer aus dem Dunkel mit Lee Broker und Kenneth Welsh. Viele seiner späteren Arbeiten wurden jedoch für das Fernsehen produziert, meist Miniserien oder Fernsehfilme.

Perkins' deutscher Stammsprecher war von 1957 bis zu seinem Tod Eckart Dux; aushilfsweise wurde er zwischen 1961 und 1978 sechsmal (u. a. in Der Prozeß) von Reinhard Glemnitz gesprochen.[1]

Privatleben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Anthony Perkins war bisexuell und hatte einige Affären mit Männern, darunter mit dem Balletttänzer Rudolf Nurejew sowie dem Schauspieler Tab Hunter. Perkins selbst erklärte, dass er bis zum Zusammentreffen mit der Schauspielerin Victoria Principal bei den Dreharbeiten zu Das war Roy Bean (1972) nur homosexuelle Liebesbeziehungen hatte. Im Alter von 41 Jahren heiratete er 1973 die 16 Jahre jüngere Fotografin Berinthia „Berry“ Berenson (1948–2001). 1974 kam sein Sohn Osgood „Oz“ Perkins zur Welt, der ebenfalls Schauspieler wurde. Sein zweiter Sohn Elvis Perkins (* 1976) arbeitet als Musiker.

1992 bereitete sich Perkins auf den fünften Teil der Psycho-Filmreihe vor, der jedoch nicht mehr realisiert werden konnte. Anthony Perkins starb am 12. September 1992 mit 60 Jahren an einer durch AIDS verursachten Lungenentzündung. Er hatte die AIDS-Erkrankung seit der Diagnose im Jahr 1986 vor der Öffentlichkeit und sogar vor seinen Freunden und seinen Kindern geheim gehalten. Nur seine Frau war eingeweiht. Sie starb bei den Terroranschlägen am 11. September 2001 an Bord von American-Airlines-Flug 11 – in dem ersten von zwei Flugzeugen, die in das World Trade Center gesteuert wurden.

In der Kunst[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Perkins’ Leben wurde in der Biographie Split Image von Charles Winecoff, die im Jahr 2006 erschienen ist, niedergeschrieben.
  • Im Spielfilm Hitchcock (2012) werden die Dreharbeiten zu Psycho thematisiert. Perkins wird dabei von Schauspieler James D’Arcy dargestellt.

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1957 Golden Globe als Bester Nachwuchsschauspieler für Lockende Versuchung
  • 1957 Oscar-Nominierung als Bester Nebendarsteller für Lockende Versuchung
  • 1960 International Board of Motion Picture Reviewers Bester Darsteller für Psycho
  • 1962 und 1963 Bronzener Bravo Otto der deutschen Jugendzeitschrift BRAVO

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Marc Hairapetian: Poet des Morbiden. Spielen als Therapie: Vor zehn Jahren starb Anthony Perkins. In: film-dienst. 55. Jahrgang Nr. 19/2002, S. 42–43, ISSN 0720-0781

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Anthony Perkins – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Anthony Perkins in der Deutschen Synchronkartei