آنتونی هاپکینز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
آنتونی هاپکینز
AnthonyHopkins10TIFF.jpg
هاپکینز در سال ۲۰۱۰
نام اصلی سِر فیلیپ آنتونی هاپکینز
تولد ۳۱ دسامبر ۱۹۳۷ ‏(۸۱ سال)
پورت تالبوت، ولز
ملیت بریتانیایی
پیشه هنرپیشه و تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت ۱۹۶۰–اکنون

سِر فیلیپ آنتونی هاپکینز (به انگلیسی: Philip Anthony Hopkins) (زاده ۳۱ دسامبر ۱۹۳۷) بازیگر، کارگردان، تهیه‌کننده بریتانیایی در ولز به دنیا آمده‌است. او در سال ۱۹۹۲ برنده اسکاربهترین بازیگر نقش اول مرد شد و سه بار دیگر هم نامزده شده‌است. علاوه براین، هاپکینز سه بار جایزه بفتا، دو جایزه امی و جایزه گلدن گلوب سیسیل بی دمیل دریافت کرد. در سال ۱۹۹۳ لقب شوالیه را از الیزابت دوم برای خدماتش در هنر اعطا کرد. هاپکینز ستاره اش را در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در سال ۲۰۰۳ دریافت کرد و در سال ۲۰۰۸ جایزه افتخار بفتا را برای دستاورد طولانی مدت دریافت کرد.

در سال ۱۹۶۸ هاپکینز با بازی در شیر در زمستان که برندهٔ سه جایزهٔ اسکار هم شد، شهرت به دست آورد. در اواسط دهه ۱۹۷۰،ریچارد اتنبرا، کسی که پنج فیلم هاپکینز را کارگردانی کرد، او را «بزرگترین بازیگر نسل او» خطاب می‌کرد.

هاپکینز شاید بیشتر برای نمایش هانیبیال لکتر در فیلم سکوت بره‌ها (که جایزه اسکار برای نقش اول مرد دریافت کرد) شناخته شود و در ادامه با فیلم هانیبال و ادامه آن اژدهای سرخ نقشش را تکمیل کرد.

اوایل زندگی و تحصیلات[ویرایش]

هاپکینز در شب سال نو ۱۹۳۷ در مارگام واقع در حومه شهر پورت تالبوت، گلامورگن متولد شد. مادرش انی موریل و پدرش ریچارد آرتور هاپکینز که نانوا بود. او دربارهٔ طبقهٔ کارگر بودن پدرش می‌گوید «هر وقت که احساس می‌کنم ممکنه که من خاص یا متفاوت هستم، به یاد پدرم می‌افتم ودست‌هایش را به یاد می‌آورم آن دست‌های سخت و شکسته شده». دوران مدرسهٔ او ثمره ای در برنداشت؛ او ترجیح می‌داد که در هنر غوطه ور بشود و کارهایی مثل رنگ آمیزی و نقاشی یا نواختن پیانو را انجام دهد تا اینکه درس بیاموزد.

در ۱۹۴۹ والدین او برای اینکه انضباط و نظم را یاد بگیرد، هاپکینز را به اصرار در مدرسه ای در پونتیپول ثبت نام کردند. پس از پنج ترم در آنجا به مدرسه ای دیگر در ویل آو گلامورگن به تحصیل پرداخت. در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۲ او اظهار کرد «من دانش آموز ضعیفی بودم که باعث شد بقیه من را مورد تمسخر خود قرار بدهند و عقده حقارت داشتم. وقتی که بزرگ شدم کاملاً معتقد بودم که من یک احمقم». در کمال ناامیدی، والدینش او را به مدرسه ای شبانه‌روزی بردند که مدیر مدرسه آنجا به او «ناامید» می‌گفت. او در سن ۱۷ سالگی توسط گروه YMCA به عرصه بازیگری وارد شد.

هاپکینز از هموطن ولزی خود ریچارد برتون الهام می‌گرفت و از طرف او نیز تشویق می‌شد که هاپکینز در سن ۱۵ سالگی با او ملاقات داشت. هاپکینز بی درنگ خود را در دانشکده درام و موسیقی رویال ولز واقع در کاردیف ثبت نام کرد که در سال ۱۹۵۷ از آن فارغ‌التحصیل شد. پس از دو سال خدمت برای نیروی زمینی بریتانیا؛ به سمت لندن حرکت کرد تا در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک به مطالعه بپردازد.

زندگی شخصی[ویرایش]

هاپکینز در ملیبو، کالیفرنیا سکونت می‌کند. او قبل از اواخر دهه ۱۹۷۰ یکبار به آمریکا نقل مکان کرد تا حرفهٔ بازیگریش را دنبال کند، اما در اواخر دهه ۱۹۸۰ به لندن برگشت. هرچند در دهه ۱۹۹۰ او تصمیم گرفت برای به دست آوردن موفقیت در بازیگری به آمریکا بازگردد. با حفظ شهروندی بریتانیایی، او در تاریخ ۱۲ آوریل ۲۰۰۰ به عنوان یک شهروند آمریکایی نیز تبدیل شد.

هاپکینز تا الان سه بار ازدواج کرده‌است: با پترونلا بارکر (بازیگر) از ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۲، با جنیفر لینتون از ۱۹۷۳ تا ۲۰۰۲ و از سال ۲۰۰۳ با استلا اری یاوا که در حال زندگی است.

زندگی[ویرایش]

آنتونی هاپکینز فرزند یک خانوادهٔ کارگر بود. پس از پایان دوران خدمت نظام در کالج هنرهای نمایشی کاردیف ثبت نام کرد و پس آن تحصیلاتش را در زمینهٔ بازیگری در آکادمی سلطنتی هنرهای نمایشی در لندن ادامه داد.

وی اولین بار در سال ۱۹۶۴ در لندن به صحنهٔ تئاتر وارد شد. در سال ۱۹۷۴ برای بازی در نمایشی به آمریکا رفت. او ده سال در آمریکا ماند و در این دوران در فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی فراوانی بازی کرد.[۱]

او دارندهٔ جایزه اسکار، گلدن گلوب، بفتا و لقب اشرافی «سِر» از ملکه الیزابت دوم، کارگر کارخانه فولادسازی بوده‌است.[۲]

فیلم‌ها[ویرایش]

سال نام فیلم نقش توضیحات
۱۹۶۸ شیر در زمستان ریچارد
۱۹۶۹ هملت کلادیوس
۱۹۷۲ وینستون جوان فیلیپ کالورت
۱۹۷۳ خانه عروسک توروالد هلمر
۱۹۷۷ پلی در دوردسشت سرهنگ جان فراست.
۱۹۷۸ شعبده بازی کورکی ویترز
۱۹۸۰ مرد فیل نما دکتر فردریک تریوز
۱۹۸۴ باونتی ستوان ویلیام بلای
۱۹۹۱ سکوت بره‌ها دکتر هانیبال لکتر
۱۹۹۲ فریجک یان مک کندلس
اسپاتسوود ارول والاس
هواردز اند هنری جی ویلکاکس
دراکولای برام استوکر پروفسور آبراهام ون هلسینگ
چاپلین جورج هیدن
۱۹۹۳ محاکمه کشیش
بازمانده روز جیمز استیونز
سرزمین سایه‌ها سی. اس. لوئیس
۱۹۹۴ افسانه‌های خزان سرهنگ ویلیام لادلو
۱۹۹۵ نیکسون ریچارد نیکسون
۱۹۹۶ اوت ایوان دیویس همچنین کارگردان
۱۹۹۷ لبه چارلز مورس
آمیستاد جان کوئینسی آدامز
۱۹۹۸ نقاب زورو زورو
با جو بلک آشنا شوید ویلیام پریش
۱۹۹۹ غریزه دکتر ایتان پاول
تیتوس تیتوس آندرونیکوس
۲۰۰۰ مأموریت: غیرممکن ۲ فرمانده عملیات تک جلوه
چگونه گرینچ کریسمس را دزدید راوی صدا
۲۰۰۱ هانیبال دکتر هانیبال لکتر
۲۰۰۲ گروه ناجور افسر اوکس
اژدهای سرخ دکتر هانیبال لکتر
۲۰۰۳ ننگ بشری کولمن سیلک
۲۰۰۴ اسکندر بطلمیوس یکم سوتر
۲۰۰۵ برهان رابرت
سریعترین ایندین جهان برت مونرو
۲۰۰۶ همه مردان پادشاه قاضی اروین
۲۰۰۷ شکست تئودور کرافورد
بئوولف روثگر
۲۰۱۰ مرد گرگ نما مرد گرگ نما
غریبه‌ای دراز و سیاه را ملاقات خواهی کرد آلفی شپریج
۲۰۱۱ تشریفات مذهبی پدر لوکاس
ثور اودین
۳۶۰ جان
۲۰۱۲ هیچکاک آلفرد هیچکاک
۲۰۱۳ رد ۲ ادوارد بیلی
ثور: دنیای تاریک اودین
۲۰۱۴ نوح متوشالح
۲۰۱۶ سوءرفتار دنینگ
تصادم هاگن کال
۲۰۱۷ تبدیل‌شوندگان: آخرین شوالیه سر ادموند برتون
ثور: رگنراک اودین

فعالیت در زمینه موسیقی[ویرایش]

آنتونی هاپکینز در سال ۱۹۶۴ قطعه‌ای والتز (رقص محلی) را خلق و نگارش کرد، اما هرگز اطمینان آن را نیافت که دست به انتشار آن بزند. سال‌ها بعد و در سال ۲۰۱۱ همسر او این قطعه را برای آندره ریو فرستاد و این موزیسین مشهور این قطعه را پسندید و در یکی از آلبوم‌هایش در همان سال منتشر کرد. آندره ریو در کنسرتی در شهر وین به صورت زنده و هنگامی‌که خود آنتونی هاپکینز هم حضور داشت این قطعه را اجرا کرد.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. «فرهنگ بازیگران خارجی»، ماهنامهٔ سینمایی فیلم (۳۶۹)، ص. ۱۰۶، آبان ۱۳۸۶
  2. «شغل پیشین ستاره‌های امروز- 11.02.2016». DW.COM. ۲۰۱۶-۰۲-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۶-۰۲-۱۱.
  3. https://en.wikipedia.org/wiki/And_the_Waltz_Goes_On

پیوند به بیرون[ویرایش]

Sir Philip Anthony Hopkins, CBE (* 31. Dezember 1937 in Margam, Neath Port Talbot, Wales) ist ein britischer Schauspieler und Oscar-Preisträger. Weltweit bekannt wurde er durch seine Darstellung der Romanfigur Hannibal Lecter von Thomas Harris.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Kindheit und Jugend[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Anthony Hopkins wuchs mit seiner Mutter Muriel und seinem Vater Richard Arthur in einer kleinen Wohnung über der familieneigenen Bäckerei auf. Nach eigenen Aussagen war er ein Einzelgänger. Als Legastheniker hatte er es während seiner Schulzeit auf der Port Talbot Central School schwer und war nicht sehr beliebt. Im Alter von zwölf Jahren schickten ihn seine Eltern ins West Monmouth Internat in Pontypool. Für die letzten vier Schuljahre wechselte er auf die Cowbridge Grammar School.

Schon früh interessierte sich Anthony Hopkins fürs Kino und war begeistert von Schauspielern wie Humphrey Bogart oder James Cagney. Sein besonderes Vorbild war Richard Burton, der nur einige Straßen von Hopkins entfernt gewohnt hatte.

Nach seinem Schulabschluss hielt er sich mit kleinen Jobs über Wasser, bis er 1958 zur Royal Artillery eingezogen wurde, wo er als Kanonier diente. Danach zog Hopkins zurück zu seinen Eltern, die mittlerweile in Laleston, in der Nähe von Bridgend, wohnten. Er beschäftigte sich weiterhin mit dem Theater und spielte in mehreren Stücken mit. 1960 hatte er seinen ersten bezahlten Auftritt in Have A Cigarette im Palace Theater und erhielt einen der begehrten Studienplätze an der Royal Academy of Dramatic Art in London, wo er 1963 seine Ausbildung abschloss.

Schauspielerkarriere[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

1965 wurde Hopkins von Laurence Olivier an das Royal National Theatre engagiert. Zum Vorsprechen wählte er eine Passage aus Othello, jener Rolle, mit der Olivier seinerzeit seit etwa einem Jahr in den Kinos zu sehen war. 1966 spielte er im Film The White Bus von Regisseur Lindsay Anderson, am National Theater machte er sich einen Namen als Bühnenschauspieler in den Stücken The Flea In Her Ear, Juno And The Paycock, The Provincial Life und Three Sisters. Als 1967 Laurence Olivier während der Spielzeit von Dance Of Death erkrankte, sprang Hopkins für ihn ein. In Folge stand Hopkins in einer ursprünglichen Version von Shakespeares Wie es euch gefällt mit ausschließlich männlichen Darstellern als „Audrey“ auf der Bühne. Zudem spielte er den jungen Richard Löwenherz in Der Löwe im Winter. Der Film wurde mit drei Oscars ausgezeichnet (Bestes Drehbuch, Beste Musik und Katharine Hepburn als beste Hauptdarstellerin). Hopkins war für seine Rolle für den Britischen Filmpreis nominiert.

Ab 1967 litt Hopkins unter Alkoholproblemen, und die zunehmende Aufmerksamkeit durch die Öffentlichkeit machte dem Einzelgänger zu schaffen. Er stand vermehrt vor der Kamera und spielte unter anderem in John le Carrés Agententhriller Krieg im Spiegel und den Claudius in Shakespeares Hamlet mit Nicol Williamson. Im Jahr 1971 erhielt Hopkins seine erste Hauptrolle in einem Actionfilm: In Das Mörderschiff nach dem Roman von Alistair MacLean spielte er den Geheimagenten Philip Calvert, der gegen Piraten an der schottischen Küste antritt. Kurz darauf wurde Hopkins von Richard Attenborough entdeckt, der ihn „den besten Schauspieler seiner Generation“ nannte und ihn für fünf seiner Filme besetzte. 1973 gewann Hopkins den British Academy Television Award der Society of Film and Television Arts für seine Rolle in der Fernseh-Miniserie Krieg und Frieden. Während dieser Zeit nahmen seine Alkoholprobleme zu. Nachdem er am 29. Dezember 1975 jedoch irgendwo erwachte und keine Ahnung hatte, wo er war und wie er dahin gekommen sei, gab er das Trinken auf.

1974 spielte er an der Seite von Goldie Hawn in Das Mädchen von Petrova einen KGB-Agenten, der die Liebschaften zwischen einer Ballerina und einem US-Journalisten verhindern soll. Für seine Darstellung als Bruno Richard Hauptmann in Die Entführung des Lindbergh-Babys gewann er 1976 seinen ersten Emmy. In dem Geiseldrama Unternehmen Entebbe spielte er die Rolle des israelischen Premierministers Jitzchak Rabin, in Die Brücke von Arnheim die des Lieutenant Colonel John Frost. Für den 1978 gedrehten Horrorfilm Magic – Eine unheimliche Liebesgeschichte war er ein weiteres Mal für den BAFTA und einen Golden Globe Award nominiert. Ebenfalls 1978 spielte Hopkins in dem Film Alles Glück dieser Erde den Trainer des Britischen Olympia Reiterteams Captain Johnson. Bei dem Film handelt es sich um eine frei gestaltete Fortsetzung des Films Kleines Mädchen, großes Herz mit Liz Taylor.

Anthony Hopkins mit Isabella Rossellini bei den Dreharbeiten zu John Schlesingers … und der Himmel steht still (1993)

Anfang der 1980er Jahre entstanden so erfolgreiche Filme wie Der Elefantenmensch von Regisseur David Lynch wie auch Der Bunker. Für seine Darstellung Adolf Hitlers in dem Kriegsdrama erhielt Hopkins einen Emmy. Erfolgreich spielte er auch die Titelrollen in Othello und Der Glöckner von Notre Dame mit Lesley-Anne Down als Esmeralda. 1984 verkörperte er neben Mel Gibson den Kapitän William Bligh in Die Bounty. Mitte der 1980er Jahre kehrte Hopkins nach England zurück. Dort spielte er unter anderem 1988 neben Anne Bancroft und Judi Dench den Buchhändler Frank Doel in dem Filmdrama Zwischen den Zeilen sowie in Graham Greenes Der 10. Mann.

Erst von 1990 an drehte Hopkins wieder in Hollywood. In der Walt Disney-Fernsehproduktion Große Erwartungen nach Charles Dickens spielte er 1991 die Rolle des Abel Magwitch. Im gleichen Jahr erhielt Hopkins dann das Angebot seines Lebens: Der Regisseur Jonathan Demme suchte einen Schauspieler für die Rolle eines Psychopathen, nachdem Gene Hackman, Robert Duvall, Brian Cox und Jeremy Irons bereits abgelehnt hatten. So besetzte er Hopkins für die Rolle, mit der man diesen fortan immer in Verbindung bringen würde: der des Dr. Hannibal Lecter. In Das Schweigen der Lämmer unterstützt Hopkins als Psychopath die FBI-Agentin Clarice Starling (Jodie Foster) bei ihrer Jagd nach einem Serienkiller. Für diese Rolle erhielt Hopkins, der im gesamten Film nur etwas mehr als 16 Minuten zu sehen war, den Oscar. Der große Erfolg des Films machte Hopkins endgültig zum Star und etablierte ihn als einen der weltweit führenden Charakterdarsteller. Auch in der Fortsetzung Hannibal und im Prequel Roter Drache spielte Hopkins die Rolle des Hannibal Lecter. Im Film Hannibal Rising – Wie alles begann wird er durch Gaspard Ulliel ersetzt, da dort die Jugend Hannibals beschrieben wird.

In kurzer Zeit entstanden weitere erfolgreiche Filme, darunter Der Prozeß nach dem Roman von Franz Kafka, Bram Stoker’s Dracula unter der Regie von Francis Ford Coppola sowie Wiedersehen in Howards End nach E. M. Forster. In John Schlesingers Und der Himmel steht still, nach dem Roman Unschuldige von Ian McEwan, spielte er einen amerikanischen Geheimagenten im von Russen besetzten Teil Berlins, der sich in die falsche Frau verliebt. Bei dem für acht Oscars nominierten Drama Was vom Tage übrig blieb galt eine der Nominierungen Hopkins’ Darstellung des sich aufopfernden Butler Stevens. Der Film Shadowlands, in dem er 1993 neben Debra Winger – erneut unter der Regie von Richard Attenborough – den Autor der Narnia-Chroniken C. S. Lewis spielte, hatte Lewis’ Beziehung zu der amerikanischen Schriftstellerin Joy Davidman zum Thema. Hierfür wurde Hopkins mit einem BAFTA Award ausgezeichnet. In Legenden der Leidenschaft übernahm er die Rolle eines Ranchers in Montana in der Zeit vor und während des Ersten Weltkriegs, dessen Söhne (Brad Pitt und Aidan Quinn) sich in dieselbe Frau verlieben.

Für Oliver Stones Nixon-Verfilmung erhielt er eine weitere Oscar-Nominierung für seine Darstellung des amerikanischen Präsidenten. Unter dem Titel August verfilmte Hopkins Tschechows Theaterstück Onkel Wanja, in dem er auch die Hauptrolle spielte. Die Handlung verlegte er nach Nordwales in das Jahr 1896. Für seinen Auftritt in Steven Spielbergs Amistad – Das Sklavenschiff als Präsident John Quincy Adams war er ein weiteres Mal für einen Oscar nominiert. Nach dem Kinohit Die Maske des Zorro, in dem Hopkins als älterer Zorro seinen Nachfolger (Antonio Banderas) instruiert, spielte er in Rendezvous mit Joe Black einen dem Tod geweihten Großunternehmer. 2007 spielte er neben Ryan Gosling in Gregory Hoblits Thriller Das perfekte Verbrechen. 2013 verkörperte er den Regisseur Alfred Hitchcock in dem Biopic Hitchcock (Alfred Hitchcock and the Making of Psycho).

Komponist[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Zu seinem Film August von 1996 komponierte Hopkins auch den musikalisch klassisch gehaltenen Soundtrack.
  • Am 2. Juli 2011 wurde der Walzer And the Waltz goes on, den Hopkins 47 Jahre zuvor komponiert hatte, von André Rieu mit dem Johann Strauss Orchester im Schloss Belvedere in Wien uraufgeführt. Hopkins und seine Ehefrau waren dabei anwesend.[1]

Privatleben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Hopkins war von 1967 bis 1972 mit Petronella Barker verheiratet, mit der er eine Tochter hat, die 1968 geborene Schauspielerin und Musikerin Abigail Hopkins. Am 13. Januar 1973 heiratete er Jennifer Lynton, die Ehe wurde am 30. April 2002 geschieden. Seit dem 1. März 2003 ist er mit Stella Arroyave verheiratet.

Deutsche Synchronsprecher[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

In den vergangenen Jahrzehnten wechselten Hopkins’ Synchronstimmen häufig. In den 1990er Jahren lieh ihm hauptsächlich Rolf Schult seine Stimme – unter anderem in Das Schweigen der Lämmer. Seit Anfang 2000 ist Joachim Kerzel seine deutsche Standardstimme.

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als Schauspieler
Als Regisseur

Auszeichnungen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Oscar

  • Auszeichnung
1992: Bester Hauptdarsteller in Das Schweigen der Lämmer
  • Nominierungen
1994: Bester Hauptdarsteller in Was vom Tage übrig blieb
1996: Bester Hauptdarsteller in Nixon
1998: Bester Nebendarsteller in Amistad

Golden Globe Award

  • Auszeichnung
2006: Cecil B. DeMille Award (= Golden Globe Award für das Lebenswerk)
  • Nominierungen
1979: Bester Darsteller in einem Drama für Magic – Eine unheimliche Liebesgeschichte
1992: Bester Hauptdarsteller in einem Drama für Das Schweigen der Lämmer
1994: Bester Darsteller in einem Drama für Was vom Tage übrig blieb
1996: Bester Darsteller in einem Drama für Nixon
1998: Bester Nebendarsteller für Amistad

Emmy

  • Auszeichnungen
1976: Hervorragender Hauptdarsteller („Outstanding Lead Actor“) in Die Entführung des Lindbergh-Babys
1981: Hervorragender Hauptdarsteller („Outstanding Lead Actor“) in Der Bunker

BAFTA

  • Auszeichnungen
1992: Bester Hauptdarsteller Das Schweigen der Lämmer
1993: Bester Hauptdarsteller in Was vom Tage übrig blieb
2008: Ehrenpreis der British Academy of Film and Television Arts
  • Nominierungen
1969: Bester Nebendarsteller für Der Löwe im Winter
1979: Bester Hauptdarsteller für Magic – Eine unheimliche Liebesgeschichte
1994: Bester Hauptdarsteller in Shadowlands

Weitere Auszeichnungen

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Anthony Hopkins – Album mit Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. André Rieu premieres Anthony Hopkins waltz