پرش به محتوا

آمپارو لارانیاگا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
آمپارو لارانیاگا
آمپارو لارانیاگا در سال ۲۰۱۴
نام هنگام تولدآمپارو لارانیاگا مرلو
زادهٔ۲۶ مارس ۱۹۶۳ ‏(۶۲ سال)
مادرید، اسپانیا
پیشهبازیگر
سال‌های فعالیت۱۹۸۱–اکنون
همسرپپه سانس (۱۹۸۲–۱۹۸۹، طلاق)
شریک زندگیآنخل پلانس (۱۹۹۹–تاکنون)
فرزندانایسما‌ئل و آنخل

آمپارو لارانیاگا (اسپانیایی: Herbert Selpin‎؛ ‏۲۶ مارس ۱۹۶۳) بازیگر اهل اسپانیا است.

زندگی هنری

[ویرایش]

آمپارو لارانیاگا مرلو در خانواده‌ای هنرمند به دنیا آمد: پدربزرگ و مادربزرگش ماریا فرناندا لادرون د گوئه‌وارا و ایسمائل مرلو بودند؛ خاله‌اش آمپارو ریوه‌یس؛ مادرش ماریا لوئیسا مرلو و پدرش کارلوس لارانیاگا. همچنین سه برادر دارد: کاکو لارانیاگا، لوئیس مرلو و پدرو لارانیاگا که همسر بازیگر مشهور، ماریبل وردو است.

لارانیاگا در چنین فضای هنری‌ای رشد کرد و خیلی زود تصمیم گرفت زندگی خود را وقف بازیگری کند. در ۱۵ سالگی برای نخستین بار روی صحنه رفت و در نمایش تنها در این سرزمین (۱۹۷۸) نوشتهٔ مانوئل آلونسو آلکالده ایفای نقش کرد.[۱] این آغاز راهی بود که او را طی بیش از سی سال به یکی از چهره‌های پرتکرار و برجستهٔ صحنه‌های تئاتر اسپانیا تبدیل کرد. تنها یک سال بعد، در نمایش لانهٔ زنبور اثر الوی اِرِرا، در کنار کتا کلاور ظاهر شد.[۲] پس از آن در نمایش‌های گوناگونی شرکت داشت، از جمله پرواز کوتاه خروس (۱۹۸۰) نوشتهٔ خایمه سالوم همراه با مادرش،[۳] طوفان‌ها بازنمی‌گردند نوشتهٔ سانتیاگو مونکادا در کنار خسوس پوئنته و آئورورا ردوندو،[۴] پایین رفتن به محلهٔ مورو (۱۹۸۵) نوشتهٔ خوزه لوئیس آلونسو د سانتوس، لاسارو در هزارتو (۱۹۸۶) اثر آنتونیو بوئرو بایخو[۵] و دههٔ هشتاد مال ماست (۱۹۸۸) از آنا دیوسدادو.[۶]

نخستین تجربه‌اش مقابل دوربین نه به‌عنوان بازیگر بلکه به‌عنوان مجری بود؛ او در ۱۸ سالگی، در آوریل ۱۹۸۱، در کنار ماریا کاسال در برنامهٔ تلویزیونی تشویق روی آنتن رفت.[۷]. با این حال، تنها دو ماه بعد جای خود را به آدریانا اسورس داد.[۸] با این وجود، خیلی زود وارد عرصهٔ بازیگری در تلویزیون شد و در مجموعه‌هایی همچون قطعاتی از درون (۱۹۸۴) بر اساس رمان کارمن مارتین گایته،[۹] نیمهٔ پرتقال (۱۹۸۶) ــ نخستین سریالی که نقش اصلی‌اش را بازی کرد[۱۰] و بابت آن جایزهٔ جایزه زرین برنامه‌های تلویزیونی برای بهترین بازیگر زن را دریافت کرد ــ و روزنامه‌نگاران (۲۰۰۰–۱۹۹۸) در نقش لائورا ماسراس، به کار خود ادامه داد.

حضور او در سینما در مقایسه با تئاتر و تلویزیون محدود بوده و تنها در چند فیلم بازی کرده است. از میان آن‌ها می‌توان به لالایی (۱۹۹۴) ساختهٔ خوزه لوئیس گارسی اشاره کرد که برجسته‌ترین اثر سینمایی او به‌شمار می‌آید.

در ژوئیهٔ ۲۰۲۰، بازگشت لارانیاگا به تلویزیون پس از ۱۳ سال با نقش اصلی در سریال مردان پاکو تأیید شد.

زندگی شخصی

[ویرایش]

آمپارو لارانیاگا در ۱۹ فوریهٔ ۱۹۸۲ با بازیگر همکارش پپه سانس در شهرداری پوثوئلو د آلارکن ازدواج کرد. در ۲۶ ژوئن همان سال، نخستین فرزندش را به دنیا آورد و نام او را به افتخار پدربزرگ تازه‌درگذشته‌اش «ایسمائل ویسنته» گذاشت. این زوج در سال ۱۹۸۹ از یکدیگر جدا شدند.

او بعدها برای دومین بار با آنخل پلانا ازدواج کرد و در سال ۱۹۹۹ صاحب دومین فرزندش به نام آنخل شد.

در ۵ فوریهٔ ۲۰۰۳، آمپارو لارانیاگا به همراه گروهی از بازیگران از صحن مجلس نمایندگان اسپانیا (کنگرهٔ نمایندگان) اخراج شد؛ علت این اقدام، نمایش تی‌شرت‌هایی با شعار تبلیغاتی آشکار «نه به جنگ» بود که اعتراض آن‌ها را نسبت به اعزام نیروهای نظامی اسپانیا به عراق نشان می‌داد.[۱۱]

منابع

[ویرایش]
  1. "Solos en esta tierra, un Lope de Vega retrasado". Diario ABC (به اسپانیایی). 6 October 1978. Retrieved 10 March 2011.
  2. "Noticias teatrales". Diario ABC (به اسپانیایی). 30 August 1980. Retrieved 10 March 2011.
  3. "Rebequismo y melodrama". El País (به اسپانیایی). 20 September 1980. Retrieved 10 March 2011.
  4. "Ecos de la censura". El País (به اسپانیایی). 4 December 1982. Retrieved 10 March 2011.
  5. "Lázaro en el laberinto, apasionante parábola de Buero Vallejo sobre el amor y el miedo". Diario ABC (به اسپانیایی). 20 December 1986. Retrieved 10 March 2011.
  6. "Bosquejo de juventud". El País (به اسپانیایی). 19 January 1988. Retrieved 10 March 2011.
  7. "Nueva presentadora de Aplauso". Diario ABC (به اسپانیایی). 26 April 1981. Retrieved 10 March 2011.
  8. "Mujeres en Aplauso". Diario ABC (به اسپانیایی). 20 June 1981. Retrieved 10 March 2011.
  9. "Estreno de una miniserie sobre la novela Fragmentos de interior, de Carmen Martín Gaite". El País (به اسپانیایی). 24 April 1984. Retrieved 10 March 2011.
  10. "Media naranja una serie de humor sobre la vida diaria". El País (به اسپانیایی). 5 March 1986. Retrieved 10 March 2011.
  11. "Los actores, fuera del Congreso por mostrar camisetas pacifistas". Diario de León (به اسپانیایی). 6 February 2003. Retrieved 10 March 2011.

پیوند به بیرون

[ویرایش]