آلگرداس گریماس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آلگرداس گریماس
Algirdas Julien Greimas.jpg
زادهٔ Algirdas Julius Greimas
۹ مارس ۱۹۱۷(1917-03-09)
تولا، امپراتوری روسیه
مرگ ۲۷ فوریه ۱۹۹۲ میلادی (۷۴ سال)
پاریس، فرانسه
شهروند لیتوانی، فرانسه
زمینه فعالیت نشانه‌شناسی، زبان‌شناسی
محل تحصیل Vytautas Magnus University, Kaunas; University of Grenoble; سوربن (دانشگاه), Paris (PhD, 1949)
شناخته‌شده برای Greimas Square ("Greimas Square")
تأثیرات ژرژ دومزیل، لوئیس ترول یلمسلف، رومن یاکوبسن، فردینان دو سوسور، کلود لوی-استروس
تأثیرگرفته‌ها Jacques Fontanille, Eric de Kuyper, Bruno Latour, Rastko Močnik, Rolandas Pavilionis
همسر Teresa Mary Keane

آلژیرداس گریماس (Algirdas Julien Greimas) در ۱۹۱۷ در لیتوانی به دنیا آمد اما این زبان‌شناس و نشانه‌شناس برجسته بعدها تابعیت فرانسوی اختیار کرد. گریماس در دوره دبیرستان با مطالعه آثار نیچه و شوپنهاور مطالعات فلسفی‌اش را آغاز کرد و در ۱۹۳۹ در رشته زبان‌شناسی از دانشگاه گرنوبل، شهری در جنوب فرانسه، فارغ‌التحصیل شد. او دکترایش را در همین رشته در ۱۹۴۹ از دانشگاه سوربن دریافت کرد. گریماس از بنیان‌گذاران و دبیرکل انجمن بین‌المللی مطالعات نشانه‌شناسی بود. سرانجام آلگرداس گریماس در ۱۹۹۲ در پاریس درگذشت و در لیتوانی در کنار قبر پدر و مادرش به خاک سپرده شد.

آلژیرداس ژولین گریماس، پس از انتشار «معناشناسی ساختاری»، ۱۹۶۶ و «دربارهٔ معنا»، ۱۹۷۰، به عنوان مهم‌ترین نظریه‌پرداز معناشناسی روایت شهرت یافت (احمدی، ۱۳۸۸: ۱۶۱). او «سال‌های طولانی عمر خود را وقف ساختن نظامی منسجم، استوار، منطقی و با برنامه در راستای تحلیل متن نمود (گریماس، ۱۳۸۹: ۱۰). دامنه تألیفات علمی گریماس بسیار گسترده است. او مقاله‌ها و کتاب‌هایی در زمینه نشانه‌شناسی و معناشناسی نوین به تحریر درآورده است. «در ۱۹۵۶، مقاله‌ای پرتأثیر و به موقع دربارهٔ آثار سوسور نوشت که در آن از آثار دو متفکر مهم دیگر یعنی موریس مرلوپونتی و استروس نیز استفاده کرد. در ۱۹۶۶، سال کامرانی ساختارگرایی، همراه رولان بارت و دیگران نشریه «زبان‌ها» را بنیان گذاشت (لچت، ۱۳۷۸: ۲۲۷)». ۱۹۷۶، همزمان، دو کتابش «موپاسان» و «نشانه‌شناسی متن و نشانه‌شناسی علوم انسانی» منتشر شدند. گسترش نظریه‌هایش را می‌توان در فرهنگ مستدل «نظریه زبان» یافت که به ۱۹۵۹ منتشر شد. «دربارهٔ معنا دو» در ۱۹۸۳ منتشر شد که واپسین کار اوست (احمدی، ۱۳۸۸: ۱۶۱).

منابع[ویرایش]