آلکالوز تنفسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو


آلکالوز تنفسی
Davenport Fig 11.jpg
Davenport diagram
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصص غدد درون ریز و متابولیسم
آی‌سی‌دی-۱۰ E87.3
آی‌سی‌دی-9-CM 276.3
دادگان بیماری‌ها 406
مدلاین پلاس 000111
ئی‌مدیسین med/۲۰۰۹
سمپ D000472

آلکالوز به معنی افزایش سطح بی کربنات مایع خارج سلولی و قرار گرفتن PH خون در محدوده بازی (بالاتر از ۷/۴۵) می‌باشد. به صورت کلاسیک اگر مشکل از کلیه باشد ما آلکالوز متابولیک و اگر مشکل از ریه باشد ما آلکالوز تنفسی داریم.

انواع آلکالوز تنفسی[ویرایش]

آلکالوز تنفسی را می‌توان از نظر بالینی به دوگروه حاد و مزمن تقسیم کرد. هیپرونتیلاسیون حاد بدون ایجاد تغییر در غلظت بیکربنات پلاسما، Pco2 را کاهش می‌دهد، درنتیجه غلظت یون هیدروژن پائین می‌آید. علل آلکالوز تنفسی حاد عبارتند از اضطراب، علل مغزی مانند مننژیت و CVA، داروهایی مانند آسپرین و کافئین، صعود به ارتفاعات، پنومونی، تب و حاملگی. هیپرونتیلاسیون حاد به‌همراه آلکالوز تنفسی می‌تواند یکی از علائم زودرس سپسیس باکتریائی باشد. تظاهرات بالینی آلکالوز حاد تنفسی عبارتند از: پارستزی اندام‌ها، اسپاسم کارپوپدال، و علامت شوستک مثبت.

آلکالوز مزمن تنفسی در بیماریهای ریوی و کبدی ایجاد می‌شود. پاسخ کلیه به هیپوکاپنی مزمن، به‌صورت کاهش بازجذب بیکربنات فیلتره، افزایش دفع بیکربنات، و متعاقب آن پائین‌آوردن غلظت بیکربنات پلاسما می‌باشد. با افت غلظت بیکربنات، غلظت کلرید افزایش می‌یابد. در اسیدوز هیپرکلرمیک نیز همین حالت وجود دارد، و تنها راه افتراق آلکالوز مزمن تنفسی از اسیدوز هیپرکلرمیک، اندازه‌گیری گازهای خون و pH می‌باشد.

درمان آلکالوز تنفسی[ویرایش]

درمان آلکالوز تنفسی حاد عبارت است از حفظ تهویهٔ کافی. در صورت لزوم باید از کیسه پلاسنیکی استفاده کرد. آلکالوز تنفسی مزمن، عموماً نیاز به درمان ندارد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

آلکالوز

آلکالوز متابولیک

منابع[ویرایش]

  • سیسیل مبانی طب داخلی. تهران ۲۰۰۴