آلمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
فارسیEnglish
Bundesrepublik Deutschland
جمهوری فدرال آلمان
پرچم آلمان
پرچم
نشان ملی آلمان
نشان ملی
موقعیت  آلمان  (سبز تیره) – در اروپا  (سبز و خاکستری تیره) – در اتحادیه اروپا  (سبز)  —  [Legend]
موقعیت  آلمان  (سبز تیره)

– در اروپا  (سبز و خاکستری تیره)
– در اتحادیه اروپا  (سبز)  —  [Legend]

پایتخت
و بزرگترین شهر
برلین
۵۲°۳۱′ شمالی ۱۳°۲۳′ شرقی / ۵۲٫۵۱۷°شمالی ۱۳٫۳۸۳°شرقی / 52.517; 13.383
زبان(های) رسمیزبان آلمانی
حکومتفدرالیسم جمهوری پارلمانی
فرانک والتر اشتاین‌مایر
آنگلا مرکل
پادشاهی آلمان
مساحت
• کل
۳۵۷٬۳۸۶ کیلومترمربع (۱۳۷۹۸۸مایل‌مربع) (۶۳ام)
• تراکم
۲۳۴ /به ازای هر کیلومترمربع (۶۰۶٫۱ /مایل‌مربع)
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP)برآورد ۲۰۱۵ 
• کل
۳٬۸۱۵ تریلیون دلار[۱] (۵ام)
• سرانه
۴۶٬۸۹۶ دلار (۲۰ام)
شاخص جینی (۲۰۱۳)۲۸٬۳[۲]
( کم )
شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۳)۰٬۹۱۱[۳]
۶ام( بسیار بالا)
واحد پولیورو () (EUR)
منطقه زمانیCET
• تابستان (ساعت تابستانی)
CEST
برق شهری
- اختلاف پتانسیل ۲۳۰ ولت
- بسامد ۵۰ هرتز
جهت رانندگیراست
پیش‌شماره تلفنی۴۹
دامنه سطح‌بالا.de و .eu

آلمان (به فرانسوی: Allemagne) (به آلمانی: Deutschland) با نام رسمی جمهوری فدرال آلمان (به آلمانی: Bundesrepublik Deutschland)، نام بین‌المللی روی نقشه "Germany" کشوری در قاره اروپا با پایتخت برلین است. آلمان از شمال با دریای شمال، دانمارک و دریای بالتیک، از شرق با لهستان و جمهوری چک، از جنوب با اتریش و سوئیس و از غرب با فرانسه، لوکزامبورگ، بلژیک و هلند مرز دارد.[۴] مساحت آن ۳۵۷٬۳۸۶ کیلومتر مربع است و جمعیت آن ۸۳/۷ میلیون نفر است[۵].[۶][۷]

نخستین حضور جامعهٔ انسانی در سرزمین امروزی آلمان به حدود ۱۳۰٬۰۰۰ تا ۲۳۰٬۰۰۰ سال پیش و انسان‌های نئاندرتال بازمی‌گردد. رمی‌ها نخستین گروه از انسان‌های متمدن بودند، که در آلمان ساکن شدند. تا سال ۸۰۰ میلادی آلمان حکومت مقتدری نداشت و مورد تاخت و تاز همسایه‌ها بود. در این سال شارلمانی توانست کشورهای رم را متحد کند، اما این اتحاد کوتاه مدت بود. از سرزمین‌های زیر فرمان او سه پادشاهی شکل گرفت، که یکی از آن‌ها به آلمان امروزی انجامید. نخستین پادشاه آلمانی‌زبان در این سرزمین، لودویگ شاه آلمانی بود. دیگر کشورها از آن پس، مردم این سرزمین را با زبان آلمانی می‌شناختند. پس از این دوره حکومت به امپراتوری مقدس روم رسید، این دوره که بیش‌تر سده‌های میانه را در بر می‌گیرد، با قدرت گرفتن کلیسای کاتولیک همراه بود. ظهور کلیسای پروتستان و مارتین لوتر را می‌توان از رویدادهای مهم آن زمان برشمرد. پس از آن در اوایل قرن ۱۹ام امپراتوری پروس از اتحاد مناطق آلمانی در کنگره وین شکل گرفت. با پایان جنگ جهانی اول، قیصر مجبور به استعفا شد، این دوره تا برآمدن فاشیسم را دوران جمهوری وایمار می‌نامند. با بدتر شدن وضعیت اقتصادی در آلمان پس از جنگ جهانی اول و گسترش نژادپرستی، حزب نازی در این کشور به قدرت رسید. این حزب تا پایان جنگ جهانی دوم و شکست آلمان در این کشور حاکم بود. پس از جنگ جهانی دوم، کشور آلمان، به دو قسمت شرقی و غربی تقسیم شد، تا در سال ۱۹۹۰ آلمان غربی و آلمان شرقی متحد شده و جمهوری فدرال آلمان را تشکیل دهند.[۸][۹]

آلمان دارای نظام سیاسی جمهوری فدرال دموکراتیک پارلمانی است و ۱۶ ایالت دارد، که می‌توانند در برخی مسایل مستقل عمل کنند. آلمان اکنون یکی از صنعتی‌ترین کشورهای جهان است و در جای ثروتمندترین عضو اتحادیه اروپا، موتور اقتصادیِ حوزهٔ پولی یورو به‌شمار می‌رود. شهرهای بزرگ آلمان برلین، هامبورگ، مونیخ و فرانکفورت اند.[۶]

آلمان در دو جنگ جهانی اول و دوم نقش برجسته‌ای داشت و در پی این دو جنگ آسیب‌های فراوانی را متحمّل شد. پس از پایان جنگ با وام‌هایی که از کشورهای متفق گرفت، توانست کشور را بازسازی کند. جمهوری فدرال آلمان اکنون یکی از اعضای سازمان ملل متحد، ناتو، کشورهای گروه هشت و گروه پنج به علاوه یک بوده و از بنیانگذاران اتحادیه اروپا است.[۱۰]

نام[ویرایش]

واژه دویچ (به آلمانی: Deutsch) دارای معنای اولیه متعلق به مردم بوده‌است.[۱۱] در سدهٔ پانزدهم میلادی، نام رسمی حکومت این سرزمین، تویتونیکوم رگنوم (به لاتین: Teutonicum Regnum) یعنی حکومت کشورهای آلمانی به وجود آمد. واژهٔ Deutschland از همین نام گرفته شد.[۱۲]

نام آلمان در فارسی و زبان هایی همچون فرانسوی، اسپانیایی، عربی و ترکی از قبیلهٔ آلامان، که قبیله‌ای از ژرمن‌های سوئبی بود گرفته شده‌است. مردم این قبیله در گذشته در آلزاس امروزی و بخش‌هایی از بادن-وورتمبرگ و سوئیس زندگی می‌کردند.

تاریخ[ویرایش]

تاریخ آلمان را می‌توان به چندین بخش عمده براساس رویدادهای واقع شده، تقسیم کرد.

ژرمن‌ها در دوران باستان آمیزه ناهمگونی از قبایل بودند که اروپا را در محدوده میان رودخانه‌های راین و ویستولا و میان رود دانوب و دریای شمال و دریای بالتیک اشغال می‌کردند. رومیان برای شناسایی این اقوام صفت گرمانوس را به کار می‌بردند.[۱۳] با تصرف سرزمین گل (۵۱ قبل از میلاد) در غرب اروپا توسط ژولیوس سزار امپراتور وقت روم، جنگ‌های میان ژرمن‌ها و رومیان در کرانه‌های رود راین برای اولین بار به وقوع پیوست. این جنگ‌ها در آغاز با پیروزی نیروهای رومی همراه بود ولی نیروهای رومی هرگز درصدد اشغال دایمی مناطق آنسوی رود راین برنیامدند و این رودخانه همواره از سوی رومیان به عنوان مرز ایدئال امپراتوری روم و ژرمن‌ها شناخته می‌شد.[۱۴]

گسترهٔ امپراتوری روم مقدس در سال ۱۳۶۰. هلند به رنگ روشن‌تر نشان داده شده زیرا در آن سال تنها اسماً بخشی از این امپراتوری بود.[۱۵]

فرانک‌ها دیگر ژرمن‌هایی بودند که از گرمانیا به سوی غرب روانه شدند. فرانک‌ها با شکاندن رومیان، در سرزمین گل، حکومت اشان را پایه نهادند، به مسیحیت گرویدند و این سرزمین را پایگاه تاخت و تازهای پسین شان به سرزمین‌های خاوری و دل امپراتوری روم کردند. در شمال نیز فرانک‌ها، دیگر قبایل ژرمن را فرمانبردار خود کردند و رفته رفته امپراتوری برزگی را به هم آوردند که مهار همهٔ اروپای باختری مگر شبه جزیره ایبری را در دست داشت. اوج اقتدار امپراتوری فرانک در روزگار شارلمانی بود. او توانست شمال ایتالیا، از جمله رم را به قلمروش بیفزاید. پس از ورودش به رم، پاپ او را امپراتور روم لقب داد. پس از شارلمان بنا بر سنت ژرمنان، قلمروش میان پسرانش بخش شد. سرانجام با تجزیه شدن امپراتوری شارلمانی، در نواحی شرقی قلمرو آن، امپراتوری قرون وسطایی آلمان شکل گرفت.[۱۶]

پس از آن دروان پادشاهی مقدس روم بود که در زمان پادشاهی اوتوی اول معروف به اوتوی کبیر، که از سال ۹۳۶ میلادی آغاز شد؛ با تأسیس امپراتوری جدیدی، بر وحدت آلمان‌ها افزوده گشت؛ و آلمان به صورت یکی از مطرح‌ترین قدرت‌های اروپایی درآمد.[۱۶] اختلافات امپراتوری آلمان با مقام پاپ که از زمان هنری سوم و هنری چهارم بروز کرده بود، منجر به قطع روابط با پاپ در زمان پادشاهی شارل چهارم شد. هم‌زمان اصلاحات مذهبی مارتین لوتر، مذهب پروتستان را به وجود آورد و اتحادیه پروتستان‌ها به سال ۱۶۰۸ تشکیل شد.[۱۶] جنگ‌های ۳۰ ساله که سراسر اروپا را فراگرفت(۱۶۱۸ تا ۱۶۴۸) موجب شد در داخل سرزمین آلمان دو دولت نیرومند اتریش و پروس به وجود آمد.[۱۶]

اتحاد دوباره آلمان[ویرایش]

در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ (میلادی) با پیوستن نواحی جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) به جمهوری فدرال آلمان (آلمان غربی) و پیدایش کشور آلمان کنونی رخ داد.

با فروریختن دیوار برلین در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ (میلادی) و همگرایی دو آلمان شرقی و غربی، در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ جمهوری فدرال آلمان پایه‌گذاری شد. از آن پس هر ساله در ۳ اکتبر را به عنوان روز اتحاد آلمان جشن می‌گیرند که به چهار دهه جدایی پس از جنگ جهانی دوم و آغاز جنگ سرد، پایان داد.

بزرگترین مانع در همگرایی دو آلمان، نگرانی روسیه از پیوستن آلمان شرقی به پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) بود. اما موافقت میخائیل گورباچف با عضویت آلمان متحد در ناتو عملاً آخرین مانع را از سر راه اتحاد آلمان برداشت.

جغرافیا[ویرایش]

نقشهٔ توپوگرافی آلمان.

آلمان در اروپای غربی و اروپای مرکزی قرار دارد و از شمال با کشور دانمارک، از شرق با لهستان و جمهوری چک، از جنوب با اتریش و سوئیس، از جنوب غرب با فرانسه و لوکزامبورگ و از شمال غرب با بلژیک و هلند مرز مشترک دارد. عرض این کشور بین مدار ۴۷ درجه شمالی و مدار ۵۵ درجه شمالی و طول آن بین نصف‌النهار ۵ درجه شرقی و نصف‌النهار ۱۶ درجه شرقی واقع شده‌است. آلمان همچنین از جنوب با دریاچه کنستانس که سومین دریاچهٔ بزرگ در اروپای مرکزی است، هم‌مرز است.[۱۷] قلمرو آلمان ۳۵۷٬۳۸۶ کیلومتر مربع (۱۳۷٬۹۸۸ مایل مربع) را پوشش می‌دهد که شامل ۳۴۹٬۲۲۳ کیلومتر مربع (۱۳۴٬۸۳۶ مایل مربع) خشکی و ۷٬۷۹۸ کیلومتر مربع (۳٬۰۱۱ مایل مربع) آب است. آلمان از نظر مساحت، هفتمین کشور بزرگ اروپا و ۶۲مین کشور بزرگ جهان است.[۱۸]

جغرافیای طبیعی[ویرایش]

این کشور دارای ۱۶ ایالت است. بزرگترین ایالت بایرن یا باواریا در جنوب و کوچک‌ترین ایالت برمن در شمال غربی است.[۱۹][۲۰]

آلمان ترکیبی از دشت و جنگل و کوه و ساحل و تعدادی جزیره و مجموعه‌ای از باتلاق‌ها و دریاچه‌ها است. در شمال این کشور سرزمین‌های پست قرار دارند که سواحل آن سدبندی شده‌است. دشت‌های پست شمالی به دشت‌های مرکز آلمان وصل می‌شوند. بزرگترین دشت‌های آلمان دشت‌های راین بالا، وستفالن و دشت‌های منطقه لایپزیگ هستند. در شمال آلمان تعداد زیادی برکه و دریاچه یافت می‌شود.[۲۱]

در قلب آلمان رشته‌کوه‌های مرکزی قرار دارند، این رشته‌کوه‌ها شمال و جنوب آلمان را از هم جدا می‌کنند. کوه‌های هارتس، ارتس، فیشتل، هونسروک و جنگل‌های باواریا از شمال به جنوب کشیده شده‌اند. بلندترین کوه آلمان تسوگ اشپیتسه، در قسمت آلمانی رشته‌کوه آلپ در جنوب این کشور با ارتفاع ۲۹۶۲ متر است.[۲۲]

مختصات و موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

جمهوری فدرال آلمان مرکز قارهٔ اروپا قرار دارد. آن ۳۵۷،۳۸۶ کیلومتر مربع است. مرزهای زمینی این کشور در حدود ۳٬۷۵۷ کیلومتر است. همسایگان آلمان در شمال دانمارک، در غرب بلژیک و هلند، در جنوب لوگزامبورگ، سوئیس، اتریش و فرانسه و در شرق لهستان و جمهوری چک هستند. دریای شمال و دریای بالتیک راه‌های آلمان به آب‌های آزاد هستند. سواحل آبی این کشور با این دو دریا حدود ۲٬۳۸۹ کیلومتر است. طولانی‌ترین رودهای آلمان راین با ۸۵۶ کیلومتر، الب ۷۰۰ کیلومتر و دانوب ۶۴۷ کیلومتر هستند. آب‌وهوای آلمان معتدل اقیانوس اطلس و قاره‌ای است. بادهای غالب بر آلمان از سمت غرب می‌وزند.

از نظر وضعیت جغرافیایی آلمان از دریای شمال و دریای بالتیک تا رشته‌کوه‌های آلپ در جنوب به پنج ناحیه بزرگ تقسیم می‌شوند، سرزمین‌های پست در شمال، رشته‌کوه‌های میانه، دامنه‌های کم‌ارتفاع کوه‌های میانه در جنوب غربی، دامنه‌های کوه‌های آلپ، کوه‌های آلپ در باواریا. آلمان به‌طور سنتی پس از جنگ به دو بخش آلمان شرقی و آلمان غربی تقسیم می‌شود. البته پس از برچیده شدن دیوار برلین به قسمت شرقی به‌طور رسمی ایالت‌های تازه و به قسمت‌های غربی ایالت‌های قدیمی می‌گویند.[۱۰]

جغرافیای انسانی[ویرایش]

به نقل از ادارهٔ فدرال آمار آلمان، بر اساس سرشماری سراسری که در سال ۲۰۱۱ انجام شده‌است، جمعیت این کشور حدود ۸۰/۲ میلیون نفر است. از این تعداد، حدود ۷۴ میلیون (۹۲٬۳٪) دارای ملیت آلمانی هستند و حدود ۶٬۲ میلیون (۷٬۷٪) باقی‌مانده را اتباع خارجی تشکیل می‌دهند. ایالت نوردراین-وستفالن با حدود ۱۷ میلیون پرجمعیت‌ترین ایالت آلمان است، پس از آن ایالت بایرن و ایالت بادن-وورتمبرگ به ترتیب با ۱۲ و ۱۰ میلیون جمعیت قرار دارند. ایالت برمن و ایالت زارلند کم‌جمعیت‌ترین ایالت‌های آلمان هستند.[۲۳]

تقسیم جمعیت آلمان براساس ایالت

این کشور از جنوب غرب با فرانسه مرز دارد

اتباع خارجی و خارجی‌تبارها[ویرایش]

بالاترین میزان حضور اتباع خارجی در ایالت‌های هامبورگ، هسن، برلین و بادن-وورتمبرگ است. اتباع خارجی در ایالت‌های جدید کمتر از ۲ درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند. حدود ۱۹٪ جمعیّت آلمان، از خانواده‌های مهاجر هستند یا خود مهاجر بوده‌اند. هامبورگ بالاترین میزان مهاجران را به خود اختصاص داده‌است. جمعیت مهاجران این ایالت به نسبت کل جمعیت حدود ۳۰٪ است. جامعهٔ مهاجر آلمان از ۱۷٬۹٪ از ترک‌های آلمان، ۱۳٬۱٪ لهستانی‌ها، ۸٬۷٪ روس‌ها، ۸٬۲ قزاق‌ها و ۵٬۳٪ ایتالیایی‌تباران تشکیل شده‌است.[۲۳]

شهرهای بزرگ[ویرایش]

شهر جمعیت
برلین ۳٬۶۴۵٬۰۰۰
هامبورگ ۱٬۸۴۱٬۰۰۰
مونیخ ۱٬۴۷۱٬۰۰۰
کلن ۱٬۰۸۵٬۰۰۰
فرانکفورت ۷۵۳٬۰۰۰
اشتوتگارت ۶۳۵٬۰۰۰
دوسلدورف ۶۱۹٬۰۰۰
لایپزیگ ۵۸۸٬۰۰۰
دورتموند ۵۸۷٬۰۰۰
اسن ۵۸۳٬۰۰۰
برمن ۵۶۹٬۰۰۰
درسدن ۵۵۴٬۰۰۰
هانوفر ۵۳۸٬۰۰۰
نورنبرگ ۵۱۸٬۰۰۰
دویسبورگ ۴۹۸٬۰۰۰

اشتغال[ویرایش]

حدود ۴۰ میلیون نفر از جمعیت مشغول به کار هستند، از این تعداد ۵۳٬۲ درصد مرد و ۴۶٬۸ درصد را زنان تشکیل می‌دهند. تقریباً ۲٬۱ میلیون نفر نیز در آلمان فاقد کار هستند که نرخ بیکاری بین این افراد (۱۵–۶۴ ساله) ۵٬۱٪ تا ٪ ۶٬۴ می‌باشد.[۲۴]

هرم جمعیتی[ویرایش]

۴۱ میلیون از جمعیت آلمان را زنان و ۳۹ میلیون باقی‌مانده را مردان تشکیل می‌دهند. حدود ۱۸ میلیون ازدواج در آلمان ثبت شده‌است. جمعیت زیر ۱۸ ساله‌های آلمان حدود ۱۵٬۷٪ کل جمعیت را تشکیل می‌دهد. ۱۴٬۱٪ جامعهٔ آلمان ۱۸–۲۹ سال سن دارند. ۲۸٬۲٪ جمعیت ۳۰–۴۹ ساله هستند. ۵۰–۶۴ ساله‌های این کشور ۲۰٬۸٪ جامعه را تشکیل می‌دهند و ۲۱٬۲٪ درصد جمعیت نیز بالای ۶۵ سال سن دارند.[۲۵]

میانگین سنی ۴۵/۷ سال است. امید به زندگی برای مردان ۷۹/۶ و برای زنان ۸۴/۱ سال میباشد.

هرم جمعیتی آلمان در سال ۲۰۱۱[۲۵]
مردانسنزنان
۲٬۷۷۵٬۱۴۰ +۷۵ ۴٬۷۰۰٬۹۹۰
۴٬۲۴۹٬۴۶۰ ۶۵–۷۴ ۴٬۷۹۱٬۸۶۰
۸٬۰۸۴٬۷۹۰ ۵۰–۶۴ ۸٬۲۴۸٬۲۹۰
۶٬۷۵۲٬۹۰۰ ۴۰–۴۹ ۶٬۵۹۲٬۳۹۰
۴٬۷۶۵٬۲۸۰ ۳۰–۳۹ ۴٬۷۲۸٬۳۱۰
۲٬۴۲۷٬۴۰۰ ۲۵–۲۹ ۲٬۳۸۷٬۷۵۰
۳٬۳۶۳٬۸۶۰ ۱۸–۲۴ ۳٬۲۱۲٬۶۹۰
۱٬۲۰۹٬۷۴۰ ۱۵–۱۷ ۱٬۱۴۸٬۲۷۰
۳٬۴۷۴٬۶۳۰ ۶–۱۴ ۳٬۳۰۲٬۵۰۰
۱٬۰۳۶٬۱۵۰ ۳–۵ ۹۸۴٬۳۵۰
۱٬۰۱۴٬۲۱۰ ۰–۳ ۹۶۸٬۷۴۰

زبان[ویرایش]

زبان رسمی کشور آلمان، زبان آلمانی است.[۲۶] حدود ۹۵٪ مردم این کشور به این زبان گویش می‌کنند. دو گویش اصلی این زبان، آلمانی معیار و زبان آلمانی پایین است. زبان تلویزیون‌های رسمی و همچنین زبانی که به مهاجرین آموزش داده می‌شود، زبان آلمانی بالا است. بیش‌تر گویش‌وران آلمانی بالا در جنوب و آلمانی پایین در شمال آلمان زندگی می‌کنند. در عین حال زبان‌های اقلیت، دانمارکی ۰٬۰۶٪، فریسی ۰٬۰۱٪، رومی ۰٬۰۸٪ و سوربی توسط ۰٬۰۹٪ جمعیت نیز در آلمان استفاده می‌شوند.[۲۷][۲۸] بزرگترین گروه زبانی که توسط مهاجران صحبت می‌شود، زبان ترکی است.[۲۸]

نظام سیاسی[ویرایش]

سازماندهی دولتی بر پایهٔ قانون اساسی است. در رأس دولت رئیس‌جمهور قرار دارد که نقش وی نمادین است. رئیس حکومت صدراعظم است. وی تعیین‌کنندهٔ سیاست حکومتی است.[۲۹]

اعلامیه جهانی حقوق بشر رکن جدایی‌ناپذیر قانون اساسی آلمان است. ماده ۲۰ قانون اساسی نظام سیاسی، آلمان را با مشخصه‌های دموکراتیک بودن، اجتماعی بودن، مبتنی بر قانون بودن و فدرال بودن معرفی می‌کند.[۲۹] قانون اساسی آلمان با باور به سکولاریسم، هرگونه دخالت نهادهای مذهبی در حکومت را منع می‌کند.[۳۰]

قانونگذاری، نظام دومجلسی[ویرایش]

به غیر از مجلس فدرال ـ بوندس تاگ (Bundestag) ـ شورای فدرال ـ بوندس رات (Bundesrat) ـ که از نمایندگان دولت‌های ایالات تشکیل شده، از منافع ایالات در قانونگذاری دفاع می‌کند

صدر اعظم و وزیران[ویرایش]

پارلمان مرکزی فدرال آلمان به نام بوندس‌تاگ صدراعظم را برمی‌گزیند. وی را پیش از انتخابات مجلس فقط می‌توان با «رأی عدم اعتماد سازنده» برانداخت. منظور از سازنده این است که مجلس باید جانشینی برای او داشته باشد و تا زمانی که مشخص نباشد چه کسی به جای او می‌نشیند، نمی‌توان او را برکنار کرد. حکومت یا به اصطلاحی دیگر کابینه تشکیل شده‌است از صدر اعظم و وزیران. صدراعظم لزوماً عضو مجلس است، وزیران معمولاً از دل مجلس در می‌آیند، اما حتماً لازم نیست چنین باشد. صدراعظم در عمل قدرتمندترین مقام سیاسی است اما مقام تشریفاتی آن پس از رئیس‌جمهور و رئیس بوندس‌تاگ قرار دارد.

رئیس‌جمهور[ویرایش]

رئیس‌جمهور توسط همایش اتحادیه (Bundesversammlung)، که آن را به فارسی اجلاس فدرال نیز گفته‌اند، انتخاب می‌شود. همایش اتّحادیه تشکیل شده‌است از کل نمایندگان بوندستاگ بعلاوهٔ به تعداد همینان، نمایندگان برگزیدگان مجلس‌های ایالتی. این برگزیدگان لزوماً عضو مجلس ایالتی یا سیاست‌مدار رسمی نیستند، ممکن است مثلاً از چهره‌های فرهنگی و هنری باشند.

قوهٔ قضاییه[ویرایش]

دادرسی به قصد رعایت حق نیرویی می‌طلبد که در قوهٔ قضاییه جمع است. بیان حق بر عهدهٔ قاضی است و امر قاضیان را قوهٔ قضاییه سامان می‌دهد. قضاوت یا تخصصی است یا عمومی در حد قانون اساسی. شاخه‌های تخصصی قضاوت در دادگاه کار، دادگاه امور اداری، دادگاه امور اجتماعی و دادگاه امور مالی تجسم می‌یابند. قضاوت در عمومی‌ترین سطحش از نظر بررسی همخوانی تصمیمی، رأیی یا قانونی با قانون اساسی اتحادیه، بر عهدهٔ دادگاه فدرال قانون اساسی است که مرکز آن در کارلسروهه‌است. در کارلسروهه قاضیان تک تک قوانین مجلس را بررسی نمی‌کنند. آن قانونی بررسی می‌شود که شکایت شود که با قانون اساسی تضاد دارد. شکایت پس از طی سلسله مراتبی به دادگاه کارلسروهه می‌رسد. از آنجایی که دادگاه قانون اساسی فقط از طریق شکایت فعال می‌شود، به اصطلاح گفته می‌شود که از خود ابتکار ندارد، یعنی حق ندارد خود رأساًّ تصمیم بگیرد امری را برای بررسی از نظر سازگاری با قانون اساسی در دستور کار خود قرار دهد. دادگاه فدرال قانون اساسی دارای دو مجلس سناست. مجلس اول به قانونهای پایه و مجلس دوم به قانونهای مربوط به امور دولتی می‌پردازد. هر سنا هشت عضو دارد. نیمی از قاضیان دادگاه قانون اساسی از سوی یک کمیتهٔ ویژهٔ بوندستاگ و نیمی دیگر از سوی بوندس‌رات انتخاب می‌شوند. مدت قضاوت آنان در این دادگاه عالی ۱۲ سال است.

ایالت‌ها[ویرایش]

آلمان دارای شانزده ایالت می‌باشد. هر ایالت دارای یک دولت و قانون اساسی و تا حد زیادی خود مختار و بر اساس سازمان داخلی خود مدیریت می‌شود. مساحت و جمعیت بخش‌های ایالت‌ها متفاوت است، مخصوصاً بین شهرها و سرزمین‌های بزرگ هر ایالت. برای مناطق اداری پنج دولت محلی وجود دارد، یعنی بادن-وورتمبرگ، بایرن، هسن، نوردراین-وستفالن و ساکسونی شامل ۲۲ عدد دولت محلی می‌باشند. از سال ۲۰۰۹ آلمان ۴۰۳ منطقه می‌باشد، این مناطق شامل ۳۰۱ منطقه روستایی و ۱۰۲ منطقه شهری می‌باشد. ایالت‌های آلمان به صورت زیر می‌باشد:

ایالت پایتخت مساحت (کیلومتر مربع) جمعیت
نوردراین-وستفالن دوسلدورف ۳۴٬۰۴۳ ۱۷٬۸۴۵٬۱۵۴
بایرن مونیخ ۷۰٬۵۴۹ ۱۲٬۵۳۸٬۶۹۶
بادن-وورتمبرگ اشتوتگارت ۳۵٬۷۵۲ ۱۰٬۷۵۳٬۸۸۰
نیدرزاکسن هانوفر ۴۷٬۶۱۸ ۷٬۹۱۸٬۲۹۳
هسن ویسبادن ۲۱٬۱۱۵ ۶٬۰۶۷٬۰۲۱
زاکسن درسدن ۱۸٬۴۱۶ ۴٬۱۴۹٬۴۷۷
راینلاند-فالتس ماینز ۱۹٬۸۴۷ ۴٬۰۰۳٬۷۴۵
برلین برلین ۸۹۲ ۳٬۴۶۰٬۷۲۵
اشلسویگ-هولشتاین کیل ۱۵٬۷۶۳ ۲٬۸۳۴٬۲۵۹
براندنبورگ پوتسدام ۲۹٬۴۷۷ ۲٬۵۰۳٬۲۷۳
زاکسن-آنهالت ماگدبورگ ۲۰٬۴۴۵ ۲٬۳۳۵٬۰۰۶
تورینگن ارفورت ۱۶٬۱۷۲ ۲٬۲۳۵٬۰۲۵
هامبورگ هامبورگ ۷۵۵ ۱٬۷۸۶٬۴۴۸
مکلنبورگ-فورپومرن شورین ۲۳٬۱۷۴ ۱٬۶۴۲٬۳۲۷
زارلاند زاربروکن ۲٬۵۶۹ ۱٬۰۱۷٬۵۶۷
برمن برمن ۴۰۴ ۶۶۰٬۹۹۹

احزاب سیاسی[ویرایش]

امر سیاسی در آلمان در سطوح کشوری و ایالتی و تا حدی کمتر در سطح امور شهری از طریق حزبها و با جانبداری حزبی پیش برده می‌شود. ادعای پیشبرد سیاست غیرحزبی یا فراحزبی در آلمان بی‌معنا و حتی فریبکارانه جلوه می‌کند. علاوه بر احزاب، مردم می‌توانند خواسته‌های سیاسی خود را از طریق انواع و اقسام تشکلهای پایدار یا موقتی پیش برند. مردم آلمان اهل تشکل هستند. به ندرت خواسته‌ای وجود دارد که برای پیشبرد آن تشکلی تشکیل نشود.[نیازمند منبع]

احزاب[ویرایش]

امور و مسائل سیاسی در آلمان در سطوح کشوری و ایالتی و تا حدی کمتر در سطح امور شهری از طریق حزبها و با جانبداری حزبی پیش برده می‌شود. ادعای پیشبرد سیاست غیرحزبی یا فراحزبی در آلمان بی‌معنا و حتی فریبکارانه جلوه می‌کند.[۲۹]

احزاب نیرومند آلمان در سال‌های اخیر ۲۰۲۰ عبارت اند از:

تعداد کثیری هم حزب‌های کوچک وجود دارند که به ندرت می‌توانند به مجلس راه یابند، زیرا برای ورود به مجلس در هردو سطح ایالتی و کشوری باید ۵ درصد آرا را به دست آورد.[۲۹]

سیاست خارجی[ویرایش]

آلمان در سیاست خارجی بازیگر تنها نیست. سیاست آن تقویت بلوکی است که «غرب» خوانده می‌شود. آلمان در این بلوک سیاست خود را پیش می‌برد. یک وجه اصلی سیاست خارجی آلمان فعّالیّت آن در صحنهٔ اروپا و جهان در چارچوب اتحادیهٔ اروپاست. آلمان نزدیکی ویژه‌ای با فرانسه دارد. همکاری و همراهی با ایالات متحده آمریکا رکن دیگری از سیاست خارجی آلمان فدرال است. آلمان با اسراییل روابط دوستانهٔ ویژه‌ای دارد و تقویت مناسبات با کشورهای عربی را نیز همواره جزو اولویتهای سیاسی خود قرار داده‌است. در سرتاسر جهان مبنای اعلام‌شده سیاست خارجی آلمان تحکیم صلح، گسترش روابط مودت‌آمیز و کمک به رشد اقتصادی خاصه در جهان سوم است. در سالهای اخیر حقوق بشر به یک مفهوم راهنمای عمدهٔ در سیاست خارجی آلمان بدل شده‌است.

آلمان و ایران[ویرایش]

در سایت سفارت آلمان در تهران روابط آلمان و ایران چنین توصیف شده‌است: «ایران و آلمان به تاریخی طولانی در روابط سیاسی خود می‌نگرند که تا به اوایل قرن هفدهم می‌رسد. در سال ۱۸۸۵ اولین نمایندگان سیاسی بین ایران و در آن زمان امپراتوری آلمان اعزام شدند. روابط دیپلماتیک بین ایران و جمهوری فدرال آلمان از سال ۱۹۵۲ وجود دارد. این روابط در سال‌های گذشته خالی از تشنج نبوده. به عنوان مثال اعلام رأی دادگاه معروف به میکونوس در آوریل ۱۹۹۷ بحرانی طولانی را به دنبال داشت. با سفر موفقیت‌آمیز ریاست جمهوری اسلامی ایران، آقای خاتمی به آلمان در ژوئن ۲۰۰۰ زیربنایی استوار برای روابط دو کشور گذاشته شد. اخیراً در کنار روابط بازرگانی و فرهنگی، مسئله حقوق بشر و به ویژه نگرانی جامعه بین‌المللی در ارتباط با برنامه هسته‌ای ایران درکانون روابط قرار گرفته‌است.»

در سایت سفارت جمهوری اسلامی ایران در برلین روابط ایران و آلمان چنین توصیف شده‌است: «جمهوری اسلامی ایران و جمهوری فدرال آلمان از دیرباز دارای روابطی خوب و سنتی بوده‌اند. روابط ایران و آلمان که از سابقه‌ای پانصد ساله برخوردار است متکی به خواست و تمایل ملتهای آنهاست که در دورانهای مختلف نظر به ملاحظات امنیتی و منافع مشترک آن‌ها بوده‌است. از نظر تاریخی مجموعه‌ای از ملاحظات و عوامل سیاسی، اقتصادی ـ بازرگانی و فرهنگی باعث نزدیکی دو کشور به هم بوده‌است. تاریخ دوکشور فراز و نشیب‌های زیادی داشته و مناسبات دوجانبه را در دورانهای مختلف تحت تأثیر قرار داده‌است.»

نیروی نظامی[ویرایش]

نیروی نظامی آلمان شامل نیروی زمینی، نیروی هوایی، نیروی دریایی و خدمات پزشکی و پشتیبانی مشترک می‌شود؛ در شرایط مطلق، هزینه‌های نظامی ارتش آلمان، نهمین در جهان است.[۳۱]

کارل تئودور تسو گوتنبرگ وزیر دفاع وقت آلمان در ژانویه سال ۲۰۱۱، لغو خدمت وظیفه عمومی در آلمان را اعلام کرد. خدمت وظیفه عمومی در آلمان از سال ۱۹۵۶ میلادی اجباری بود و هر مرد جوان آلمانی که ۱۸ ساله می‌شد، مکلف بود این دوره را پشت سر بگذارد یا به جای آن خدمات اجتماعی مانند کار در بیمارستان یا نگهداری سالمندان انجام دهد.[۳۲]

اقتصاد[ویرایش]

آلمان بخشی از اتّحاد پولی منطقه یورو (کبود) است، و کشورهای کبود رنگ تنها بازارهای مالی منطقه یورو هستند.

آلمان دارای یک بازار اقتصادی اجتماعی با نیروی کار مجرّب، موجودی سرمایه بزرگ، سطح پایین فساد، و سطح بالا از نوآوری است. آلمان بزرگ‌ترین اقتصاد ملی در اروپاست و هم چنین جزو چهار تولیدکننده بزرگ در سال ۲۰۰۹ است. بخش خدمات ۷۱٪ از کل تولید ناخالص داخلی، صنعت ۲۸٪ و کشاورزی ۱٪ است. به‌طور متوسط نرخ بیکاری در ماه مه در آلمان ۶٬۷٪ بوده‌است. عرضه نیروی کار نیز با کمبود روبرو بوده‌است و تعداد زیادی «کارگر مهمان» (گاست آربایتر "Gastarbeiter") به ویژه از ترکیه و یوگسلاوی سابق به کار گرفته شده‌اند. از ۱۹۹۰ کمبود نیروی کار در غرب کشور با مهاجرت از شرق، جمهوری دموکراتیک آلمان سابق، نیز مواجه شده‌است. با این حال نرخ متوسط بیکاری در این کشور با افراد نیمه کار به دنبال کار تمام وقت گرفته شده‌است. نرخ بیکاری غیررسمی در این کشور در سال ۲۰۱۱ ۵٬۷٪ بوده‌است.

صنعت خودروسازی در آلمان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. از جمله برندهای معروف آلمانی در صنعت اتومبیل سازی می‌توان به مرسدس بنز، ب ام و، پورشه، آئودی، فولکس واگن اشاره کرد.

کشور آلمان در اتحادیه اروپا قانون تعیین می‌کند و آلمان مدافع سیاسی و اقتصادی اتحادیه اروپا است. آلمان سیاست‌های تجاری خود را به‌طور فزاینده‌ای در موافقت نامه اتحادیه اروپا تأیید می‌کند. آلمان واحد پولی مشترک اروپا، یورو را از ۱ ژانویه سال ۲۰۰۲ معرفی کرده‌است. سیاست‌های پولی آلمان را اعضای بانک مرکزی اروپا تعیین می‌کنند. دو دهه پس از اتحاد دو آلمان، استانداردهای زندگی و درآمد سرانه به‌طور قابل ملاحظه بالا رفته‌است. نوسازی و یکپارچه‌سازی اقتصاد شرق آلمان یک فرایند طولانی مدت است که تا سال ۲۰۱۹ به طول می‌انجامد، با انتقال سالانه از غرب به شرق بالغ به حدود ۸۰ میلیارد دلار برنامه‌ریزی شده‌است. در ژانویه ۲۰۰۹ دولت آلمان تصویب طرح محرک اقتصاد ۵۰ میلیارد یورو برای محافظت بخش‌های مختلف از رکود و متعاقب آن افزایش بیکاری است.

فرانکفورت یک مرکز مالی مهم و مقر بانک مرکزی اروپاست.
یک ماشین مرسدس بنز. آلمان صادرکننده پیشرو کالا در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ بود.

از بین ۵۰۰ شرکت بزرگ دنیا «از لحاظ سرمایه» ۳۷تای آن‌ها در آلمان می‌باشد. ده شرکت برتر به ترتیب: دایملر، فولکس واگن، آلیانتس «سودده‌ترین»، زیمنس، دویچه بانک «دوم در سودده»، ا.آن، دویچه پست، دویچه تلکوم، مترو و ب آ اس اف است. در این میان بیشترین تعداد کارمند برای دویچه پست و بوش است. از برندهای معروف آلمان می‌توان به مرسدس بنز، ب ام و، آدیداس، پورشه، فولکس واگن و نیوآ اشاره کرد. آلمان برای شرکت‌های کوچک و متوسط تخصصی خود را به رسمیّت شناخته شده‌است. حدود ۱۰۰۰ عدد از این نوع شرکت‌ها، رهبران بازار جهانی در بخش خود هستند و دارای برچسب قهرمان پنهان (واضح نیست برای عموم) هستند.

این فهرست شامل بزرگترین گردش مالی در سال ۲۰۰۹ است:

رتبه[۳۳] نام مرکز اداری درآمد
(میلیون یورو)
سود
(میلیون یورو)
کارمندان
(جهان)
۱ فولکس واگن وولفسبورگ ۱۰۸٬۸۹۷ ۴٬۱۲۰ ۳۲۹٬۳۰۵
۲ دایملر اشتوتگارت ۹۹٬۳۹۹ ۳٬۹۸۵ ۲۷۲٬۳۸۲
۳ زیمنس مونیخ/برلین ۷۲٬۴۸۸ ۳٬۸۰۶ ۳۹۸٬۲۰۰
۴ ا.آن دوسلدورف ۶۸٬۷۳۱ ۷٬۲۰۴ ۸۷٬۸۱۵
۵ مترو دوسلدورف ۶۴٬۳۳۷ ۸۲۵ ۲۴۲٬۳۷۸
۶ دویچه پست بن ۶۳٬۵۱۲ ۱٬۳۸۹ ۴۷۵٬۱۰۰
۷ دویچه تلکوم بن ۶۲٬۵۱۶ ۵۶۹ ۲۴۱٬۴۲۶
۸ ب آ اس اف لودویگسهافن ۵۷٬۹۵۱ ۴٬۰۶۵ ۹۵٬۱۷۵
۹ ب ام و مونیخ ۵۶٬۰۱۸ ۳٬۱۲۶ ۱۰۷٬۵۳۹
۱۰ تیسن‌کروپ اسن/دویسبورگ ۵۱٬۷۲۳ ۲٬۱۰۲ ۱۹۱٬۳۵۰

زیرساخت[ویرایش]

توربین بادی

آلمان چهارمین کشور جهان از نظر تولید ناخالص داخلی است و بزرگترین صادرکننده کالا (از نظر درآمد) و دومین کشور واردکننده کالا در جهان است. بر اساس آمارهای سازمان جهانی تجارت میزان صادرات آلمان در سال ۲۰۰۶میلادی ۱۳۳/۱ تریلیون دلار بود.

آلمان بجز زغال سنگ معادن نسبتاً کوچک سنگ آهن، بوکسیت، سنگ مس، نیکل، قلع، نقره، پتاس و نمک ذخایر طبیعی نسبتاً کمی دارد و شدیداً به واردات مواد اولیه متکی است. در آلمان صنایع زیادی فعالند، صنایعی چون الکتریکی، مکانیکی، مواد شیمیایی، منسوجات، غذایی و وسایل نقلیه. از آغاز دهه ۱۹۸۰ رشد کلانی در صنایع تکنولوژی پیشرفته روی داده‌است. کارخانه‌های اتومبیل‌سازی بنز، بی. ام؛ و و فولکس واگن محصولات خود را در تمام دنیا عرضه می‌کنند. مهم‌ترین صادرات این کشور وسایل نقلیه موتوری و وسایل الکتریکی است.

تعداد افراد شاغل در صنایع خدماتی نزدیک به دو برابر کارکنان صنعت تولیدی است. بانکداری و امور مالی از منابع مهم درآمد ارز خارجی است و شهر فرانکفورت یکی از مراکز اصلی امور مالی و تجاری در جهان و مقر بانک مرکزی اروپاست.

اتحاد دو آلمان در اکتبر ۱۹۹۰ چالش بزرگی را در پیش روی اقتصاد این کشور قرار داد. در گذشته جمهوری دموکراتیک آلمان دارای موفّقترین اقتصاد در بین کشورهای عضو شورای تعاون اقتصادی کمکان بود، ولی بر حسب میزان و کیفیت تولید محصولات، و سطح زندگی مردم کمتر از آلمان غربی سابق توسعه یافته بود. کیفیت زندگی در نیمه غربی آلمان همچنان بالاتر از نیمه شرقی آن است. در سال ۲۰۰۸ آلمان ششمین کشور مصرف‌کننده انرژی بود، که حدود ۶۰ درصد از انرژی اوّلیه آن از خارج وارد می‌شد. سیاست دولت آلمان ترویج حفاظت از انرژی و استفاده از انرژی‌های تجدید پذیر است. دولت آلمان قصد دارد تا کشور از منابع تجدید شونده تا سال ۲۰۵۰ استفاده کنند. در سال ۲۰۱۰ درصد استفاده انرژی‌ها در کشور آلمان به صورت زیر بوده‌است: زغال سنگ (۲۲٬۹٪)، گاز طبیعی (۲۱٬۸٪)، انرژی هسته‌ای (۱۰٬۸). ، برق آبی و باد(۱٬۵٪)، و دیگر منابع تجدید پذیر(۷٬۹٪). در سال ۲۰۰۰، دولت و صنعت برق هسته‌ای، توافق کردند برای فازی از نیروگاه‌های هسته‌ای سال ۲۰۲۱. آلمان متعهد است به پروتکل کیوتو و چند معاهدات دیگر ترویج تنوع زیستی، استانداردهای گسیل کم، بازیافت و استفاده از انرژی تجدید پذیر و پشتیبانی از توسعه پایدار در سطح جهانی است. دولت آلمان کاهش گسترده فعّالیّت‌های انتشار و تولید گازهای گلخانه‌ای را آغاز کرده‌است. با این وجود این کشور بالاترین میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای در اتحادیه اروپا تا سال ۲۰۱۰ را دارا بوده‌است. مطابق گزارش ACEEE، آلمان در سال ۲۰۱۴ از نظر بهره‌وری انرژی در جایگاه نخست جهان قرار داشته‌است.[۳۴]

ترابری[ویرایش]

آلمان با توجه به موقعیّت خوب و قرارگیری در مرکز اروپا، یک مرکز حمل و نقل برای این قاره است.[۳۵] شبکه جاده‌ای آلمان، استاندارد و دارای کیفیت بسیار بالایی‌است. آلمان دارای حمل و نقل متراکم و شبکه‌ای مدرن است و در شبکه بزرگراهی و اتوبانی از نظر مقدار و طول رتبه سوم در جهان را داراست. همچنین شبکه راه‌های این کشور به‌خاطر نبود محدودیت سرعت در بین مردم جهان شناخته شده‌است.[۳۶] همچنین جاده‌های این کشور به‌طور پیوسته تعمیر و نگهداری می‌شوند.

این کشور دارای خط راه‌آهن پرسرعت است؛ آلمان یک شبکه چند منظوره قطارهای سرعت بالا ایجاد کرده‌است. شبکه InterCityExpress یا ICE Deutsche Bahn در شهرهای بزرگ آلمان و همچنین در کشورهای همسایه با سرعت ۳۰۰ کیلومتر / ساعت (۱۹۰ مایل در ساعت) در خدمت عموم مردم می‌باشد. راه‌آهن آلمان از دولت یارانه دریافت می‌کند و در سال ۲۰۱۴ ۱۷٬۰ میلیارد یورو دریافت کرد.

بزرگترین فرودگاه آلمان فرودگاه فرانکفورت است که سومین فرودگاه بزرگ اروپا و مرکز اصلی فعالیت لوفت‌هانزا می‌باشد. عمده فرودگاه‌های دیگر عبارتند از فرودگاه هامبورگ، فرودگاه کلن/بن، و فرودگاه اشتوتگارت.

علم و تکنولوژی[ویرایش]

دستاوردهای آلمان در زمینه علم بسیار مهم و چشمگیر بوده‌است به‌طوری‌که اساس اقتصاد کشور را بنا کرده‌است. جایزه نوبل تا سال ۲۰۱۰ به ۱۰۳ آلمانی رسیده‌است که پس از آمریکا و بریتانیا در رده سوم برندگان قرار دارد. دانشمندان آلمانی موفق به دریافت جوایز متعددی شده‌اند که این جوایز بیشتر در زمینهٔ پزشکی، فیزیک و شیمی هستند.

در نجوم یوهانس کپلر با کشف قوانین سه‌گانه کپلر علم نجوم را متحول کرد. آلبرت انیشتین و ماکس پلانک پایه‌گذاران فیزیک نسبیت و فیزیک کوانتوم هستند که این دو زمینه بعدها توسط دو آلمانی دیگر به نام‌های ورنر هایزنبرگ و ماکس بورن پیشرفت کرد. ویلهلم رونتگن موفق به کشف اشعه ایکس شد و نخستین کسی بود که جایزه نوبل فیزیک را در سال ۱۹۰۱ به دست آورد. اتو هان به عنوان پیشگام در پرتوزایی در سال ۱۹۳۸ موفق به کشف شکاف هسته‌ای شد. در زیست‌شناسی، رابرت کخ و فردیناند کوهن میکروبیولوژی را توسعه دادند. تعداد بیشماری از درخشان‌ترین ریاضی‌دانان تاریخ مانند کارل فردریش گاوس، داوید هیلبرت، برنهارت ریمان ،گوتفرید لایبنیتس و فلیکس کلاین در آلمان متولد شده‌اند.

مخترعان و مهندسانی مانند هانس گایگر، رودولف دیزل و کارل بنز خدمات مهمی به صنعت خودروسازی داشته‌اند یا کنراد تسوزه که مخترع نخستین رایانه دیجیتال الکترومکانیکی است. ورنر فون براون موفق به ساخت اولین وی-۲ موشک بالستیک فضاپیما شد که بعدها نظریات او در ناسا برای پروژه سفر به ماه استفاده شد.

کارهای ارزشمند هاینریش هرتز کاشف تابش الکترومغناطیسی نیز از خدمات بی‌مانند دانشمندان آلمانی در زمینه مهندسی برق بوده‌است که به اختراع رادیو انجامید.

در حال حاضر انجمن فیزیک آلمان بزرگترین انجمن فیزیک در دنیاست و مرکز پژوهش دسی که بزرگترین و پیچیده‌ترین شتاب‌دهنده دنیا در زمان تأسیس خود بود در هامبورگ، آلمان قرار دارند.

سلامت[ویرایش]

تاریخچه سیستم مراقبت‌های بهداشتی آلمان، که به نام محلی «مراقبت‌های بهداشتی» مشهور است، به دوران قرون وسطی بازمی‌گردد و امروزه آلمان دارای قدیمی‌ترین سیستم مراقبت بهداشتی جهان است. این سیستم طبق قانون بیشترین تلاش را برای سلامت شهروندان و افراد آلمانی انجام خواهد داد. در سال ۲۰۱۴، آلمان ۱۱٬۳ درصد تولید ناخالص داخلی خود را در راه مراقبت‌های بهداشتی صرف کرد؛[۳۷] آلمان در جهان با امید به زندگی ۷۹ ساله برای مردان و ۸۴ سال برای زنان رتبه ۲۷ دارد و میزان مرگ و میر نوزادان بسیار پایین است (۴ در هزار تولد زنده).[۳۸] همچنین هر شهروند آلمانی موظف به داشتن نوعی بیمه است.

شهر قدیمی اشترالزوند

گردشگری[ویرایش]

آلمان نهمین کشور پربازدید جهان است که در طول سال ۲۰۱۷ در مجموع ۳۷/۴ میلیون نفر بازدیدکننده داشته‌است. برلین سومین شهر پرجمعیت اروپا است. علاوه بر این، بیش از ۳۰ درصد از آلمانی‌ها تعطیلات خود را در کشور خود می‌گذرانند. گردشگری در آلمان برای این کشور عامل نخست پیشرفت اقتصادی نیست اما با این حال کمک زیادی به اقتصاد محلی و ملّی کشور کرده‌است. همچنین آلمان به خاطر مسیرهای گوناگون توریستی آن، مانند مسیر جاده رمانتیک، مسیر شراب و جاده دژها شناخته شده‌است.[۳۹][۴۰]

ورزش[ویرایش]

تیم ملی فوتبال آلمان پس از چهارمین قهرمانی در جام جهانی فوتبال در سال ۲۰۱۴. فوتبال محبوب‌ترین ورزش در آلمان است.

تیم ملی فوتبال این کشور ۴ بار قهرمان جام جهانی شده و چهار بار در این مسابقات به مقام دوم دست یافته‌است. آلمان همچنین ۳ بار قهرمان اروپا شده و تنها دروازه‌بان تاریخ که توپ طلای بهترین بازیکن رقابت‌های جام جهانی (۲۰۰۲) را گرفته الیور کان از آلمان بوده‌است. لقب از اسارت تا قهرمان مربوط به فریتز والتر، فوتبالیست افسانه‌ای این کشور بود.

بایرن مونیخ و بروسیا دورتموند از دو تیم مشهور این کشور در سطح جهانی هستند که طی سالیانی است که در رقابت‌های معتبر بوندس لیگا، جام حذفی آلمان، سوپر جام فوتبال آلمان و نیز در آخرین بار در قالب رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا به مصاف هم رفته‌اند. از دیدار این دو تیم به نام کلاسیک آلمان یا دِر کلاسیکر یاد می‌شود. همچنین آلمان یکی از موفق‌ترین کشورها در اتومبیل رانی است. موفق‌ترین تیم مرسدس بنز آ ام گ پتروناس با ۶ قهرمانی در فرمول یک. موفق‌ترین راننده در مسابقات فرمول یک، میشائیل شوماخر با ۷ قهرمانی. سباستین فتل با ۴ قهرمانی و نیکو روزبرگ با ۱ قهرمانی.

مد و طراحی[ویرایش]

کلودیا شیفر، سوپرمدل آلمانی

آلمان کشوری پیشرفته در صنعت مد است. صنعت نساجی آلمان شامل حدود ۱۳۰۰ شرکت با بیش از ۱۳۰٬۰۰۰ کارمند در سال ۲۰۱۰ دارا بود که درآمد ۲۸ میلیارد یورویی را به‌دست‌آورد. تقریباً ۴۴ درصد از محصولات این بخش صنعتی آلمان صادر می‌شود. در این کشور رویدادهای مد و طراحی پوشاک به‌صورت سالانه برگزار می‌شوند.[۴۱]

طراحان مشهور آلمانی عبارتند از: کارل لاگرفلد، جیل ساندر، ولفگانگ جوپ، فیلیپ پلین و مایکل میالسکی. شرکت‌هایی نظیر آدیداس و پوما نیز نشان‌گر موفقیت آلمان در این زمینه دارد. همچنین سوپرمدل‌های آلمانی کلودیا شیفر، هایدی کلوم، تاتیانا پاتیتس، نادیا آورمان، شرمینه شهریور، تونی گارن و بسیاری دیگر به شهرت جهانی رسیده‌اند.[۴۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. [۱]
  2. "Gini coefficient of equivalised disposable income (source: SILC)". Eurostat Data Explorer. Retrieved 13 August 2013.
  3. "2014 Human Development Report Summary" (PDF). United Nations Development Programme. 2014. pp. 21–25. Retrieved 27 July 2014.
  4. اطلس جامع گیتاشناسی ۸۴–۸۵ , شابک ‎۹۶۴-۳۴۲-۱۴۷-۳
  5. "Germany Population (2020) - Worldometer". www.worldometers.info. Retrieved 2020-05-17.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ «جغرافیای آلمان». سفارت آلمان در تهران. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ مارس ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱.
  7. «Facts about Germany: مشخّصات جغرافیایی:». بایگانی‌شده از اصلی در ۹ اوت ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱.
  8. «کشور و مردم تاریخ آلمان از نخستین ساکنان تا جنگ جهانی اول». دریافت‌شده در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۳.
  9. «کشور و مردم تاریخ آلمان از جنگ جهانی اول تا جنگ جهانی دوم». دریافت‌شده در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۳.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ «آلمان در جهان». بایگانی‌شده از اصلی در ۹ اوت ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱.
  11. Wilhelm Schmidt, Geschichte der deutschen Sprache. Ein Lehrbuch für das germanistische Studium. 7. , verbesserte Aufl. , Stuttgart/Leipzig 1996, S.  80 f.
  12. «نگاهی به تاریخ آلمان (بخش اول)». دویچه‌وله. ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۶. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱.
  13. تاریخ تمدن ویل دورانت؛ جلد سوم (قیصر و مسیح)؛ مترجمان حمید عنایت، پرویز داریوش، علی اصغر سروش؛ چاپ دوم (۱۳۶۷)؛ صفحهٔ ۵۶۴
  14. اطلس تاریخی جهان؛ کالین مک ایودی؛ ترجمه فریدون فاطمی؛ نشر مرکز؛ چاپ دوم ۱۳۶۷؛ صفحهٔ ۱۵۱
  15. http://en.wikipedia.org/wiki/Holy_Roman_Empire
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ ۱۶٫۳ عباس جعفری (۱۳۸۷)، «بخش سوم، گیتاشناسی کشورها»، گیتاشناسی نوین کشورها، تهران: انتشارات گیتاشناسی، ص. صفحهٔ ۷۳، شابک ۹۷۸-۹۶۴-۳۴۲-۱۴۳-۴
  17. Image #432, Flying Camera Satellite Images 1999 بایگانی‌شده در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine, Lloyd Reeds Map Collection, McMaster University Library.
  18. "Germany". CIA World Factbook. Central Intelligence Agency. Retrieved 30 August 2014.
  19. «ایالت برمن: یک شهر و یک بندر». صدای آلمان. ۱ ژانویه ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۲.
  20. «بایرن: شلوار چرمی با رایانهٔ دستی». صدای آلمان. ۱ ژانویه ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱.
  21. «سرزمین آلمان». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱.
  22. «اطلاعات پایه‌ای دربارهٔ آلمان». صدای آلمان. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۲.
  23. ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ «Zensus 2011 – Fakten zur Bevölkerung in Deutschland» (PDF). Statistisches Bundesamt. دریافت‌شده در ۳۱ مه ۲۰۱۲.
  24. آمار بیکاری در آلمان در دو دهه گذشته
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ «bevoelkerung zensus2011» (PDF). Statistisches Bundesamt. دریافت‌شده در ۳۱ مه ۲۰۱۳.
  26. «Field Listing :: Languages». CIA Factbook. دریافت‌شده در ۷ مارس ۲۰۱۴.
  27. «Regional- undMinderheitensprachen in Deutschland» (PDF). وزارت کشور آلمان. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۳ آوریل ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۷ مارس ۲۰۱۴.
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ «Germany». بی‌بی‌سی. دریافت‌شده در ۷ مارس ۲۰۱۴.
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ ۲۹٫۳ نظام سیاسی آلمان | کشور و مردم | Deutsche Welle | ۱۹٬۰۳٬۲۰۰۷
  30. سفر پاپ به آلمان و بحث جدایی دین از حکومت، دویچه وله فارسی
  31. «The 15 countries with the highest military expenditure in 2011 (table) — www.sipri.org». ۲۰۱۲-۰۵-۰۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۱-۰۷.
  32. (www.dw.com)، Deutsche Welle. «پی‌آمدهای لغو سربازی در آلمان | گوناگون | DW | 20.01.2011». DW.COM. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۱-۰۷.
  33. "Global 500: Countries – Germany". Forbes. 26 July 2010. Archived from the original on 27 January 2013. Retrieved 27 March 2011.
  34. Hales, Roy L (2014-07-21). "Germany is #1 in the World for Energy Efficiency". CleanTechnica. Retrieved 2014-07-23.
  35. "WebCite query result" (PDF). www.webcitation.org. Retrieved 2018-01-08.
  36. Presse.adac.de. "Autobahn-Temporegelung".
  37. «Health expenditure, total (% of GDP) | Data». data.worldbank.org (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۱-۰۷.
  38. «GHO | By country | Germany - statistics summary (2002 - present)». apps.who.int. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۱-۰۷.
  39. «Wayback Machine» (PDF). ۲۰۱۵-۰۱-۰۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۱-۰۸.
  40. Deutschertourismusverband. "جزئیات گردشگری از آلمان" (PDF).
  41. Covert، Adrian. «8 Beautiful Products of Bauhaus: The Single Most Influential School of Design» (به انگلیسی). Gizmodo. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۱-۰۷.
  42. «GHDI - Image». germanhistorydocs.ghi-dc.org. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۱-۰۷.

منابع[ویرایش]

  • ^ همشهری دموکراتیک، شماره ۷۷٬۱۹ آذر ۱۳۸۴، سید رسول موسوی
  • دویچه وله

پیوند به بیرون[ویرایش]

Coordinates: 51°N 9°E / 51°N 9°E / 51; 9

Federal Republic of Germany

Bundesrepublik Deutschland (German)
Anthem: "Deutschlandlied"[a]
(English: "Song of Germany")
EU-Germany (orthographic projection).svg
EU-Germany.svg
Location of Germany (dark green)

– in Europe (light green & dark grey)
– in the European Union (light green)

Capital
and largest city
Berlin[b]
52°31′N 13°23′E / 52.517°N 13.383°E / 52.517; 13.383
Official language
and national language
German[c]
Demonym(s)German
GovernmentFederal parliamentary republic
• President
Frank-Walter Steinmeier
Angela Merkel
Olaf Scholz
Legislature
Bundesrat
Bundestag
Formation
18 January 1871
9 November 1918
23 March 1933
23 May 1949
3 October 1990
Area
• Total
357,022 km2 (137,847 sq mi)[4] (62nd)
• Water (%)
1.27 (as of 2015)[5]
Population
• 2019 estimate
Increase 83,166,711[6] (18th)
• Density
232/km2 (600.9/sq mi) (58th)
GDP (PPP)2020 estimate
• Total
Decrease $4.454 trillion[7] (5th)
• Per capita
Decrease $53,571[7] (15th)
GDP (nominal)2020 estimate
• Total
Decrease $3,780 trillion[7] (4th)
• Per capita
Decrease $45,466[7] (15th)
Gini (2018)Negative increase 31.1[8]
medium
HDI (2018)Increase 0.939[9]
very high · 4th
CurrencyEuro () (EUR)
Time zoneUTC+1 (CET)
• Summer (DST)
UTC+2 (CEST)
Driving sideright
ISO 3166 codeDE
Internet TLD.de

Germany (German: Deutschland, German pronunciation: [ˈdɔʏtʃlant]), officially the Federal Republic of Germany (German: Bundesrepublik Deutschland, About this soundlisten),[e] is a country in Central and Western Europe. Covering an area of 357,022 square kilometres (137,847 sq mi), it lies between the Baltic and North seas to the north, and the Alps to the south. It borders Denmark to the north, Poland and the Czech Republic to the east, Austria and Switzerland to the south, and France, Luxembourg, Belgium and the Netherlands to the west.

Various Germanic tribes have inhabited the northern parts of modern Germany since classical antiquity. A region named Germania was documented before AD 100. Beginning in the 10th century, German territories formed a central part of the Holy Roman Empire. During the 16th century, northern German regions became the centre of the Protestant Reformation. Following the Napoleonic Wars and the dissolution of the Holy Roman Empire in 1806, the German Confederation was formed in 1815. In 1871, Germany became a nation state when most of the German states unified into the Prussian-dominated German Empire. After World War I and the German Revolution of 1918–1919, the Empire was replaced by the semi-presidential Weimar Republic. The Nazi seizure of power in 1933 led to the establishment of a dictatorship, World War II, and the Holocaust. After the end of World War II in Europe and a period of Allied occupation, two new German states were founded: the Federal Republic of Germany, generally known as West Germany, and the German Democratic Republic, East Germany. The Federal Republic of Germany was a founding member of the European Economic Community and the European Union, while the German Democratic Republic was a communist Eastern Bloc state and member of the Warsaw Pact. After the fall of communism, German reunification saw the former East German states join the Federal Republic of Germany on 3 October 1990.

Today, Germany is a federal parliamentary republic led by a chancellor. With over 83 million inhabitants of its 16 constituent states, it is the second-most populous country in Europe after Russia, as well as the most populous member state of the European Union. Its capital and largest city is Berlin, and its financial centre is Frankfurt; the largest urban area is the Ruhr.

Germany is a great power with a strong economy; it has the largest economy in Europe, the world's fourth-largest economy by nominal GDP, and the fifth-largest by PPP. As a global leader in several industrial and technological sectors, it is both the world's third-largest exporter and importer of goods. A highly developed country with a very high standard of living, it offers social security and an universal health care system, environmental protections, and a tuition-free university education. Germany is also a member of the United Nations, NATO, the G7, the G20, and the OECD. Known for its long and rich cultural history, Germany has many World Heritage sites and is among the top tourism destinations in the world.

Etymology

The English word Germany derives from the Latin Germania, which came into use after Julius Caesar adopted it for the peoples east of the Rhine.[11] The German term Deutschland, originally diutisciu land ("the German lands") is derived from deutsch, descended from Old High German diutisc "of the people" (from diot or diota "people"), originally used to distinguish the language of the common people from Latin and its Romance descendants. This in turn descends from Proto-Germanic *þiudiskaz "of the people" (see also the Latinised form Theodiscus), derived from *þeudō, descended from Proto-Indo-European *tewtéh₂- "people", from which the word Teutons also originates.[12]

History

Ancient humans were present in Germany at least 600,000 years ago.[13] The first non-modern human fossil (the Neanderthal) was discovered in the Neander Valley.[14] Similarly dated evidence of modern humans has been found in the Swabian Jura, including 42,000-year-old flutes which are the oldest musical instruments ever found,[15] the 40,000-year-old Lion Man,[16] and the 35,000-year-old Venus of Hohle Fels.[17] The Nebra sky disk, created during the European Bronze Age, is attributed to a German site.[18]

Germanic tribes and Frankish Empire

The Germanic tribes are thought to date from the Nordic Bronze Age or the Pre-Roman Iron Age.[19] From southern Scandinavia and north Germany, they expanded south, east, and west, coming into contact with the Celtic, Iranian, Baltic, and Slavic tribes.[20]

Under Augustus, Rome began to invade Germania. In 9 AD, three Roman legions were defeated by Arminius.[21] By 100 AD, when Tacitus wrote Germania, Germanic tribes had settled along the Rhine and the Danube (the Limes Germanicus), occupying most of modern Germany. However, Baden Württemberg, southern Bavaria, southern Hesse and the western Rhineland had been incorporated into Roman provinces.[22][23][24] Around 260, Germanic peoples broke into Roman-controlled lands.[25] After the invasion of the Huns in 375, and with the decline of Rome from 395, Germanic tribes moved farther southwest: the Franks established the Frankish Kingdom and pushed east to subjugate Saxony and Bavaria, and areas of what is today eastern Germany were inhabited by Western Slavic tribes.[22]

East Francia and Holy Roman Empire

Charlemagne founded the Carolingian Empire in 800; it was divided in 843[26] and the Holy Roman Empire emerged from the eastern portion. The territory initially known as East Francia stretched from the Rhine in the west to the Elbe River in the east and from the North Sea to the Alps.[26] The Ottonian rulers (919–1024) consolidated several major duchies.[27] In 996 Gregory V became the first German Pope, appointed by his cousin Otto III, whom he shortly after crowned Holy Roman Emperor. The Holy Roman Empire absorbed northern Italy and Burgundy under the Salian emperors (1024–1125), although the emperors lost power through the Investiture controversy.[28]

Under the Hohenstaufen emperors (1138–1254), German princes encouraged German settlement to the south and east (Ostsiedlung). Members of the Hanseatic League, mostly north German towns, prospered in the expansion of trade.[29] Population declined starting with the Great Famine in 1315, followed by the Black Death of 1348–50.[30] The Golden Bull issued in 1356 provided the constitutional structure of the Empire and codified the election of the emperor by seven prince-electors.[31]

Martin Luther (1483–1546), Protestant Reformer

Johannes Gutenberg introduced moveable-type printing to Europe, laying the basis for the democratization of knowledge.[32] In 1517, Martin Luther incited the Protestant Reformation; the 1555 Peace of Augsburg tolerated the "Evangelical" faith (Lutheranism), but also decreed that the faith of the prince was to be the faith of his subjects (cuius regio, eius religio).[33] From the Cologne War through the Thirty Years' Wars (1618–1648), religious conflict devastated German lands and significantly reduced the population.[34][35]

The Peace of Westphalia ended religious warfare among the Imperial Estates;[34] their mostly German-speaking rulers were able to choose Roman Catholicism, Lutheranism, or the Reformed faith as their official religion.[36] The legal system initiated by a series of Imperial Reforms (approximately 1495–1555) provided for considerable local autonomy and a stronger Imperial Diet.[37] The House of Habsburg held the imperial crown from 1438 until the death of Charles VI in 1740. Following the War of Austrian Succession and the Treaty of Aix-la-Chapelle, Charles VI's daughter Maria Theresa ruled as Empress Consort when her husband, Francis I, became Emperor.[38][39]

From 1740, dualism between the Austrian Habsburg Monarchy and the Kingdom of Prussia dominated German history. In 1772, 1793, and 1795, Prussia and Austria, along with the Russian Empire, agreed to the Partitions of Poland.[40][41] During the period of the French Revolutionary Wars, the Napoleonic era and the subsequent final meeting of the Imperial Diet, most of the Free Imperial Cities were annexed by dynastic territories; the ecclesiastical territories were secularised and annexed. In 1806 the Imperium was dissolved; France, Russia, Prussia and the Habsburgs (Austria) competed for hegemony in the German states during the Napoleonic Wars.[42]

German Confederation and Empire

Following the fall of Napoleon, the Congress of Vienna founded the German Confederation, a loose league of 39 sovereign states. The appointment of the Emperor of Austria as the permanent president reflected the Congress's rejection of Prussia's rising influence. Disagreement within restoration politics partly led to the rise of liberal movements, followed by new measures of repression by Austrian statesman Klemens von Metternich.[43][44] The Zollverein, a tariff union, furthered economic unity.[45] In light of revolutionary movements in Europe, intellectuals and commoners started the revolutions of 1848 in the German states, raising the German Question. King Frederick William IV of Prussia was offered the title of Emperor, but with a loss of power; he rejected the crown and the proposed constitution, a temporary setback for the movement.[46]

King William I appointed Otto von Bismarck as the Minister President of Prussia in 1862. Bismarck successfully concluded the war with Denmark in 1864; the subsequent decisive Prussian victory in the Austro-Prussian War of 1866 enabled him to create the North German Confederation which excluded Austria. After the defeat of France in the Franco-Prussian War, the German princes proclaimed the founding of the German Empire in 1871. Prussia was the dominant constituent state of the new empire; the King of Prussia ruled as its Kaiser, and Berlin became its capital.[47][48]

In the Gründerzeit period following the unification of Germany, Bismarck's foreign policy as Chancellor of Germany secured Germany's position as a great nation by forging alliances and avoiding war.[48] However, under Wilhelm II, Germany took an imperialistic course, leading to friction with neighbouring countries.[49] A dual alliance was created with the multinational realm of Austria-Hungary; the Triple Alliance of 1882 included Italy. Britain, France and Russia also concluded alliances to protect against Habsburg interference with Russian interests in the Balkans or German interference against France.[50] At the Berlin Conference in 1884, Germany claimed several colonies including German East Africa, German South West Africa, Togoland, and Kamerun.[51] Later, Germany further expanded its colonial empire to include holdings in the Pacific and China.[52] The colonial government in South West Africa (present-day Namibia), from 1904 to 1907, carried out the annihilation of the local Herero and Namaqua peoples as punishment for an uprising;[53][54] this was the 20th century's first genocide.[54]

The assassination of Austria's crown prince on 28 June 1914 provided the pretext for Austria-Hungary to attack Serbia and trigger World War I. After four years of warfare, in which approximately two million German soldiers were killed,[55] a general armistice ended the fighting. In the German Revolution (November 1918), Emperor Wilhelm II and the ruling princes abdicated their positions and Germany was declared a federal republic. Germany's new leadership signed the Treaty of Versailles in 1919, accepting defeat by the Allies. Germans perceived the treaty as humiliating, which was seen by historians as influential in the rise of Adolf Hitler.[56] Germany lost around 13% of its European territory and ceded all of its colonial possessions in Africa and the South Sea.[57]

Weimar Republic and Nazi Germany

On 11 August 1919, President Friedrich Ebert signed the democratic Weimar Constitution.[58] In the subsequent struggle for power, communists seized power in Bavaria, but conservative elements elsewhere attempted to overthrow the Republic in the Kapp Putsch. Street fighting in the major industrial centres, the occupation of the Ruhr by Belgian and French troops, and a period of hyperinflation followed. A debt restructuring plan and the creation of a new currency in 1924 ushered in the Golden Twenties, an era of artistic innovation and liberal cultural life.[59][60][61]

Adolf Hitler, leader of Nazi Germany (1933–1945)

The worldwide Great Depression hit Germany in 1929. Chancellor Heinrich Brüning's government pursued a policy of fiscal austerity and deflation which caused unemployment of nearly 30% by 1932.[62] The Nazi Party led by Adolf Hitler won a special election in 1932 and Hindenburg appointed Hitler as Chancellor of Germany on 30 January 1933.[63] After the Reichstag fire, a decree abrogated basic civil rights and the first Nazi concentration camp opened.[64][65] The Enabling Act gave Hitler unrestricted legislative power, overriding the constitution;[66] his government established a centralised totalitarian state, withdrew from the League of Nations, and dramatically increased the country's rearmament.[67] A government-sponsored programme for economic renewal focused on public works, the most famous of which was the autobahn.[68]

In 1935, the regime withdrew from the Treaty of Versailles and introduced the Nuremberg Laws which targeted Jews and other minorities.[69] Germany also reacquired control of the Saarland in 1935,[70] remilitarised the Rhineland in 1936, annexed Austria in 1938, annexed the Sudetenland in 1938 with the Munich Agreement, and in violation of the agreement occupied Czechoslovakia in March 1939.[71] Kristallnacht (Night of Broken Glass) saw the burning of synagogues, the destruction of Jewish businesses, and mass arrests of Jewish people.[72]

In August 1939, Hitler's government negotiated the Molotov–Ribbentrop pact that divided Eastern Europe into German and Soviet spheres of influence.[73] On 1 September 1939, Germany invaded Poland, beginning World War II in Europe;[74] Britain and France declared war on Germany on 3 September.[75] In the spring of 1940, Germany conquered Denmark and Norway, the Netherlands, Belgium, Luxembourg, and France, forcing the French government to sign an armistice. The British repelled German air attacks in the Battle of Britain in the same year. In 1941, German troops invaded Yugoslavia, Greece and the Soviet Union. By 1942, Germany and her allies controlled most of continental Europe and North Africa, but following the Soviet victory at the Battle of Stalingrad, the allies' reconquest of North Africa and invasion of Italy in 1943, German forces suffered repeated military defeats. In 1944, the Soviets pushed into Eastern Europe; the Western allies landed in France and entered Germany despite a final German counteroffensive. Following Hitler's suicide during the Battle of Berlin, Germany surrendered on 8 May 1945, ending World War II in Europe.[74][76] Following the end of the war, surviving Nazi officials were tried for war crimes at the Nuremberg trials.[77][78]

In what later became known as the Holocaust, the German government persecuted minorities, including interning them in concentration and death camps across Europe. In total 17 million people were systematically murdered, including 6 million Jews, at least 130,000 Romani, 275,000 persons with disabilities, thousands of Jehovah's Witnesses, thousands of homosexuals, and hundreds of thousands of political and religious opponents.[79] Nazi policies in German-occupied countries resulted in the deaths of an estimated 2.7 million Poles,[80] 1.3 million Ukrainians, 1 million Belarusians and 3.5 million Soviet prisoners of war.[81][77] German military casualties have been estimated at 5.3 million,[82] and around 900,000 German civilians died.[83] Around 12 million ethnic Germans were expelled from across Eastern Europe, and Germany lost roughly one-quarter of its pre-war territory.[84]

East and West Germany

American, Soviet, British, and French occupation zones in Germany and the French-controlled Saar Protectorate, 1947. Territories east of the Oder-Neisse line were transferred to Poland and the Soviet Union under the terms of the Potsdam Conference.[85]

After Nazi Germany surrendered, the Allies partitioned Berlin and Germany's remaining territory into four occupation zones. The western sectors, controlled by France, the United Kingdom, and the United States, were merged on 23 May 1949 to form the Federal Republic of Germany (Bundesrepublik Deutschland (BRD)); on 7 October 1949, the Soviet Zone became the German Democratic Republic (Deutsche Demokratische Republik (DDR)). They were informally known as West Germany and East Germany.[86] East Germany selected East Berlin as its capital, while West Germany chose Bonn as a provisional capital, to emphasise its stance that the two-state solution was temporary.[87]

West Germany was established as a federal parliamentary republic with a "social market economy". Starting in 1948 West Germany became a major recipient of reconstruction aid under the Marshall Plan.[88] Konrad Adenauer was elected the first Federal Chancellor of Germany in 1949. The country enjoyed prolonged economic growth (Wirtschaftswunder) beginning in the early 1950s.[89] West Germany joined NATO in 1955 and was a founding member of the European Economic Community.[90]

East Germany was an Eastern Bloc state under political and military control by the USSR via occupation forces and the Warsaw Pact. Although East Germany claimed to be a democracy, political power was exercised solely by leading members (Politbüro) of the communist-controlled Socialist Unity Party of Germany, supported by the Stasi, an immense secret service.[91] While East German propaganda was based on the benefits of the GDR's social programmes and the alleged threat of a West German invasion, many of its citizens looked to the West for freedom and prosperity.[92] The Berlin Wall, built in 1961, prevented East German citizens from escaping to West Germany, becoming a symbol of the Cold War.[93]

Tensions between East and West Germany were reduced in the late 1960s by Chancellor Willy Brandt's Ostpolitik.[94] In 1989, Hungary decided to dismantle the Iron Curtain and open its border with Austria, causing the emigration of thousands of East Germans to West Germany via Hungary and Austria. This had devastating effects on the GDR, where regular mass demonstrations received increasing support. In an effort to help retain East Germany as a state, the East German authorities eased border restrictions, but this actually led to an acceleration of the Wende reform process culminating in the Two Plus Four Treaty under which Germany regained full sovereignty. This permitted German reunification on 3 October 1990, with the accession of the five re-established states of the former GDR.[95] The fall of the Wall in 1989 became a symbol of the Fall of Communism, the Dissolution of the Soviet Union, German Reunification and Die Wende.[96]

Reunified Germany and the European Union

The Berlin Wall during its fall in 1989, with the Brandenburg Gate in the background

United Germany was considered the enlarged continuation of West Germany so it retained its memberships in international organisations.[97] Based on the Berlin/Bonn Act (1994), Berlin again became the capital of Germany, while Bonn obtained the unique status of a Bundesstadt (federal city) retaining some federal ministries.[98] The relocation of the government was completed in 1999, and modernisation of the east German economy was scheduled to last until 2019.[99][100]

Since reunification, Germany has taken a more active role in the European Union, signing the Maastricht Treaty in 1992 and the Lisbon Treaty in 2007,[101] and co-founding the Eurozone.[102] Germany sent a peacekeeping force to secure stability in the Balkans and sent German troops to Afghanistan as part of a NATO effort to provide security in that country after the ousting of the Taliban.[103][104]

In the 2005 elections, Angela Merkel became the first female chancellor. In 2009 the German government approved a €50 billion stimulus plan.[105] Among the major German political projects of the early 21st century are the advancement of European integration, the energy transition (Energiewende) for a sustainable energy supply, the "Debt Brake" for balanced budgets, measures to increase the fertility rate (pronatalism), and high-tech strategies for the transition of the German economy, summarised as Industry 4.0.[106] Germany was affected by the European migrant crisis in 2015: the country took in over a million migrants and developed a quota system which redistributed migrants around its federal states.[107]

Geography

Physical map of Germany

Germany is in Western and Central Europe, bordering Denmark to the north, Poland and the Czech Republic to the east, Austria to the southeast, and Switzerland to the south-southwest. France, Luxembourg and Belgium are situated to the west, with the Netherlands to the northwest. Germany is also bordered by the North Sea and, at the north-northeast, by the Baltic Sea. German territory covers 357,022 km2 (137,847 sq mi), consisting of 348,672 km2 (134,623 sq mi) of land and 8,350 km2 (3,224 sq mi) of water. It is the seventh largest country by area in Europe and the 62nd largest in the world.[4]

Elevation ranges from the mountains of the Alps (highest point: the Zugspitze at 2,963 metres or 9,721 feet) in the south to the shores of the North Sea (Nordsee) in the northwest and the Baltic Sea (Ostsee) in the northeast. The forested uplands of central Germany and the lowlands of northern Germany (lowest point: in the municipality Neuendorf-Sachsenbande, Wilstermarsch at 3.54 metres or 11.6 feet below sea level[108]) are traversed by such major rivers as the Rhine, Danube and Elbe. Significant natural resources include iron ore, coal, potash, timber, lignite, uranium, copper, natural gas, salt, and nickel.[4]

Climate

Most of Germany has a temperate climate, ranging from oceanic in the north to continental in the east and southeast. Winters range from cold in the southern Alps to mild and are generally overcast with limited precipitation, while summers can vary from hot and dry to cool and rainy. The northern regions have prevailing westerly winds that bring in moist air from the North Sea, moderating the temperature and increasing precipitation. Conversely, the southeast regions have more extreme temperatures.[109]

From February 2019–2020, average monthly temperatures in Germany ranged from a low of 3.3 °C (37.9 °F) in January 2020 to a high of 19.8 °C (67.6 °F) in June 2019.[110] Average monthly precipitation ranged from 30 litres per square metre in February and April 2019 to 125 litres per square metre in February 2020.[111] Average monthly hours of sunshine ranged from 45 in November 2019 to 300 in June 2019.[112] The highest temperature ever recorded in Germany was 42.6 °C on 25 July, 2019 in Lingen and the lowest was -37.8 °C on 12 February, 1929 in Wolznach.[113][114]

Biodiversity

The territory of Germany can be divided into two ecoregions: European-Mediterranean montane mixed forests and Northeast-Atlantic shelf marine.[115] As of 2016 51% of Germany's land area is devoted to agriculture, while 30% is forested and 14% is covered by settlements or infrastructure.[116]

Plants and animals include those generally common to Central Europe. According to the National Forest Inventory, beeches, oaks, and other deciduous trees constitute just over 40% of the forests; roughly 60% are conifers, particularly spruce and pine.[117] There are many species of ferns, flowers, fungi, and mosses. Wild animals include roe deer, wild boar, mouflon (a subspecies of wild sheep), fox, badger, hare, and small numbers of the Eurasian beaver.[118] The blue cornflower was once a German national symbol.[119]

The 16 national parks in Germany include the Jasmund National Park, the Vorpommern Lagoon Area National Park, the Müritz National Park, the Wadden Sea National Parks, the Harz National Park, the Hainich National Park, the Black Forest National Park, the Saxon Switzerland National Park, the Bavarian Forest National Park and the Berchtesgaden National Park.[120] In addition, there are 17 Biosphere Reserves[121] and 105 nature parks.[122] More than 400 zoos and animal parks operate in Germany.[123] The Berlin Zoo, which opened in 1844, is the oldest in Germany, and claims the most comprehensive collection of species in the world.[124]

Politics

Frank-Walter Steinmeier - 2018 (cropped).jpg Angela Merkel 2019 (cropped).jpg
Frank-Walter Steinmeier
President
Angela Merkel
Chancellor

Germany is a federal, parliamentary, representative democratic republic. Federal legislative power is vested in the parliament consisting of the Bundestag (Federal Diet) and Bundesrat (Federal Council), which together form the legislative body. The Bundestag is elected through direct elections using the mixed-member proportional representation system. The members of the Bundesrat represent and are appointed by the governments of the sixteen federated states.[4] The German political system operates under a framework laid out in the 1949 constitution known as the Grundgesetz (Basic Law). Amendments generally require a two-thirds majority of both the Bundestag and the Bundesrat; the fundamental principles of the constitution, as expressed in the articles guaranteeing human dignity, the separation of powers, the federal structure, and the rule of law, are valid in perpetuity.[125]

The president, currently Frank-Walter Steinmeier, is the head of state and invested primarily with representative responsibilities and powers. He is elected by the Bundesversammlung (federal convention), an institution consisting of the members of the Bundestag and an equal number of state delegates.[4] The second-highest official in the German order of precedence is the Bundestagspräsident (president of the Bundestag), who is elected by the Bundestag and responsible for overseeing the daily sessions of the body.[126] The third-highest official and the head of government is the chancellor, who is appointed by the Bundespräsident after being elected by the party or coalition with the most seats in the Bundestag.[4] The chancellor, currently Angela Merkel, is the head of government and exercises executive power through their Cabinet.[4]

Since 1949, the party system has been dominated by the Christian Democratic Union and the Social Democratic Party of Germany. So far every chancellor has been a member of one of these parties. However, the smaller liberal Free Democratic Party and the Alliance '90/The Greens have also been junior partners in coalition governments. Since 2007, the left-wing populist party The Left has been a staple in the German Bundestag, though they have never been part of the federal government. In the 2017 German federal election, the right-wing populist Alternative for Germany gained enough votes to attain representation in the parliament for the first time.[127][128]

Constituent states

Germany comprises sixteen federal states which are collectively referred to as Bundesländer.[129] Each state has its own state constitution,[130] and is largely autonomous in regard to its internal organisation. As of 2017 Germany is divided into 401 districts (Kreise) at a municipal level; these consist of 294 rural districts and 107 urban districts.[131]

State Capital Area
(km2)[132]
Population (2018)[133] Nominal GDP billions EUR (2015)[134] Nominal GDP per capita EUR (2015)[134]
Baden-Württemberg Stuttgart 35,751 11,069,533 461 42,800
Bavaria Munich 70,550 13,076,721 550 43,100
Berlin Berlin 892 3,644,826 125 35,700
Brandenburg Potsdam 29,654 2,511,917 66 26,500
Bremen Bremen 420 682,986 32 47,600
Hamburg Hamburg 755 1,841,179 110 61,800
Hesse Wiesbaden 21,115 6,265,809 264 43,100
Mecklenburg-Vorpommern Schwerin 23,214 1,609,675 40 25,000
Lower Saxony Hanover 47,593 7,982,448 259 32,900
North Rhine-Westphalia Düsseldorf 34,113 17,932,651 646 36,500
Rhineland-Palatinate Mainz 19,854 4,084,844 132 32,800
Saarland Saarbrücken 2,569 990,509 35 35,400
Saxony Dresden 18,416 4,077,937 113 27,800
Saxony-Anhalt Magdeburg 20,452 2,208,321 57 25,200
Schleswig-Holstein Kiel 15,802 2,896,712 86 31,200
Thuringia Erfurt 16,202 2,143,145 57 26,400
Germany Berlin 357,386 83,019,213 3025 37,100

Law

Germany has a civil law system based on Roman law with some references to Germanic law.[135] The Bundesverfassungsgericht (Federal Constitutional Court) is the German Supreme Court responsible for constitutional matters, with power of judicial review.[136] Germany's supreme court system is specialised: for civil and criminal cases, the highest court of appeal is the inquisitorial Federal Court of Justice, and for other affairs the courts are the Federal Labour Court, the Federal Social Court, the Federal Finance Court and the Federal Administrative Court.[137]

Criminal and private laws are codified on the national level in the Strafgesetzbuch and the Bürgerliches Gesetzbuch respectively. The German penal system seeks the rehabilitation of the criminal and the protection of the public.[138] Except for petty crimes, which are tried before a single professional judge, and serious political crimes, all charges are tried before mixed tribunals on which lay judges (Schöffen) sit side by side with professional judges.[139][140]

Germany has a low murder rate with 1.18 murders per 100,000 as of 2016.[141] In 2018, the overall crime rate fell to its lowest since 1992.[142]

Foreign relations

Germany hosted the G20 summit in Hamburg, 7–8 July 2017.[143]

Germany has a network of 227 diplomatic missions abroad[144] and maintains relations with more than 190 countries.[145] Germany is a member of NATO, the OECD, the G8, the G20, the World Bank and the IMF. It has played an influential role in the European Union since its inception and has maintained a strong alliance with France and all neighbouring countries since 1990. Germany promotes the creation of a more unified European political, economic and security apparatus.[146][147][148] The governments of Germany and the United States are close political allies.[149] Cultural ties and economic interests have crafted a bond between the two countries resulting in Atlanticism.[150]

The development policy of Germany is an independent area of foreign policy. It is formulated by the Federal Ministry for Economic Cooperation and Development and carried out by the implementing organisations. The German government sees development policy as a joint responsibility of the international community.[151] It was the world's second biggest aid donor in 2019 after the United States.[152]

Military

Germany's military, the Bundeswehr, is organised into the Heer (Army and special forces KSK), Marine (Navy), Luftwaffe (Air Force), Zentraler Sanitätsdienst der Bundeswehr (Joint Medical Service) and Streitkräftebasis (Joint Support Service) branches. In absolute terms, German military expenditure is the 8th highest in the world.[153] In 2018, military spending was at $49.5 billion, about 1.2% of the country's GDP, well below the NATO target of 2%.[154]

As of January 2020, the Bundeswehr has a strength of 184,001 active soldiers and 80,947 civilians.[155] Reservists are available to the armed forces and participate in defence exercises and deployments abroad.[156] Until 2011, military service was compulsory for men at age 18, but this has been officially suspended and replaced with a voluntary service.[157][158] Since 2001 women may serve in all functions of service without restriction.[159] According to SIPRI, Germany was the fourth largest exporter of major arms in the world from 2014 to 2018.[160]

In peacetime, the Bundeswehr is commanded by the Minister of Defence. In state of defence, the Chancellor would become commander-in-chief of the Bundeswehr.[161] The role of the Bundeswehr is described in the Constitution of Germany as defensive only. But after a ruling of the Federal Constitutional Court in 1994 the term "defence" has been defined to not only include protection of the borders of Germany, but also crisis reaction and conflict prevention, or more broadly as guarding the security of Germany anywhere in the world. As of 2017, the German military has about 3,600 troops stationed in foreign countries as part of international peacekeeping forces, including about 1,200 supporting operations against Daesh, 980 in the NATO-led Resolute Support Mission in Afghanistan, and 800 in Kosovo.[162]

Economy

Frankfurt is a leading business centre in Europe and the seat of the European Central Bank.[163]

Germany has a social market economy with a highly skilled labour force, a low level of corruption, and a high level of innovation.[4][164][165] It is the world's third largest exporter of goods,[4] and has the largest national economy in Europe which is also the world's fourth largest by nominal GDP[166] and the fifth by PPP.[167] Its GDP per capita measured in purchasing power standards amounts to 121% of the EU27 average (100%).[168] The service sector contributes approximately 69% of the total GDP, industry 31%, and agriculture 1% as of 2017.[4] The unemployment rate published by Eurostat amounts to 3.2% as of January 2020, which is the fourth-lowest in the EU.[169]

Germany is part of the European single market which represents more than 450 million consumers.[170] In 2017, the country accounted for 28% of the Eurozone economy according to the International Monetary Fund.[171] Germany introduced the common European currency, the Euro, in 2002.[172] Its monetary policy is set by the European Central Bank, which is headquartered in Frankfurt.[173][163]

Being home to the modern car, the automotive industry in Germany is regarded as one of the most competitive and innovative in the world,[174] and is the fourth largest by production.[175] The top 10 exports of Germany are vehicles, machinery, chemical goods, electronic products, electrical equipments, pharmaceuticals, transport equipments, basic metals, food products, and rubber and plastics.[176] Germany is one of the largest exporters globally.[177]

Of the world's 500 largest stock-market-listed companies measured by revenue in 2019, the Fortune Global 500, 29 are headquartered in Germany.[178] 30 major Germany-based companies are included in the DAX, the German stock market index which is operated by Frankfurt Stock Exchange.[179] Well-known international brands include Mercedes-Benz, BMW, Volkswagen, Audi, Siemens, Allianz, Adidas, Porsche, Bosch and Deutsche Telekom.[180] Berlin is a hub for startup companies and has become the leading location for venture capital funded firms in the European Union.[181] Germany is recognised for its large portion of specialised small and medium enterprises, known as the Mittelstand model.[182] These companies represent 48% global market leaders in their segments, labelled Hidden Champions.[183]

Research and development efforts form an integral part of the German economy.[184] In 2018 Germany ranked fourth globally in terms of number of science and engineering research papers published.[185] Research institutions in Germany include the Max Planck Society, the Helmholtz Association, and the Fraunhofer Society and the Leibniz Association.[186] Germany is the largest contributor to the European Space Agency.[187]

Infrastructure

With its central position in Europe, Germany is a transport hub for the continent.[188] Its road network is among the densest in Europe.[189] The motorway (Autobahn) is widely known for having no federally mandated speed limit for some classes of vehicles.[190] The InterCityExpress or ICE train network serves major German cities as well as destinations in neighbouring countries with speeds up to 300 km/h (190 mph).[191] The largest German airports are Frankfurt Airport and Munich Airport.[192] The Port of Hamburg is one of the top twenty largest container ports in the world.[193]

In 2015, Germany was the world's seventh-largest consumer of energy.[194] The government and the nuclear power industry agreed to phase out all nuclear power plants by 2021.[195] It meets the country's power demands using 40% renewable sources.[196] Germany is committed to the Paris Agreement and several other treaties promoting biodiversity, low emission standards, and water management.[197][198][199] The country's household recycling rate is among the highest in the world—at around 65%.[200] Nevertheless, the country's total greenhouse gas emissions were the highest in the EU in 2017.[201] The German energy transition (Energiewende) is the recognised move to a sustainable economy by means of energy efficiency and renewable energy.[202]

Tourism

Germany is the ninth most visited country in the world as of 2017, with 37.4 million visits.[203] Berlin has become the third most visited city destination in Europe.[204] Domestic and international travel and tourism combined directly contribute over €105.3 billion to German GDP. Including indirect and induced impacts, the industry supports 4.2 million jobs.[205]

Germany's most visited and popular landmarks include Cologne Cathedral, the Brandenburg Gate, the Reichstag, the Dresden Frauenkirche, Neuschwanstein Castle, Heidelberg Castle, the Wartburg, and Sanssouci Palace.[206] The Europa-Park near Freiburg is Europe's second most popular theme park resort.[207]

Demographics

With a population of 80.2 million according to the 2011 census,[208] rising to 83.1 million as of 2019,[6] Germany is the most populous country in the European Union, the second most populous country in Europe after Russia, and the 19th most populous country in the world. Its population density stands at 227 inhabitants per square kilometre (588 per square mile). The overall life expectancy in Germany at birth is 80.19 years (77.93 years for males and 82.58 years for females).[4] The fertility rate of 1.41 children born per woman (2011 estimates) is below the replacement rate of 2.1 and is one of the lowest fertility rates in the world.[4] Since the 1970s, Germany's death rate has exceeded its birth rate. However, Germany is witnessing increased birth rates and migration rates since the beginning of the 2010s, particularly a rise in the number of well-educated migrants. Germany has the third oldest population in the world, with the average age of 47.4 years.[4]

Four sizeable groups of people are referred to as "national minorities" because their ancestors have lived in their respective regions for centuries:[209] There is a Danish minority in the northernmost state of Schleswig-Holstein;[209] the Sorbs, a Slavic population, are in the Lusatia region of Saxony and Brandenburg.; the Roma and Sinti live throughout the country; and the Frisians are concentrated in Schleswig-Holstein's western coast and in the north-western part of Lower Saxony.[209]

After the United States, Germany is the second most popular immigration destination in the world. The majority of migrants live in western Germany, in particular in urban areas. Of the country's residents, 18.6 million people (22.5%) were of immigrant or partially immigrant descent in 2016 (including persons descending or partially descending from ethnic German repatriates).[210] In 2015, the Population Division of the United Nations Department of Economic and Social Affairs listed Germany as host to the second-highest number of international migrants worldwide, about 5% or 12 million of all 244 million migrants.[211] As of 2018, Germany ranks fifth amongst EU countries in terms of the percentage of migrants in the country's population, at 12.9%.[212]

Germany has a number of large cities. There are 11 officially recognised metropolitan regions. The country's largest city is Berlin, while its largest urban area is the Ruhr.[213]

Religion

The 2011 German Census showed Christianity as the largest religion in Germany, with 66.8% identified themselves as Christian, with 3.8% of those not being church members.[214] 31.7% declared themselves as Protestants, including members of the Evangelical Church in Germany (which encompasses Lutheran, Reformed and administrative or confessional unions of both traditions) and the free churches (German: Evangelische Freikirchen); 31.2% declared themselves as Roman Catholics, and Orthodox believers constituted 1.3%. According to data from 2016, the Catholic Church and the Evangelical Church claimed 28.5% and 27.5%, respectively, of the population.[215][216] Islam is the second largest religion in the country.[217] In the 2011 census, 1.9% of the census population (1.52 million people) gave their religion as Islam, but this figure is deemed unreliable because a disproportionate number of adherents of this religion (and other religions, such as Judaism) are likely to have made use of their right not to answer the question.[218] Most of the Muslims are Sunnis and Alevites from Turkey, but there are a small number of Shi'ites, Ahmadiyyas and other denominations. Other religions comprise less than one percent of Germany's population.[217]

A study in 2018 estimated that 38% of the population are not members of any religious organization or denomination,[219] though up to a third may still consider themselves religious. Irreligion in Germany is strongest in the former East Germany, which used to be predominantly Protestant before the enforcement of state atheism, and in major metropolitan areas.[220][221]

Languages

German is the official and predominant spoken language in Germany.[222] It is one of 24 official and working languages of the European Union, and one of the three procedural languages of the European Commission.[223] German is the most widely spoken first language in the European Union, with around 100 million native speakers.[224]

Recognised native minority languages in Germany are Danish, Low German, Low Rhenish, Sorbian, Romany, North Frisian and Saterland Frisian; they are officially protected by the European Charter for Regional or Minority Languages. The most used immigrant languages are Turkish, Arabic, Kurdish, Polish, the Balkan languages and Russian. Germans are typically multilingual: 67% of German citizens claim to be able to communicate in at least one foreign language and 27% in at least two.[222]

Education

Heidelberg University is Germany's oldest institution of higher learning and generally counted among its most prestigious.

Responsibility for educational supervision in Germany is primarily organised within the individual federal states. Optional kindergarten education is provided for all children between three and six years old, after which school attendance is compulsory for at least nine years. Primary education usually lasts for four to six years.[225] Secondary schooling is divided into tracks based on whether students pursue academic or vocational education.[226] A system of apprenticeship called Duale Ausbildung leads to a skilled qualification which is almost comparable to an academic degree. It allows students in vocational training to learn in a company as well as in a state-run trade school.[225] This model is well regarded and reproduced all around the world.[227]

Most of the German universities are public institutions, and students traditionally study without fee payment.[228] The general requirement for university is the Abitur. According to an OECD report in 2014, Germany is the world's third leading destination for international study.[229] The established universities in Germany include some of the oldest in the world, with Heidelberg University (established in 1386) being the oldest.[230] The Humboldt University of Berlin, founded in 1810 by the liberal educational reformer Wilhelm von Humboldt, became the academic model for many Western universities.[231][232] In the contemporary era Germany has developed eleven Universities of Excellence.

Health

The Hospital of the Holy Spirit in Lübeck, established in 1286, is a precursor to modern hospitals.[233]

Germany's system of hospitals, called Krankenhäuser, dates from medieval times, and today, Germany has the world's oldest universal health care system, dating from Bismarck's social legislation of the 1880s.[234] Since the 1880s, reforms and provisions have ensured a balanced health care system. The population is covered by a health insurance plan provided by statute, with criteria allowing some groups to opt for a private health insurance contract. According to the World Health Organization, Germany's health care system was 77% government-funded and 23% privately funded as of 2013.[235] In 2014, Germany spent 11.3% of its GDP on health care.[236]

Germany ranked 20th in the world in 2013 in life expectancy with 77 years for men and 82 years for women, and it had a very low infant mortality rate (4 per 1,000 live births). In 2019, the principal cause of death was cardiovascular disease, at 37%.[237] Obesity in Germany has been increasingly cited as a major health issue. A 2014 study showed that 52 percent of the adult German population was overweight or obese.[238]

Culture

A typical German Weihnachtsmarkt (Christmas market) in Dresden

Culture in German states has been shaped by major intellectual and popular currents in Europe, both religious and secular. Historically, Germany has been called Das Land der Dichter und Denker ("the land of poets and thinkers"),[239] because of the major role its writers and philosophers have played in the development of Western thought.[240] A global opinion poll for the BBC revealed that Germany is recognised for having the most positive influence in the world in 2013 and 2014.[241][242]

Germany is well known for such folk festival traditions as Oktoberfest and Christmas customs, which include Advent wreaths, Christmas pageants, Christmas trees, Stollen cakes, and other practices.[243][244] As of 2016 UNESCO inscribed 41 properties in Germany on the World Heritage List.[245] There are a number of public holidays in Germany determined by each state; 3 October has been a national day of Germany since 1990, celebrated as the Tag der Deutschen Einheit (German Unity Day).[246]

Music

Ludwig van Beethoven (1770–1827), composer

German classical music includes works by some of the world's most well-known composers. Dieterich Buxtehude, Johann Sebastian Bach and Georg Friedrich Händel were influential composers of the Baroque period. Ludwig van Beethoven was a crucial figure in the transition between the Classical and Romantic eras. Carl Maria von Weber, Felix Mendelssohn, Robert Schumann and Johannes Brahms were significant Romantic composers. Richard Wagner was known for his operas. Richard Strauss was a leading composer of the late Romantic and early modern eras. Karlheinz Stockhausen and Wolfgang Rihm are important composers of the 20th and early 21st centuries.[247]

As of 2013, Germany was the second largest music market in Europe, and fourth largest in the world.[248] German popular music of the 20th and 21st centuries includes the movements of Neue Deutsche Welle, pop, Ostrock, heavy metal/rock, punk, pop rock, indie and schlager pop. German electronic music gained global influence, with Kraftwerk and Tangerine Dream pioneering in this genre.[249] DJs and artists of the techno and house music scenes of Germany have become well known (e.g. Paul van Dyk, Paul Kalkbrenner, and Scooter).[250]

Art and design

Franz Marc, Roe Deer in the Forest (1914)

German painters have influenced western art. Albrecht Dürer, Hans Holbein the Younger, Matthias Grünewald and Lucas Cranach the Elder were important German artists of the Renaissance, Johann Baptist Zimmermann of the Baroque, Caspar David Friedrich and Carl Spitzweg of Romanticism, Max Liebermann of Impressionism and Max Ernst of Surrealism. Several German art groups formed in the 20th century; Die Brücke (The Bridge) and Der Blaue Reiter (The Blue Rider) influenced the development of expressionism in Munich and Berlin. The New Objectivity arose in response to expressionism during the Weimar Republic. After World War II, broad trends in German art include neo-expressionism and the New Leipzig School.[251]

Architectural contributions from Germany include the Carolingian and Ottonian styles, which were precursors of Romanesque. Brick Gothic is a distinctive medieval style that evolved in Germany. Also in Renaissance and Baroque art, regional and typically German elements evolved (e.g. Weser Renaissance).[251] Vernacular architecture in Germany is often identified by its timber framing (Fachwerk) traditions and varies across regions, and among carpentry styles.[252] When industrialisation spread across Europe, Classicism and a distinctive style of historism developed in Germany, sometimes referred to as Gründerzeit style. Expressionist architecture developed in the 1910s in Germany and influenced Art Deco and other modern styles. Germany was particularly important in the early modernist movement: it is the home of Werkbund initiated by Hermann Muthesius (New Objectivity), and of the Bauhaus movement founded by Walter Gropius.[251] Ludwig Mies van der Rohe became one of the world's most renowned architects in the second half of the 20th century; he conceived of the glass façade skyscraper.[253] Renowned contemporary architects and offices include Pritzker Prize winners Gottfried Böhm and Frei Otto.[254]

German designers became early leaders of modern product design.[255] The Berlin Fashion Week and the fashion trade fair Bread & Butter are held twice a year.[256]

Literature and philosophy

The Brothers Grimm collected and published popular German folk tales.

German literature can be traced back to the Middle Ages and the works of writers such as Walther von der Vogelweide and Wolfram von Eschenbach. Well-known German authors include Johann Wolfgang von Goethe, Friedrich Schiller, Gotthold Ephraim Lessing and Theodor Fontane. The collections of folk tales published by the Brothers Grimm popularised German folklore on an international level.[257] The Grimms also gathered and codified regional variants of the German language, grounding their work in historical principles; their Deutsches Wörterbuch, or German Dictionary, sometimes called the Grimm dictionary, was begun in 1838 and the first volumes published in 1854.[258]

Influential authors of the 20th century include Gerhart Hauptmann, Thomas Mann, Hermann Hesse, Heinrich Böll and Günter Grass.[259] The German book market is the third largest in the world, after the United States and China.[260] The Frankfurt Book Fair is the most important in the world for international deals and trading, with a tradition spanning over 500 years.[261] The Leipzig Book Fair also retains a major position in Europe.[262]

German philosophy is historically significant: Gottfried Leibniz's contributions to rationalism; the enlightenment philosophy by Immanuel Kant; the establishment of classical German idealism by Johann Gottlieb Fichte, Georg Wilhelm Friedrich Hegel and Friedrich Wilhelm Joseph Schelling; Arthur Schopenhauer's composition of metaphysical pessimism; the formulation of communist theory by Karl Marx and Friedrich Engels; Friedrich Nietzsche's development of perspectivism; Gottlob Frege's contributions to the dawn of analytic philosophy; Martin Heidegger's works on Being; Oswald Spengler's historical philosophy; the development of the Frankfurt School has been particularly influential.[263]

Media

The largest internationally operating media companies in Germany are the Bertelsmann enterprise, Axel Springer SE and ProSiebenSat.1 Media. Germany's television market is the largest in Europe, with some 38 million TV households.[264] Around 90% of German households have cable or satellite TV, with a variety of free-to-view public and commercial channels.[265] There are more than 300 public and private radio stations in Germany; Germany's national radio network is the Deutschlandradio and the public Deutsche Welle is the main German radio and television broadcaster in foreign languages.[265] Germany's print market of newspapers and magazines is the largest in Europe.[265] The papers with the highest circulation are Bild, Süddeutsche Zeitung, Frankfurter Allgemeine Zeitung and Die Welt.[265] The largest magazines include ADAC Motorwelt and Der Spiegel.[265] Germany has a large video gaming market, with over 34 million players nationwide.[266]

Babelsberg Studio near Berlin, the world's first large-scale film studio

German cinema has made major technical and artistic contributions to film. The first works of the Skladanowsky Brothers were shown to an audience in 1895. The renowned Babelsberg Studio in Potsdam was established in 1912, thus being the first large-scale film studio in the world. Early German cinema was particularly influential with German expressionists such as Robert Wiene and Friedrich Wilhelm Murnau. Director Fritz Lang's Metropolis (1927) is referred to as the first major science-fiction film. After 1945, many of the films of the immediate post-war period can be characterised as Trümmerfilm (rubble film). East German film was dominated by state-owned film studio DEFA, while the dominant genre in West Germany was the Heimatfilm ("homeland film").[267] During the 1970s and 1980s, New German Cinema directors such as Volker Schlöndorff, Werner Herzog, Wim Wenders, and Rainer Werner Fassbinder brought West German auteur cinema to critical acclaim.

The Academy Award for Best Foreign Language Film ("Oscar") went to the German production Die Blechtrommel (The Tin Drum) in 1979, to Nirgendwo in Afrika (Nowhere in Africa) in 2002, and to Das Leben der Anderen (The Lives of Others) in 2007. Various Germans won an Oscar for their performances in other films. The annual European Film Awards ceremony is held every other year in Berlin, home of the European Film Academy. The Berlin International Film Festival, known as "Berlinale", awarding the "Golden Bear" and held annually since 1951, is one of the world's leading film festivals. The "Lolas" are annually awarded in Berlin, at the German Film Awards.[268]

Cuisine

Bavarian Bratwurst with mustard, a pretzel and beer

German cuisine varies from region to region and often neighbouring regions share some culinary similarities (e.g. the southern regions of Bavaria and Swabia share some traditions with Switzerland and Austria). International varieties such as pizza, sushi, Chinese food, Greek food, Indian cuisine and doner kebab are also popular.

Bread is a significant part of German cuisine and German bakeries produce about 600 main types of bread and 1,200 types of pastries and rolls (Brötchen).[269] German cheeses account for about 22% of all cheese produced in Europe.[270] In 2012 over 99% of all meat produced in Germany was either pork, chicken or beef. Germans produce their ubiquitous sausages in almost 1,500 varieties, including Bratwursts and Weisswursts.[271] Although wine is becoming more popular in many parts of Germany, especially close to German wine regions,[272] the national alcoholic drink is beer. German beer consumption per person stands at 110 litres (24 imp gal; 29 US gal) in 2013 and remains among the highest in the world.[273] German beer purity regulations date back to the 16th century.[274]

The 2018 Michelin Guide awarded eleven restaurants in Germany three stars, giving the country a cumulative total of 300 stars.[275]

Sports

The German national football team after winning the FIFA World Cup for the fourth time in 2014. Football is the most popular sport in Germany.

Football is the most popular sport in Germany. With more than 7 million official members, the German Football Association (Deutscher Fußball-Bund) is the largest single-sport organisation worldwide,[276] and the German top league, the Bundesliga, attracts the second highest average attendance of all professional sports leagues in the world.[277] The German men's national football team won the FIFA World Cup in 1954, 1974, 1990, and 2014,[278] the UEFA European Championship in 1972, 1980 and 1996,[279] and the FIFA Confederations Cup in 2017.[280]

Germany is one of the leading motor sports countries in the world. Constructors like BMW and Mercedes are prominent manufacturers in motor sport. Porsche has won the 24 Hours of Le Mans race 19 times, and Audi 13 times (as of 2017). The driver Michael Schumacher has set many motor sport records during his career, having won seven Formula One World Drivers' Championships.[281] Sebastian Vettel is also among the top five most successful Formula One drivers of all time.[282]

Historically, German athletes have been successful contenders in the Olympic Games, ranking third in an all-time Olympic Games medal count (when combining East and West German medals). Germany was the last country to host both the summer and winter games in the same year, in 1936: the Berlin Summer Games and the Winter Games in Garmisch-Partenkirchen.[283] Munich hosted the Summer Games of 1972.[284]

See also

Notes

  1. ^ From 1952 to 1990, the entire "Deutschlandlied" was the national anthem, but only the third verse was sung on official occasions. Since 1991, the third verse alone has been the national anthem.[1]
  2. ^ Berlin is the sole constitutional capital and de jure seat of government, but the former provisional capital of the Federal Republic of Germany, Bonn, has the special title of "federal city" (Bundesstadt) and is the primary seat of six ministries.[2]
  3. ^ Danish, Low German, Sorbian, Romany, and Frisian are recognised by the European Charter for Regional or Minority Languages.[3]
  4. ^ The Federal Republic of Germany was proclaimed on the British, American and French occupation zones on 23 May 1949 while the German Democratic Republic was formed from the Soviet occupation zone on 7 October 1949.
  5. ^ IPA transcription of "Bundesrepublik Deutschland": German pronunciation: [ˈbʊndəsʁepuˌbliːk ˈdɔʏtʃlant][10]

References

  1. ^ Bundespräsidialamt. "Repräsentation und Integration" (in German). Archived from the original on 7 March 2016. Retrieved 8 March 2016.
  2. ^ "The german Federal Government". deutschland.de. 23 January 2018. Archived from the original on 30 April 2020.
  3. ^ Gesley, Jenny (26 September 2018). "The Protection of Minority and Regional Languages in Germany". Library of Congress. Archived from the original on 25 May 2020.
  4. ^ a b c d e f g h i j k l m "Germany". CIA World Factbook. Archived from the original on 11 February 2016. Retrieved 29 March 2020.
  5. ^ "Surface water and surface water change". Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). Retrieved 11 October 2020.
  6. ^ a b "Bevölkerung nach Geschlecht und Staatsangehörigkeit". Destatis. Archived from the original on 23 August 2019. Retrieved 15 July 2018.
  7. ^ a b c d "World Economic Outlook Database, October 2020". IMF.org. International Monetary Fund. Retrieved 30 March 2020.
  8. ^ "Gini coefficient of equivalised disposable income". Eurostat. Archived from the original on 20 March 2019. Retrieved 14 October 2019.
  9. ^ "Human Development Report 2019" (PDF). United Nations Development Programme. 10 December 2019. Archived from the original on 22 March 2017. Retrieved 10 December 2019.
  10. ^ Mangold, Max, ed. (2005). Duden, Aussprachewörterbuch (in German) (6th ed.). Dudenverlag. pp. 271, 53f. ISBN 978-3-411-04066-7.
  11. ^ Schulze, Hagen (1998). Germany: A New History. Harvard University Press. p. 4. ISBN 978-0-674-80688-7.
  12. ^ Lloyd, Albert L.; Lühr, Rosemarie; Springer, Otto (1998). Etymologisches Wörterbuch des Althochdeutschen, Band II (in German). Vandenhoeck & Ruprecht. pp. 699–704. ISBN 978-3-525-20768-0. Archived from the original on 11 September 2015. (for diutisc). Lloyd, Albert L.; Lühr, Rosemarie; Springer, Otto (1998). Etymologisches Wörterbuch des Althochdeutschen, Band II (in German). Vandenhoeck & Ruprecht. pp. 685–686. ISBN 978-3-525-20768-0. Archived from the original on 16 September 2015. (for diot).
  13. ^ Wagner, G. A; Krbetschek, M; Degering, D; Bahain, J.-J; Shao, Q; Falgueres, C; Voinchet, P; Dolo, J.-M; Garcia, T; Rightmire, G. P (27 August 2010). "Radiometric dating of the type-site for Homo heidelbergensis at Mauer, Germany". PNAS. 107 (46): 19726–19730. Bibcode:2010PNAS..10719726W. doi:10.1073/pnas.1012722107. PMC 2993404. PMID 21041630.
  14. ^ Hendry, Lisa (5 May 2018). "Who were the Neanderthals?". Natural History Museum. Archived from the original on 30 March 2020.
  15. ^ "Earliest music instruments found". BBC News. 25 May 2012. Archived from the original on 3 September 2017.
  16. ^ "Ice Age Lion Man is world's earliest figurative sculpture". The Art Newspaper. 31 January 2013. Archived from the original on 15 February 2015.
  17. ^ Conard, Nicholas (2009). "A female figurine from the basal Aurignacian of Hohle Fels Cave in southwestern Germany". Nature. 459 (7244): 248–252. Bibcode:2009Natur.459..248C. doi:10.1038/nature07995. PMID 19444215. S2CID 205216692.
  18. ^ "Nebra Sky Disc". UNESCO. 2013. Archived from the original on 11 October 2014.
  19. ^ "Germanic Tribes (Teutons)". History Files. Archived from the original on 26 April 2020. Retrieved 16 March 2020.
  20. ^ Claster, Jill N. (1982). Medieval Experience: 300–1400. New York University Press. p. 35. ISBN 978-0-8147-1381-5.
  21. ^ Wells, Peter (2004). The Battle That Stopped Rome: Emperor Augustus, Arminius, and the Slaughter of the Legions in the Teutoburg Forest. W. W. Norton & Company. p. 13. ISBN 978-0-393-35203-0.
  22. ^ a b Fulbrook 1991, pp. 9–13.
  23. ^ Modi, J. J. (1916). "The Ancient Germans: Their History, Constitution, Religion, Manners and Customs". The Journal of the Anthropological Society of Bombay. 10 (7): 647. Raetia (modern Bavaria and the adjoining country)
  24. ^ Rüger, C. (2004) [1996]. "Germany". In Bowman, Alan K.; Champlin, Edward; Lintott, Andrew (eds.). The Cambridge Ancient History: X, The Augustan Empire, 43 B.C. – A.D. 69. 10 (2nd ed.). Cambridge University Press. pp. 527–28. ISBN 978-0-521-26430-3. Archived from the original on 23 December 2016.
  25. ^ Bowman, Alan K.; Garnsey, Peter; Cameron, Averil (2005). The crisis of empire, A.D. 193–337. The Cambridge Ancient History. 12. Cambridge University Press. p. 442. ISBN 978-0-521-30199-2.
  26. ^ a b Fulbrook 1991, p. 11.
  27. ^ Falk, Avner (2018). Franks and Saracens. Routledge. p. 55. ISBN 978-0-429-89969-0.
  28. ^ McBrien, Richard (2000). Lives of the Popes: The Pontiffs from St. Peter to Benedict XVI. HarperCollins. p. 138.
  29. ^ Fulbrook 1991, pp. 13–24.
  30. ^ Nelson, Lynn Harry. The Great Famine (1315–1317) and the Black Death (1346–1351). University of Kansas. Archived from the original on 29 April 2011. Retrieved 19 March 2011.
  31. ^ Fulbrook 1991, p. 27.
  32. ^ Eisenstein, Elizabeth (1980). The printing press as an agent of change. Cambridge University Press. pp. 3–43.
  33. ^ Cantoni, Davide (2011). "Adopting a New Religion: The Case of Protestantism in 16th Century Germany" (PDF). Barcelona GSE Working Paper Series. Archived (PDF) from the original on 9 August 2017. Retrieved 17 March 2020.
  34. ^ a b Philpott, Daniel (January 2000). "The Religious Roots of Modern International Relations". World Politics. 52 (2): 206–245. doi:10.1017/S0043887100002604. S2CID 40773221.
  35. ^ Macfarlane, Alan (1997). The Savage Wars of Peace: England, Japan and the Malthusian Trap. Blackwell. p. 51. ISBN 978-0-631-18117-0.
  36. ^ For a general discussion of the impact of the Reformation on the Holy Roman Empire, see Holborn, Hajo (1959). A History of Modern Germany, The Reformation. Princeton University Press. pp. 123–248.
  37. ^ Jeroen Duindam; Jill Diana Harries; Caroline Humfress; Hurvitz Nimrod, eds. (2013). Law and Empire: Ideas, Practices, Actors. Brill. p. 113. ISBN 9789004249516.
  38. ^ Hamish Scott; Brendan Simms, eds. (2007). Cultures of Power in Europe during the Long Eighteenth Century. Cambridge University Press. p. 45. ISBN 978-1-139-46377-5.
  39. ^ "Maria Theresa, Holy Roman Empress and Queen of Hungary and Bohemia". British Museum. Retrieved 15 March 2020.
  40. ^ Bideleux, Robert; Jeffries, Ian (1998). A History of Eastern Europe: Crisis and Change. Routledge. p. 156.
  41. ^ Batt, Judy; Wolczuk, Kataryna (2002). Region, State and Identity in Central and Eastern Europe. Routledge. p. 153.
  42. ^ Fulbrook 1991, p. 97.
  43. ^ Nicholas Atkin; Michael Biddiss; Frank Tallett, eds. (2011). The Wiley-Blackwell Dictionary of Modern European History Since 1789. Wiley. pp. 307–308. ISBN 978-1-4443-9072-8.
  44. ^ Sondhaus, Lawrence (2007). "Austria, Prussia, and the German Confederation: The Defense of Central Europe, 1815–1854". In Talbot C. Imlay; Monica Duffy Toft (eds.). The Fog of Peace and War Planning: Military and Strategic Planning under Uncertainty. Routledge. pp. 50–74. ISBN 978-1-134-21088-6.
  45. ^ Henderson, W. O. (January 1934). "The Zollverein". History. 19 (73): 1–19. doi:10.1111/j.1468-229X.1934.tb01791.x.
  46. ^ Hewitson, Mark (2010). "'The Old Forms are Breaking Up, ... Our New Germany is Rebuilding Itself': Constitutionalism, Nationalism and the Creation of a German Polity during the Revolutions of 1848–49". The English Historical Review. 125 (516): 1173–1214. doi:10.1093/ehr/ceq276. JSTOR 40963126.
  47. ^ "Issues Relevant to U.S. Foreign Diplomacy: Unification of German States". US Department of State Office of the Historian. Archived from the original on 1 October 2019. Retrieved 18 March 2020.
  48. ^ a b "Otto von Bismarck (1815–1898)". BBC. Archived from the original on 27 November 2019. Retrieved 18 March 2020.
  49. ^ Mommsen, Wolfgang J. (1990). "Kaiser Wilhelm II and German Politics". Journal of Contemporary History. 25 (2/3): 289–316. doi:10.1177/002200949002500207. JSTOR 260734. S2CID 154177053.
  50. ^ Fulbrook 1991, pp. 135, 149.
  51. ^ Black, John, ed. (2005). 100 maps. Sterling Publishing. p. 202. ISBN 978-1-4027-2885-3.
  52. ^ Farley, Robert (17 October 2014). "How Imperial Germany Lost Asia". The Diplomat. Archived from the original on 19 March 2020.
  53. ^ Olusoga, David; Erichsen, Casper (2010). The Kaiser's Holocaust: Germany's Forgotten Genocide and the Colonial Roots of Nazism. Faber and Faber. ISBN 978-0-571-23141-6.
  54. ^ a b Michael Bazyler (2016). Holocaust, Genocide, and the Law: A Quest for Justice in a Post-Holocaust World. Oxford University Press. pp. 169–70.
  55. ^ Crossland, David (22 January 2008). "Last German World War I veteran believed to have died". Spiegel Online. Archived from the original on 8 October 2012.
  56. ^ Boemeke, Manfred F.; Feldman, Gerald D.; Glaser, Elisabeth (1998). Versailles: A Reassessment after 75 Years. Publications of the German Historical Institute. Cambridge University Press. pp. 1–20, 203–220, 469–505. ISBN 978-0-521-62132-8.
  57. ^ "GERMAN TERRITORIAL LOSSES, TREATY OF VERSAILLES, 1919". United States Holocaust Memorial Museum. Archived from the original on 4 July 2016. Retrieved 11 June 2016.
  58. ^ Fulbrook 1991, pp. 156–160.
  59. ^ Nicholls, AJ (2016). "1919–1922: Years of Crisis and Uncertainty". Weimar and the Rise of Hitler. Macmillan. pp. 56–70. ISBN 978-1-349-21337-5.
  60. ^ Costigliola, Frank (1976). "The United States and the Reconstruction of Germany in the 1920s". The Business History Review. 50 (4): 477–502. doi:10.2307/3113137. JSTOR 3113137.
  61. ^ Kolb, Eberhard (2005). The Weimar Republic. Translated by P. S. Falla, R. J. Park (2nd ed.). Psychology Press. p. 86. ISBN 978-0-415-34441-8.
  62. ^ "PROLOGUE: Roots of the Holocaust". The Holocaust Chronicle. Archived from the original on 1 January 2015. Retrieved 28 September 2014.
  63. ^ Fulbrook 1991, pp. 155–158, 172–177.
  64. ^ Evans, Richard (2003). The Coming of the Third Reich. Penguin. p. 344. ISBN 978-0-14-303469-8.
  65. ^ "Ein Konzentrationslager für politische Gefangene in der Nähe von Dachau". Münchner Neueste Nachrichten (in German). 21 March 1933. Archived from the original on 10 May 2000.
  66. ^ von Lüpke-Schwarz, Marc (23 March 2013). "The law that 'enabled' Hitler's dictatorship". Deutsche Welle. Archived from the original on 27 April 2020.
  67. ^ "Industrie und Wirtschaft" (in German). Deutsches Historisches Museum. Archived from the original on 30 April 2011. Retrieved 25 March 2011.
  68. ^ Evans, Richard (2005). The Third Reich in Power. Penguin. pp. 322–326, 329. ISBN 978-0-14-303790-3.
  69. ^ Bradsher, Greg (2010). "The Nuremberg Laws". Prologue. Archived from the original on 25 April 2020. Retrieved 20 March 2020.
  70. ^ Fulbrook 1991, pp. 188–189.
  71. ^ "Descent into War". National Archives. Archived from the original on 20 March 2020. Retrieved 19 March 2020.
  72. ^ "The "Night of Broken Glass"". United States Holocaust Memorial Museum. Archived from the original on 11 February 2017. Retrieved 8 February 2017.
  73. ^ "German-Soviet Pact". United States Holocaust Memorial Museum. Archived from the original on 11 March 2020. Retrieved 19 March 2020.
  74. ^ a b Fulbrook 1991, pp. 190–195.
  75. ^ Hiden, John; Lane, Thomas (200). The Baltic and the Outbreak of the Second World War. Cambridge University Press. pp. 143–144. ISBN 978-0-521-53120-7.
  76. ^ "World War II: Key Dates". United States Holocaust Memorial Museum. Archived from the original on 11 March 2020. Retrieved 19 March 2020.
  77. ^ a b Kershaw, Ian (1997). Stalinism and Nazism: dictatorships in comparison. Cambridge University Press. p. 150. ISBN 0-521-56521-9.
  78. ^ Overy, Richard (17 February 2011). "Nuremberg: Nazis on Trial". BBC. Archived from the original on 16 March 2011.
  79. ^ Niewyk, Donald L.; Nicosia, Francis R. (2000). The Columbia Guide to the Holocaust. Columbia University Press. pp. 45–52. ISBN 978-0-231-11200-0.
  80. ^ Polska 1939–1945: Straty osobowe i ofiary represji pod dwiema okupacjami. Institute of National Remembrance. 2009. p. 9.
  81. ^ Maksudov, S (1994). "Soviet Deaths in the Great Patriotic War: A Note". Europe-Asia Studies. 46 (4): 671–680. doi:10.1080/09668139408412190. PMID 12288331.
  82. ^ Overmans, Rüdiger (2000). Deutsche militärische Verluste im Zweiten Weltkrieg. Oldenbourg. ISBN 978-3-486-56531-7.
  83. ^ Kershaw, Ian (2011). The End; Germany 1944–45. Allen Lane. p. 279.
  84. ^ Demshuk, Andrew (2012). The Lost German East. Cambridge University Press. p. 52. ISBN 978-1-107-02073-3. Archived from the original on 1 December 2016.
  85. ^ Hughes, R. Gerald (2005). "Unfinished Business from Potsdam: Britain, West Germany, and the Oder-Neisse Line, 1945–1962". The International History Review. 27 (2): 259–294. doi:10.1080/07075332.2005.9641060. JSTOR 40109536. S2CID 162858499.
  86. ^ "Trabant and Beetle: the Two Germanies, 1949–89". History Workshop Journal. 68: 1–2. 2009. doi:10.1093/hwj/dbp009.
  87. ^ Wise, Michael Z. (1998). Capital dilemma: Germany's search for a new architecture of democracy. Princeton Architectural Press. p. 23. ISBN 978-1-56898-134-5.
  88. ^ Carlin, Wendy (1996). "West German growth and institutions (1945–90)". In Crafts, Nicholas; Toniolo, Gianni (eds.). Economic Growth in Europe Since 1945. Cambridge University Press. p. 464. ISBN 978-0-521-49964-4.
  89. ^ Bührer, Werner (24 December 2002). "Deutschland in den 50er Jahren: Wirtschaft in beiden deutschen Staaten" [Economy in both German states]. Bundeszentrale für politische Bildung. Archived from the original on 1 December 2017.
  90. ^ Fulbrook, Mary (2014). A History of Germany 1918–2014: The Divided Nation. Wiley. p. 149. ISBN 978-1-118-77613-1.
  91. ^ Major, Patrick; Osmond, Jonathan (2002). The Workers' and Peasants' State: Communism and Society in East Germany Under Ulbricht 1945–71. Manchester University Press. pp. 22, 41. ISBN 978-0-7190-6289-6.