آستروسیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یاخته عصبی: آستروسیت
آستروسیت - سلول‌های آستروسیت در محیط کشت پس از رنگ آمیزی با آنتی بادی GFAP.
سلول‌های آستروسیت در محیط کشت پس از رنگ آمیزی با آنتی بادی GFAP.
NeuroLex ID sao1394521419
Dorlands/Elsevier 12165688

آستروسیتها یا آستروگلیا سلول‌های گلیای ستاره شکل در مغز و نخاع می‌باشند. آستروسیت‌ها بیشترین نوع سلول‌های گلیا هستند. آستروسیت یعنی سلول ستاره‌ای و این نام به درستی شکل این سلول را توصیف می‌کند. آستروسیت‌ها از اندازه بزرگی بر خوردارند و نورونها را تغذیه کرده و از ان‌ها حمایت می‌کنند و به همراه میکروگلیاها مواد زاید درون مغز را از بین می‌برند. و در نهایت به صورت مواد شیمیایی از مایع احاطه کنندهٔ نورون‌ها حفاظت می‌کنند. گاهی اوقات نورون‌ها به دلایل ناشناخته‌ای از بین می‌روند و یا در اثر ضربهٔ مغزی عفونت و یا سکتهٔ مغزی می‌میرند. در این هنگام آستروسیت هابه همراه میکرو گلیا وظیفهٔ پاکسازی و از بین بردن مواد زاید باقی‌مانده را به عهده می‌گیرند. این سلول‌ها قادرند در سیستم عصبی مرکزی (CNS) حرکت کرده، به هنگام برخورد با یک مادهٔ زاید آن را بلعیده و هضم کنند. به این فر آیند فاگوسیتوز یا بیگانه خواری می‌گوییم.

منابع[ویرایش]

  • آرتور گایتون، جان ادوارد هال. «فیزیولوژی عصبی». در فیزیولوژی پزشکی گایتون. ترجمهٔ احمدرضا نیاورانی. سماط، ۱۳۸۶. شابک ‎۹۶۴-۵۷۸۹-۹۸-۲. 
  • تونی اسمیت، سو دیویدسن. مغز و سیستم عصبی. ترجمهٔ عباس تیرگانی، بیژن معصوم. نشر سنبله، ۱۳۸۴. ISBN 964-392-071-2. 
  • پ. لاژه. بیولوژی و فیزیولوژی عصبی. ترجمهٔ علی حائری روحانی. انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۵. 
  • نیل آر کارلسون. [مبانی روان شناسی فیزیولوژیک]. ترجمهٔ دکتر مهرداد پژهان. 1389.