آزمایش میلر–یوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دستگاه آزمایش

آزمایش میلر–یوری آزمایشی بود که استنلی میلر و هارولد یوری در سال ۱۹۵۲ انجام دادند. در این آزمایش آنان نشان دادند که ملکولهای ساده در شرایطی شبیه به شرایط آغازین کره زمین ممکن است به ملکول‌های آلی و در نهایت به حیات منجر شوند.


نظرات دانشمندان[ویرایش]

مجله EARTH در شماره فوریه 1988 که به طرفداری ازنظریه داروین معروف است تحت عنوان " گلدان حیات" نوشت: امروزه دانشمندان زمین شناسی بر این باورند که دی اکسیدکربن و نیتروژن بخش وسیعی از جو ابتدائی زمین را تشکیل می داده اند. و واکنش پذیری این دو گازاز گازهایی که میلر در سال 1953 استفاده کرده بود کمتر است. وحتی اگر اتمسفر میلر صحیح هم بوده باشد چگونه می توان توضیح داد این اسید ها با هم ترکیب شده و پلیمرهای پیچیده ای مانند پروتئین ها رابه وجود آورده اند. حتی خود میلر هم از حل این قسمت بازماند و با عصبانیت گفت:" این یک معضل است چگونه این پلیمرها را میسازید؟ این امر به این آسانی ها نیست." [۱]

در ماه مارس سال 1998 مجله National Geographic در مقاله ای به عنوان "ظهور حیات در زمین" آمده است: امروزه بسیاری از دانشمندان شک دارند جو کره زمین در آغاز با آنچه میلر در آزمایش خود شبیه سازی کرده بود یکسان باشد. آنها فکر می کنند که جو اولیه به جای هیدروژن،متان و آمونیاک از نیتروژن و دی اکسیدکربن تشکیل شده است. این برای شیمیدان ها خبر خوبی نیست زیرا وقتی دی اکسیدکربن و نیتروژن را در معرض آتش قرار می دهند تعداد بسیار اندکی مولکول آلی به وجود می آید. که معادل یک قطره رنگ دهنده غذایی در یک استخر شناست.دانشمندان نمی توانند تصور کنند زندگی از این سوپ رقیق درست شده است.


منابع[ویرایش]

مراجع[ویرایش]

National Geographic, «The Rise of Life on Earth»March, 1998 p.1.68

Earth, «Life’s Crucible», February, 1998 p.34