پرش به محتوا

آتول کا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
آتول کا
پوستر سینمایی
کارگردانلیو ژوانون
جان بری (نامش در عنوان‌بندی نیامده)
تهیه‌کنندهریمون ایگر
نویسندهجان دی. کلورر
فردریک کونر
پی‌یرو تلینی
رنه ویلر
بازیگراناستن لورل
اولیور هاردی
سوزی دوله
موسیقیپل میزراکی
فیلم‌بردارآرمان تیرار
تدوین‌گرریمون ایناردون
توزیع‌کنندهفرانکو لاندن فیلمز
(فرانسه)
تاریخ‌های انتشار
  • ۱۷ اکتبر ۱۹۵۱ (۱۹۵۱-10-۱۷) (فرانسه)
  • ۲۵ اکتبر ۱۹۵۱ (۱۹۵۱-۱۰-۲۵) (ایتالیا)
مدت زمان
۱۰۰ دقیقه
  • ۸۲ دقیقه (نسخهٔ بریتانیایی)
کشورفرانسه
ایتالیا
زبانفرانسوی
ایتالیایی
انگلیسی

آتول کا (فرانسوی: Atoll K) که در ایالات متحده آمریکا با نام یوتوپیا و در بریتانیا با نام رابینسون کروزولاند شناخته می‌شود در ایران به‌نام جزیره مرجانی شناخته می‌شود، یک فیلم کمدی فرانسوی-ایتالیایی است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد.

تولید

[ویرایش]

در اواخر دهه ۱۹۴۰، لورل و هاردی بدون شغل در سینما بودند. در اوایل همان دهه، آن‌ها به همکاری طولانی‌مدت خود با تهیه‌کننده هال روچ پایان دادند و قرارداد ساخت مجموعه‌ای از فیلم‌ها را با کمپانی‌های توئنتی‌سنتری‌فاکس و مترو گلدوین مایر امضا کردند. در اروپای پس از جنگ جهانی دوم، لورل و هاردی با استقبال جدیدی از سوی مخاطبانی روبه‌رو بودند که در دوران جنگ امکان تماشای فیلم‌های آن‌ها را نداشتند. در نتیجه، یک کنسرسیوم سینمایی فرانسوی-ایتالیایی به آن‌ها پیشنهادی برای بازی در فیلمی با بودجه ۱٫۵ میلیون دلاری داد که برای آن دوره مبلغ بسیار بالایی محسوب می‌شد.[۱]

تولید فیلم آتول کا با مشکلات فراوانی همراه بود که باعث شد روند ساخت آن نه ماه بیش از برنامه اولیه دوازده هفته‌ای به طول بینجامد. آیدا لورل، بیوه استن لورل، به زندگی‌نامه‌نویس جان مک‌کیب (نویسنده گفت: «بعید می‌دانم تاریخ رفتن‌مان به فرانسه و برگشتن‌مان را فراموش کنم – اول آوریل ۱۹۵۰ و اول آوریل ۱۹۵۱. اما آن سال وحشتناک اصلاً شوخی اول آوریلی نبود. آن فیلم لعنتی قرار بود در دوازده هفته ساخته شود، اما دوازده ماه طول کشید.»[۲]

از همان ابتدا، بر سر فیلمنامه اختلاف‌نظر وجود داشت. لورل از داستان شدیداً سیاسی که کارگردان فرانسوی، لیو ژوانون، در نظر گرفته بود ناراضی بود و اصرار داشت آلفرد جی. گلدینگ و مانتی کالینز را برای کمک در نگارش فیلمنامه وارد پروژه کند (آلف گلدینگ نامی در عنوان‌بندی فیلم نداشت و مانتی کالینز با عنوان «شوخی‌پرداز» معرفی شد). مشکلات ارتباطی قابل‌توجهی نیز وجود داشت، چرا که نه لورل و نه هاردی هیچ فرانسوی بلد نبودند و کارگردان ژوانون نیز انگلیسی بسیار کمی صحبت می‌کرد.[۱]

در طول تولید، این دو ستاره کمدی با مشکلات جدی جسمانی دست‌وپنجه نرم می‌کردند. بیماری دیابت لورل وخیم‌تر شد و او در لوکیشن‌های فیلم‌برداری در فرانسه به کولیت، دیسانتری و زخم پروستات مبتلا شد. او در نهایت نیاز به بستری شدن پیدا کرد،[۳] و همسرش بعدها کیفیت مراقبت‌های پزشکی فرانسوی را مقصر دانست و ادعا کرد که در مقطعی، ناچار شده خود جای پرستار غایب را بگیرد و پانسمان همسرش را عوض کند. وزن لورل به ۱۱۴ پوند کاهش یافت و در بیشتر مدت تولید، او تنها می‌توانست روزی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه کار کند.[۴]

در مدت اقامت در فرانسه، وزن بدن هاردی به ۳۳۰ پوند رسید و او نیاز به مراقبت پزشکی برای ضربان نامنظم قلب و آنفولانزای شدید پیدا کرد. مشکلات پزشکی با حادثه‌ای دیگر تشدید شد: بازیگر ایتالیایی آدریانو ریمولدی، که نقش مسافر قاچاقی را بازی می‌کرد، از یک قایق بادبانی پهلوگرفته سقوط کرد و به مدت یک ماه از روند تولید دور ماند تا دوران نقاهت را سپری کند.[۳]

هنگامی که لورل و هاردی توانایی کار کردن داشتند، رابطه‌شان با ژوانون به سرعت رو به وخامت گذاشت. آیدا لورل بعدها ادعا کرد که ژوانون کارگردانی بی‌کفایت بود که سه روز صرف فیلم‌برداری از یک دریاچه کرد، زیرا به گفته او: «این زیباترین دریاچه‌ای بود که تا آن زمان دیده بود.»[۲] در میانه تولید، کارگردان آمریکایی جان بری به‌صورت محرمانه برای همکاری با گروه وارد پروژه شد. دوران حرفه‌ای بری در آمریکا به‌دلیل قرار گرفتن در فهرست سیاه هالیوود از مسیر اصلی خارج شده بود و او به دنبال آغاز دوباره‌ای در فرانسه بود. با این حال، مشارکت او به‌صورت مخفیانه باقی ماند، چرا که بیم آن می‌رفت در صورت فاش شدن حضور کارگردانی که در فهرست سیاه قرار داشت، فیلم نتواند در آمریکا اکران سینمایی داشته باشد.[۱] نقش بری تا سال ۱۹۶۷ به‌طور عمومی شناخته نشده بود، تا آن‌که تاریخ‌نگار فیلم ویلیام کی. اورسن در کتاب خود با عنوان فیلم‌های لورل و هاردی به مشارکت این کارگردان بی‌نام‌ونشان اشاره کرد.[۵] اگرچه جان بری هیچ‌گاه به‌طور علنی درباره کارش در آتول کا سخن نگفت، بازیگر نقش اول زن فیلم، سوزی دله‌یر، در گفت‌وگویی با مورخ نوربرت اپینگ، حضور او را تأیید کرد.[۱]

بازیگران

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. 1 2 3 4 Aping 2008
  2. 1 2 McCabe John. The Comedy World of Stan Laurel. New York: Doubleday & Co., 1974. شابک ۹۷۸−۰−۹۴۰۴۱۰−۲۳−۷.
  3. 1 2 Hall, Phil. "Review of 'The Final Film of Laurel and Hardy'." بایگانی‌شده در ۲۰۱۵-۱۱-۲۹ توسط Wayback Machine EDGE Boston. Retrieved: March 21, 2010.
  4. McGarry 1992, p. 73.
  5. Everson 1967, p. 210.

پیوند به بیرون

[ویرایش]