آتش‌روی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آتش‌روی در سری‌لانکا.

آتش‌رَوی یا راه رفتن بر روی آتش از آیین‌های قدیمی در مناطق گوناگون جهان و عبارت است از راه رفتن با پای برهنه بر روی هیزم نیم‌سوز. آتش‌روی معمولاً باعث سوختن پوست کف پا نمی‌شود یا این‌که سوختگی کمی به‌جا می‌گذارد. به عنوان یکی از دلایل آن گفته می‌شود که هیزم نیم‌سوز رسانای خوبی برای انتقال گرما نیست و با تماس کوتاه کف پا، گرما فرصت چندانی برای انتقال سریع از هیزم به پوست ندارد.

آیین آتش‌وری مقاصد گوناگونی را دنبال می‌کند. یکی از مقاصد اصلی آن این است که افراد را با ترس‌هایشان در تماس آورد و غلبه کردن بر ترس‌های ناسودمند را به آن‌ها بیاموزد. از این آیین به عنوان یکی از مناسک گذار و به منظور آزمودن توان و شجاعت افراد یا درجه ایمان مذهبی آنان هم استفاده می‌شود.

آتش‌روی در هند باستان رواج داشته و امروزه نیز از یونان گرفته تا چین و اقیانوسیه در برخی نقاط رواج دارد. تولی بورکان، مؤلف آمریکایی در سده بیستم در سطح وسیع در آمریکا و اروپا آموزش آتش‌روی می‌داد تا از این طریق نشان دهد که این آیین یک امر فراطبیعی نیست، وی با تلاش‌های خود باعث آشنایی مردم با این پدیده و محبوبیت آن در غرب شد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. FYI; Web hits., Star-Tribune, April 28, 2001. "Meet Tolly Burkan, father of the global firewalking movement."
  • Durkheim E. ‘’The elementary forms of religious life’’. New York: Free Press 1995.