آبجو در آسیا
آبجو در آسیا از زمانی آغاز شد که آبجو در سومر، بینالنهرین (در قلمرو عراق باستان) حدود ۶۰۰۰ سال پیش تولید میشد.[۱] در قرن نوزدهم و بهدنبال دوران استعمار، آبجو به هند بریتانیا، هند شرقی هلند (اندونزی امروزی)، چین و ژاپن معرفی شد و کارخانههای مدرن آبجوسازی در این مناطق تأسیس شدند. نخستین کارخانه مدرن آبجوسازی در آسیا در سال ۱۸۳۰ در هند تأسیس شد و بهطور کامل از فناوری اروپایی استفاده میکرد.[۲]
امروزه صنعت آبجوسازی در آسیا رشدی فزاینده دارد. آبجو در چین از سال ۲۰۰۱ بزرگترین تولیدکننده آبجو در جهان بوده است. از سال ۲۰۰۹، آسیا به بزرگترین منطقه تولید آبجو در جهان تبدیل شد. در سال ۲۰۱۳، کشورهای برتر آسیایی در تولید آبجو عبارت بودند از: چین (۴۶٫۵ میلیون کیلولیتر)، آبجو در ژاپن (۵٫۵ میلیون کیلولیتر)، ویتنام (۳٫۱ میلیون کیلولیتر)، تایلند (۲٫۳ میلیون کیلولیتر)، کره جنوبی (۲ میلیون کیلولیتر) و هند (۱٫۹ میلیون کیلولیتر).[۳]
تاریخچه
[ویرایش]دوران اولیه
[ویرایش]باور بر این است که خاورمیانه باستان زادگاه آبجو بوده است، زیرا این منطقه با اهلیسازی غلات و تولید نان در ارتباط بوده است. آزمایشهای شیمیایی روی کوزههای سفالی باستانی نشان میدهند که آبجو در حدود ۳۵۰۰ پیش از میلاد در منطقهای که امروزه ایران نام دارد تولید میشد و از نخستین نمونههای شناختهشده مهندسی زیستی با استفاده از تخمیر بهشمار میرفت. یافتههای باستانشناسی همچنین نشان میدهند که روستاییان چینی در حدود ۷۰۰۰ پیش از میلاد نوشیدنیهای الکلی تخمیری تولید میکردند، بهصورت کوچک و خانگی، با روشهایی مشابه با مصر و بینالنهرین باستان.[۴]
در بینالنهرین، قدیمیترین شواهد مربوط به آبجو، شعری سومری به قدمت ۳۹۰۰ سال است که در ستایش نینکاسی، الهه حامی آبجوسازی، سروده شده و کهنترین دستور پخت باقیمانده آبجو را در خود دارد که تولید آبجو از جو (گیاه) از طریق نان را توصیف میکند.[۵]
دوران استعمار
[ویرایش]هند بریتانیا
[ویرایش]ادوارد دایر از انگلستان به هند مهاجرت کرد تا نخستین کارخانه آبجوسازی را در هند (که بعدها در سال ۱۸۵۵ با نام «دایر بروئریز» ثبت شد) در کاسائولی در هیمالیا تأسیس کند.[۶][۷] کارخانه کاسائولی نخستین آبجوی هند و آسیا با نام شیر (Lion) را عرضه کرد که در میان مأموران و نیروهای بریتانیایی مستقر در هوای گرم هند بسیار محبوب بود. یکی از پوسترهای معروف آن زمان، سربازی بریتانیایی را نشان میداد که با رضایت میگوید: «بهخوبی آبجوی وطن!»[۲]
این کارخانه بعدها به منطقه نزدیکتر بخش سولان و در نزدیکی شیملا (پایتخت تابستانی بریتانیا در هند) منتقل شد، زیرا منابع آب چشمه تازه در آنجا فراوان بود. محل قبلی کارخانه کاسائولی به کارخانه تقطیر تبدیل شد که هنوز توسط شرکت «موهان میکین» (Mohan Meakin Ltd.) اداره میشود. دایر کارخانههای دیگری نیز در شیملا، موری، راولپندی، ماندالی، کویته و اوتی (جنوب هند) تأسیس کرد.
کارآفرین دیگری به نام «اچ.جی. میکین» نیز به هند آمد و کارخانههای قدیمی شیملا و سولان را از ادوارد دایر خرید و کارخانههای جدیدی در رانیکت، دالهاوزی، چاکراتا، دارجیلینگ، خادکی و «نووارا الیا» (در سیلان) تأسیس کرد. پس از جنگ جهانی اول، کارخانههای دایر و میکین ادغام شدند و در سال ۱۹۳۷، هنگامیکه میانمار از هند جدا شد، شرکت با داراییهای هندی خود تحت نام «دایر میکین بروئریز» به یک شرکت عمومی در بورس لندن تبدیل شد.
پس از تقسیم هند، ن.ن. موهان با جمعآوری سرمایه و سفر به لندن، اکثریت سهام شرکت دایر میکین بروئریز را خریداری کرد. او در سال ۱۹۴۹ مدیریت شرکت را بر عهده گرفت و کارخانههای جدیدی در لکنو، غازیآباد و خوپولی (نزدیکی بمبئی) ساخت. در سال ۱۹۶۷ نام شرکت به «موهان میکین بروئریز» تغییر یافت.
پس از درگذشت ن.ن. موهان در سال ۱۹۶۹، پسر بزرگش سرهنگ و.ر. موهان مدیرعامل شد و محصولات جدیدی را معرفی کرد که امروزه نیز از برندهای پیشرو هستند. او در سال ۱۹۷۳ درگذشت و پس از آن شرکت تحت رهبری برادرش سرتیپ کاپیل موهان وارد زمینههای دیگر از جمله غلات صبحانه، آبمیوه و آب معدنی شد. در سال ۱۹۸۲ واژه «بروئری» (کارخانه آبجوسازی) از نام شرکت حذف شد تا تصور تمرکز صرف بر آبجو از بین برود. در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ کارخانههای جدیدی در چندیگر، چنای، نپال و کاکینادا نزدیک حیدرآباد (هند) ساخته شد.
امروزه برندهای اصلی شرکت موهان میکین شامل «رام اولد مانک» و «آبجوی گلدن ایگل» هستند. سایر محصولات آن شامل ویسکیهای «دیپلمات دلوکس»، «کلنل اسپشیال»، «بلک نایت»، «میکین ۱۰٬۰۰۰»، «سامر هال» و «سولان شماره ۱»، جینهای «لندن درای» و «بگ بن» و ودکای «کاپلانسکی» است. آبجوی اصلی آسیا، «شیر (Lion)»، همچنان در شمال هند عرضه میشود.
منابع
[ویرایش]- ↑ "Beer". Britannica.com.; Michael M. Homan, "Beer and Its Drinkers: An Ancient near Eastern Love Story", Near Eastern Archaeology, Vol. 67, No. 2 (June 2004), pp. 84–95.
- 1 2 Puneet Jain (13 August 2005). "Spirits still soar at Asia's oldest brewery". The Economic Times. Archived from the original on February 2, 2014.
- ↑ "Table 2: Global Beer Production by Country in 2013". Kirin Holdings Co Ltd. Kirin. Retrieved 17 July 2017.
- ↑ McGovern PE, Zhang JZ, Tang JG et al. (2004) Fermented beverages of pre- and proto-historic China. Proceedings of the National Academy of Sciences, USA, 101, 17593–17598.
- ↑ Black, Jeremy A. (13 April 2006). The Literature of Ancient Sumer. ISBN 978-0-19-929633-0. Retrieved 21 March 2010.
- ↑ Saikia, Arunabh (2016-04-23). "How Old Monk went from India's star to another has-been". Mint on Sunday. Retrieved 2017-01-30.
- ↑ "Reginald Edward Harry Dyer – The Butcher of Amritsar | Lawrence College Ghora Gali". Archived from the original on 10 July 2021. Retrieved 16 March 2023.
- Lankov, Andrei (2007). North of the DMZ: Essays on Daily Life in North Korea. Jefferson: McFarland. ISBN 978-0-7864-5141-8.